Στὴν Κυριακὴ τῶν ἁγίων Πάντων,


Στὴν Κυριακὴ τῶν ἁγίων Πάντων, στὴν ὁποία

Α΄. Ἐμφανίζονται δύο ἄρχοντες συγκεντρώνοντας στράτευμα, ὁ Χριστὸς καὶ ὁ ἑωσφόρος.  

Σκέψου, ἀγαπητέ, ὅτι ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς ἔστειλε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο στοὺς ἱεροὺς ἀποστόλους καὶ φώτισε τὸν νοῦ τους, θέρμανε τὴν καρδιά τους καὶ γέμισε τὴν γλῶσσα τους μὲ τὶς διαλέκτους ὅλων τῶν ἐθνῶν‧ τότε φάνηκε καθαρά, ὅτι στὸν κόσμο ὑπάρχουν δύο ἄρχοντες καὶ ἐξουσιαστές‧ ὁ ἕνας εἶναι νόμιμος βασιλιάς καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός‧ καὶ ὁ ἄλλος εἶναι τύραννος καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ ἑωσφόρος‧ καὶ ὅτι οἱ δύο αὐτοὶ στήνουν σημαία, δηλαδὴ λάβαρο, καὶ συγκεντρώνουν στράτευμα καὶ λαό, ζητῶντας νὰ παρασύρουν πολλοὺς ὁ καθένας στὸ δικό του μέρος174. Καὶ σκέψου ὅτι ὁ μὲν Ἰησοῦς Χριστὸς κάθεται σὲ ἕναν τόπο ταπεινὸ μὲ ἕνα πρόσωπο ὡραῖο, γαλήνιο, πολὺ χαριτωμένο καὶ πολὺ ποθητό‧ «Εἶσαι ὁ ὡραιότερος ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους» (Ψαλμ. 44,3)‧ καὶ ὅτι εἶναι περικυκλωμένος ἀπὸ τοὺς ἁγίους του μαθητὲς καὶ ἀποστόλους, τοὺς ὁποίους διατάζει νὰ πηγαίνουν σὲ ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου, γιὰ νὰ σπείρουν τὸν σπόρο τοῦ κηρύγματος τοῦ Εὐαγγελίου, γιὰ νὰ μαθητεύσουν τὰ ἔθνη, γιὰ νὰ βαπτίζουν καὶ γιὰ νὰ προσκαλοῦν τοὺς ἀνθρώπους στὴν ὑπηρεσία τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ὑπογράφωνται κάτω ἀπὸ τὸ λάβαρο τοῦ σταυροῦ του‧ «Πηγαίνετε καὶ κάνετε ὅλα τὰ ἔθνη μαθητές μου βαπτίζοντας αὐτοὺς στὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντάς τους νὰ τηροῦν ὅλα ὅσα σᾶς διέταξα» (Ματθ. 28,19)‧ ἀπὸ τὸ ἀντίθετο μέρος σκέψου, ὅτι ὁ Ἑωσφόρος ὁ ἄρχοντας τοῦ σκότους, κάθεται πάνω σὲ ἕναν πύρινο θρόνο, μὲ μία θέα φοβερὴ καὶ πάρα πολὺ ἄγρια, ὅπως φάνηκε πολλὲς φορὲς σὲ πολλοὺς ἁγίους καὶ ὅπως ἀναφέρεται στὸν Ἰώβ, μὲ ὑπερυψωμένο φρύδι, μὲ μάτια ἀναμμένα σὰν τὰ κάρβουνα, μὲ στόμα κατακόκκινο καὶ αἱματοβαμμένο, μὲ ρουθούνια σὰν νὰ εἶναι γεμᾶτα ἀπὸ καπνὸ μιᾶς καμίνου, ποὺ καίγεται, καὶ μὲ τράχηλο δυνατὸ καὶ πάρα πολὺ σκληρό‧ «Τὰ μάτια του μοιάζουν μὲ τὸν αὐγερινὸ ποὺ ἀνατέλλει τὸ πρωί.

          Ἀπὸ τὸ στόμα του βγαίνουν νερὰ ζεστὰ σὰν καιόμενης λαμπάδας καὶ σκορπίζονται σὰν φλόγες φωτιᾶς. Ἀπὸ τὰ ρουθούνια του βγαίνουν μὲ θόρυβο πλῆθος σταγονιδίων, σὰν καπνὸς καμίνου ποὺ καίγεται ἀπὸ ἀναμμένα κάρβουνα. Στὸν τράχηλό του παραμένει μεγάλη δύναμις καὶ μπροστά του τρέχει ἀπώλεια» (Ἰώβ 41,10-14). Σκέψου ὅτι εἶναι περικυκλωμένος ἀπὸ ἀναρίθμητους δαίμονες, τοὺς ὁποίους διατάζει μὲ μεγάλη λύσσα νὰ διαμοιρασθοῦν σὲ ὅλη τὴν γῆ, γιὰ νὰ ξερριζώσουν τὸν σπόρο ἐκεῖνον, ποὺ σπέρνουν οἱ Ἀπόστολοι, καὶ γιὰ νὰ προσκαλοῦν ὅλους τοὺς ἀνθρώπους νὰ πολεμοῦν τὸν Χριστό, νὰ διώχνουν ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τοὺς χριστιανοὺς καὶ μαθητές του, νὰ τοὺς σκοτώνουν μὲ διάφορα βασανιστήρια καὶ μαρτύρια καὶ νὰ τοὺς ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὴν πίστι τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἀναφέρεται‧ «Τώρα εἶναι ὁ καιρὸς νὰ ἀρχίση ἡ κρίσις ἀπὸ τὴν οἰκογένεια τοῦ Χριστοῦ» (Α΄ Πέτρ. 4,17). Ἔπειτα σκέψου, ὅτι, ὅπως διαφέρουν σὲ ὅλα αὐτοὶ οἱ δύο ἀρχιστράτηγοι, ἔτσι διαφέρουν καὶ στὰ ὅπλα, ποὺ χρησιμοποιοῦν καὶ οἱ δύο στὸν πόλεμο‧ ὁ μὲν διάβολος ἐξοπλίζει τοὺς στρατιῶτες του νὰ πολεμοῦν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ μὲ τὰ ὅπλα καὶ μὲ τὶς δυνάμεις ἐκείνου τοῦ τρικέφαλου ἔρωτα, δηλαδὴ μὲ τὴν ἐπιθυμία τῆς σάρκας, μὲ τὴν ἐπιθυμία τῶν ὀφθαλμῶν καὶ μὲ τὴν ἀλαζονεία τῆς ζωῆς‧ «Κάθε τι ποὺ ὑπάρχει στὸν κόσμο, ἡ σαρκικὴ ἐπιθυμία καὶ ἡ ἐπιθυμία των ὀφθαλμῶν καὶ ἡ ὑπερηφάνεια στὰ πλούτη» (Α΄ Ἰω. 2,16)‧ καὶ καταπείθει ὅλους, ὅσοι εἶναι στὴν ἐξουσία του, νὰ γυρεύουν ἡδονὲς, πλούτη καὶ δόξα, σὲ πεῖσμα καὶ ντρόπιασμα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, πάλι, ἐξοπλίζει τοὺς στρατιῶτες του μὲ ὅλα τὰ ἀντίθετα καὶ ἐπιθυμεῖ νὰ πολεμοῦν μὲ τὸ ἅγιο μῖσος τοῦ ἑαυτοῦ τους, μὲ τὴν ἄρνησι τῶν ἡδονῶν, μὲ τὴν ἐγκράτεια, μὲ τὴν φτώχεια, μὲ τὶς ἀτιμίες, μὲ τὶς θλίψεις, μὲ τὴν ὑπομονὴ ὅλων τῶν πειρασμῶν καὶ μὲ τὴν μνήμη τοῦ θανάτου‧ «Ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήση, ἂς ἀπαρνηθῆ τὸν ἑαυτό του καὶ ἂς σηκώση τὸν σταυρό του καὶ ἂς μὲ ἀκολουθήση» (Ματθ. 16,24). Καὶ ἐκτὸς ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τοὺς ἐξοπλίζει μὲ τὴν ἀδίστακτη πίστι σ’ αὐτόν, ποὺ μπορεῖ νὰ σβήση ὅλα τὰ φλογερὰ βέλη τοῦ διαβόλου καὶ νὰ νικήση ὅλον τὸν κόσμο‧ «Πάνω ἀπὸ ὅλα αὐτὰ νὰ πάρετε τὴν ἀσπίδα τῆς πίστεως, μὲ τὴν ὁποία θὰ μπορέσετε νὰ σβήσετε ὅλα τὰ πυρωμένα βέλη τοῦ πονηροῦ» (Ἐφεσ. 6,16). Καὶ πάλι‧ «Αὐτὴ εἶναι ἡ νίκη, ποὺ νίκησε τὸν κόσμο, ἡ πίστις μας» (Α΄ Ἰω. 5,4). 

         Στὸ λάβαρο αὐτὸ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ κατατάχθηκαν ὡς στρατιῶτες καὶ οἱ ἅγιοι Πάντες, ποὺ ἑορτάζουν σήμερα‧ οἱ μάρτυρες, οἱ ὁμολογητές, οἱ ἱεράρχες, οἱ ὅσιοι, οἱ δίκαιοι, οἱ παρθένες καὶ οἱ ὅσιες γυναῖκες, ἀκόμη καὶ αὐτὰ τὰ βρέφη καὶ τὰ νήπια καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι, τόσο οἱ γνωστοὶ ὅσο καὶ οἱ ἄγνωστοι. Καί, ἀφοῦ ἐξωπλίσθηκαν μὲ αὐτὰ τὰ ὅπλα τοῦ Χριστοῦ, πολέμησαν ὅλοι μαζὶ τὸν διάβολο καὶ τοὺς ὑπηρέτες του δαίμονες, μὲ τὶς ἀρχές, μὲ τὶς ἐξουσίες, μὲ τοὺς κοσμοκράτορες τοῦ σκότους, μὲ τὴν σάρκα καὶ μὲ τὸν κόσμο‧ ἰδιαίτερα ὅμως οἱ μάρτυρες πολέμησαν ἀκόμη καὶ μὲ τοὺς Διοκλητιανούς, Μαξιμιανούς, Μαξέντιους, Ἀγρικόλαους, Σεβήρους, Ἀντωνίνους, Ἀγριππίνους καὶ τοὺς ὑπόλοιπους τύραννους καὶ βασιλεῖς, ποὺ καταδίωκαν τοὺς χριστιανοὺς καὶ ὅλους αὐτοὺς τοὺς νίκησαν ὁλοκληρωτικὰ καὶ τοὺς ἐξαφάνισαν μὲ τὴν δύναμι τῆς πίστεως καὶ τοῦ ἐνδόξου λαβάρου τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ καὶ μὲ τὴν ὑπομονή, ποὺ ἔδειξαν μέχρι τὸν θάνατο στὰ βάσανα καὶ τοὺς πειρασμούς, ποὺ δοκίμασαν. Δηλαδὴ στοὺς δαρμούς, στὶς φυλακές, στὰ τηγάνια, στὰ ἀναμμένα σιδερένια κρεββάτια, στὰ ξεστήρια, στὰ σιδερένια νύχια, στὶς θηριομαχίες, στὶς τομὲς τῶν ἁρμῶν τῶν μελῶν τοῦ σώματος καὶ σὲ ὅλα τὰ βάσανα, ποὺ ὑπέστησαν μὲ τὸ ξῖφος, μὲ τὴν φωτιὰ καὶ τὸ νερό καὶ σὲ ὅλους τοὺς θανάτους. Οἱ ὅσιοι πάλι καὶ ἀσκητὲς μὲ ἄλλον τρόπο πολέμησαν καὶ νίκησαν τὸν διάβολο καὶ τοὺς ὑπηρέτες του‧ μὲ νηστεῖες, μὲ ἀγρυπνίες, προσευχές, κακοπάθειες, πεῖνες, δίψες, γυμνητεύσεις, πτωχεῖες, ὑπακοές, ἀρνήσεις θελήματος, πλανώμενοι σὲ ἐρήμους καὶ σὲ βουνὰ καὶ σὲ σπήλαια καὶ σὲ τρύπες τῆς γῆς (Ἑβρ. 11,37). Οἱ ἱεράρχες πάλι καὶ διδάσκαλοι πολέμησαν ξεχωριστὰ μὲ Σαβέλλιους, μὲ Ἄρειους, Μακεδόνιους, Νεστόριους, Διόσκορους, Πύρρους, Σέργιους, Ἴσαυρους, Κοπρώνυμους καὶ μὲ ὅλους τοὺς αἱρετικούς‧ καὶ ὅλους αὐτοὺς τοὺς κατενίκησαν. Τέτοιοι ἦταν μὲ συντομία οἱ πόλεμοι καὶ οἱ ἀγῶνες ποὺ δοκίμασαν οἱ ἅγιοι Πάντες, στοὺς ὁποίους, ἀφοῦ νίκησαν, στεφανώθηκαν ἀπὸ τὸν ἀγωνοθέτη τους Χριστό. Καὶ ἔγιναν τὸ ἔνδοξο τέλος τῆς ἔνσαρκης οἰκονομίας του καὶ ὁ τελικὸς σκοπὸς καὶ ἡ σφραγίδα καὶ τὸ συμπέρασμα‧ ἀλλὰ καὶ τῆς γεωργίας, πάλι, τῶν ἱερῶν ἀποστόλων καὶ τοῦ σπόρου τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου ἦταν ὁ ὡραιότατος καὶ ἐπιθυμητὸς καὶ γλυκύτατος καρπός, ὁ ὁποῖος ἀποθηκεύθηκε στὶς οὐράνιες ἀποθῆκες, γιὰ νὰ παραμένη αἰώνια, γιὰ τὸν ὁποῖο προέλεγε ὁ Κύριος στοὺς μαθητές του‧ «Δὲν μὲ διαλέξατε ἐσεῖς, ἀλλὰ ἐγὼ σᾶς διάλεξα καὶ σᾶς ὥρισα νὰ πᾶτε νὰ φέρετε καρπὸ καὶ ὁ καρπός σας νὰ μένη» (Ἰω. 15,16). Αὐτοὶ οἱ ἅγιοι, κατὰ κάποιο τρόπο, ἐπέκτειναν καὶ μεγάλωσαν τὴν βασιλεία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ μὲ αὐτοὺς ἔγινε ὁ Θεὸς θαυμαστὸς καὶ ὀνομαστὸς σὲ ὅλη τῆ γῆ, ὅπως ἀναφέρεται‧ «Θαυμαστὸς εἶναι ὁ Θεὸς στοὺς ἁγίους του» (Ψαλμ. 67,36), καὶ πάλι‧ «Στοὺς ἁγίους ἀνθρώπους μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἔκανε ὁ Κύριος» (Ψαλμ. 15,3). Τώρα καὶ σύ, ἀγαπητέ μου ἀναγνώστη, δὲς καλὰ τοὺς δύο ἀρχιστράτηγους καὶ γνώρισε μὲ ἀκρίβεια τὸν σκοπὸ τοῦ ἑνὸς καὶ τοῦ ἄλλου, πρὶν κάνης τὴν ἐκλογή‧ καὶ ἀφοῦ ἀποφασίσης νὰ ἀκολουθήσης τὸ λάβαρο τοῦ Χριστοῦ, σκέψου, ὅτι πρέπει πρῶτα νὰ ζητᾶς τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι ὁ τελικός σου σκοπός, καὶ κατόπιν νὰ ζητᾶς τὰ μέσα, ποὺ σὲ ὁδηγοῦν στὸν σκοπὸ αὐτό, ὅπως σὲ διατάζει ὁ ἴδιος‧ «Ζητᾶτε πρῶτα τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνη του καὶ τότε ὅλα αὐτὰ θὰ σᾶς δοθοῦν» (Ματθ. 6,33).  Κατόπιν θυμήσου, ὅτι πρέπει νὰ ζητήσης ἀκόμη καὶ ἐκεῖνα, ποὺ προξενοῦν κέρδος στὸν ἀρχιστράτηγό σου Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ ἐκεῖνα, ποὺ αὐξάνουν τὴν δόξα του, πολεμῶντας τὰ θελήματα τῆς σάρκας, τὰ θελήματα τοῦ κόσμου καὶ τὰ θελήματα τοῦ διαβόλου καὶ ὠφελῶντας ὄχι μόνο τὸν ἑαυτό σου μὲ τὴν καλὴ σου καὶ ἐνάρετη ζωή, ἀλλὰ καὶ ὠφελῶντας καὶ τὸν πλησίον σου, δίνοντάς του καλὲς συμβουλὲς μὲ τὰ λόγια καὶ καλὸ παράδειγμα μὲ τὰ ἔργα, ὅπως εἶσαι ὑποχρεωμένος.

        Διότι πρέπει νὰ γνωρίζης καλά, ὅτι ὁ Θεὸς ἐμπιστεύθηκε στὸν καθένα μας τὴν σωτηρία τοῦ ἀδελφοῦ μας καὶ μᾶς ὑποχρέωσε νὰ ἀγρυπνοῦμε γι’ αὐτήν, ἄλλοτε λέγοντας ὁ ἴδιος προσωπικά‧ «Ἐὰν ὁ ἀδελφός σου ἁμαρτήση, πήγαινε καὶ ἔλεγξέ τον» (Ματθ. 18,15), καὶ ἄλλοτε μὲ τὸν σοφὸ Σειρὰχ δίνοντάς μας ἐντολὴ γιὰ τὸν πλησίον‧ «Ἔδωσε ἐντολὲς γιὰ τὴν σχέσι τοῦ καθενὸς μὲ τὸν πλησίον» (Σοφ. Σειρ. 17,14). Αὐτὰ εἶναι τὰ ὅπλα, ποὺ πρέπει νὰ κρατᾶς, ἐὰν ἀγαπᾶς νὰ εἶσαι στρατευμένος νόμιμα κάτω ἀπὸ τὸν σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ ἂν ἀγαπᾶς νὰ μιμηθῆς καὶ σὺ τοὺς σημερινοὺς ἁγίους Πάντες‧ διαφορετικὰ πῶς μπορεῖς νὰ λέγεσαι στρατιώτης τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἂν, μολονότι ἀρνήθηκες μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα καὶ ἔφυγες ἀπὸ τὸ λάβαρο τοῦ ἑωσφόρου καὶ ἀπὸ τὴν λατρεία καὶ ἀπὸ τὴν συνοδεία καὶ ἀπὸ τὰ ἔργα του175, θέλης νὰ ζῆς πάλι μὲ τὶς διαταγές του καὶ σὲ κάθε ὑπόθεσι ψάχνης τὶς ἡδονές, τὶς ἀναπαύσεις καὶ τὶς προτιμήσεις;  Πῶς μπορεῖ νὰ λέγεσαι στρατιώτης τοῦ Χριστοῦ, ἂν, ἀντὶ νὰ ζητᾶς τὴν δόξα καὶ τὰ κέρδη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐσὺ ζητᾶς τὴν ζημία του κοροϊδεύοντας ὅποιον εἶναι περισσότερο εὐλαβής; Λέγοντας ὑποκριτὴ ἐκεῖνον, ποὺ ἀποφεύγει περισσότερο τοὺς κινδύνους τῆς ψυχῆς του μὲ περισσότερη σύνεσι καὶ κατηγορῶντας, ὅποιον πλησιάζει συχνότερα στὰ θεῖα Μυστήρια καὶ ὅποιον ζητεῖ νὰ διατηρῆ σωστὰ ὅλες τὶς παραδόσεις τῶν Ἁγίων Πατέρων;  Πῶς, λοιπόν, μπορεῖς νὰ πιστευθῆς ὅτι ἀγαπᾶς ἀληθινὰ καὶ ὅτι πραγματικὰ τιμᾶς τοὺς ἁγίους Πάντες, ὅταν δὲν τοὺς μιμῆσαι μὲ τὰ ἔργα, ἀλλὰ βρίσκεσαι μακριὰ ἀπὸ τὸ παράδειγμα τῆς ζωῆς τους, τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ ἀληθινὴ τιμὴ καὶ δόξα τῶν ἁγίων εἶναι τὸ νὰ τοὺς μιμῆσαι κι ἐσὺ ὅσο μπορεῖς; κάνοντας κάθε κόπο ἀρετῆς μὲ τὸ θέλημά σου, ὑπομένοντας κάθε ἀκούσιο πειρασμό, ποὺ θὰ σοῦ συμβῆ ἢ ἀπὸ τὸ μέρος τῶν δαιμόνων ἢ ἀπὸ τὸ μέρος τῶν ἀνθρώπων ἢ καὶ ἀπὸ τὴν διεφθαρμένη καὶ ἀδύνατη φύσι σου; Διότι λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος‧ «Τιμὴ μάρτυρος, μίμησις μάρτυρος». Πρέπει, λοιπόν, ἀγαπητέ, νὰ ντραπῆς, διότι, ἔχοντας μπροστά σου ἕνα ὁλόκληρο σύννεφο ἀπὸ μάρτυρες καὶ ἕνα ἀμέτρητο πλῆθος ἀπὸ Ἁγίους, δὲν θέλησες μέχρι τώρα νὰ μιμηθῆς οὔτε ἕναν ἀπὸ αὐτούς. Ἀποφάσισε, λοιπόν, στὸ ἑξῆς νὰ ἀνανεώσης τὶς πρῶτες σου ὑποσχέσεις ποὺ ἔδωσες στὸ ἅγιο Βάπτισμα, γιὰ νὰ πολεμᾶς ὡς καλὸς στρατιώτης τοὺς τρεῖς μεγάλους ἐχθρούς ποὺ ἔχεις, τὴν σάρκα, τὸν κόσμο καὶ τὸν κοσμοκράτορα μὲ τὴν δύναμι τοῦ σταυροῦ καὶ νὰ βαδίσης τὸν δρόμο, ποὺ βάδισαν τὰ πόδια ὅλων τῶν ἁγίων. Ἂν εἶσαι Ἱεράρχης καὶ Ἀρχιερέας, μιμήσου ἐκείνους τοὺς παλιοὺς ἁγίους Ἀρχιερεῖς καὶ ποίμαινε τὸ ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ, ποὺ σοῦ τὸ ἐμπιστεύθηκαν ὄχι ἀναγκάζοντάς το, ἀλλὰ θεληματικά‧ ὄχι μὲ αἰσχροκέρδειες καὶ πλεονεξίες, ἀλλὰ μὲ ἀγάπη καὶ προθυμία‧ ὄχι ὡς δυνάστης καὶ κυρίαρχος, ἀλλὰ πείθοντας τὸν λαὸ μὲ τὸν τρόπο τῆς ἐνάρετης ζωῆς σου, γιὰ νὰ δεχθῆς τὸν ἀντάξιο μισθὸ τῆς ποιμαντικῆς σου αὐτῆς, ὅπως σοῦ τὰ παραγγέλλει ὁ Κορυφαῖος‧ «Ποιμάνετε τὸ ποίμνιο τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖο εἶναι μεταξύ σας, ἀσκῶντας τὴν ἐπίβλεψι ὄχι ἀναγκαστικά, ἀλλὰ θεληματικά, οὔτε μὲ αἰσχροκερδῆ τρόπο, ἀλλὰ μὲ προθυμία, οὔτε σὰν νὰ ἔχετε κυριαρχικὴ ἐξουσία πάνω σ’ ἐκείνους ποὺ σᾶς ἔλαχε νὰ ποιμαίνετε, ἀλλὰ νὰ δίνετε τὸ καλὸ παράδειγμα στὸ ποίμνιο. Καὶ ὅταν θὰ φανῆ ὁ Ἀρχιποιμένας, τότε θὰ λάβετε τὸ ἀμάραντο στεφάνι τῆς δόξης» (Α΄ Πέτρ. 5,2-4).

        Ἂν εἶσαι μοναχὸς καὶ ἀσκητής, μιμήσου ἐκείνους τοὺς παλιοὺς ἁγίους μοναχοὺς καὶ ὁσίους στὶς νηστεῖες, στὶς προσευχές, στὶς σκληραγωγίες, στὴν ἀκτημοσύνη καὶ σὲ ὅλους τοὺς νόμους καὶ κανόνες τῆς μοναχικῆς πολιτείας, γιὰ νὰ γίνης τύπος καὶ παράδειγμα τῆς ἀρετῆς στοὺς κοσμικούς, ὅπως λέει ὁ Ἰωάννης τῆς Κλίμακας‧ «Φῶς τῶν μοναχῶν εἶναι οἱ ἄγγελοι καὶ φῶς τῶν κοσμικῶν οἱ μοναχοί». Ἂν εἶσαι κοσμικὸς καὶ βρίσκεσαι ἀνάμεσα σὲ ἀσεβεῖς, μιμήσου τοὺς παλιοὺς ἐκείνους ἁγίους χριστιανοὺς στὴν ἀγάπη, στὴν ὑπομονή, στὴν ταπείνωσι, τηρῶντας ὅλες τὶς ἐντολὲς τοῦ Εὐαγγελίου, γιὰ νὰ γίνης κι ἐσὺ τύπος καὶ φῶς κάθε καλοῦ ἔργου στοὺς ἀσεβεῖς, κάνοντάς τους νὰ δοξάζουν τὸν Θεό, ποὺ πιστεύεις, ὅπως ἔχει γραφῆ‧ «Ἔτσι πρέπει νὰ λάμψη τὸ φῶς σας μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ ἰδοῦν τὰ καλά σας ἔργα καὶ νὰ δοξάσουν τὸν Πατέρα σας, ποὺ εἶναι στὸν οὐρανό» (Ματθ. 5,16)176‧ καὶ ἂν τύχη οἱ ἀσεβεῖς νὰ σὲ βιάσουν στὴν πίστι, τότε νὰ προτιμήσης καλλίτερα ὅλα τὰ πικρὰ βάσανα καὶ κάθε πικρὸ θάνατο, παρὰ νὰ ἀρνηθῆς τὸν γλυκύτατο Ἰησοῦ Χριστό, μιμούμενος ἐκείνους τοὺς ἁγίους παλιοὺς Μάρτυρες. Καὶ γενικά, σὲ ὅποια τάξι καὶ σὲ ὅποιο βαθμὸ κι ἂν βρίσκεσαι, τρέχε καὶ ἐσὺ μὲ ὑπομονὴ τὸν ἀγῶνα, ποὺ βρίσκεται μπροστὰ στοὺς χριστιανούς, ὅπως σοῦ παραγγέλλει ὁ θεῖος Παῦλος‧ «Ἑπομένως, ἀφοῦ ἔχουμε γύρω μας ἕνα τόσο μεγάλο σύννεφο μαρτύρων, ἂς ἀποτινάξουμε κάθε βάρος καὶ τὴν ἁμαρτία, ἡ ὁποία εὔκολα μᾶς ἐμπλέκει, καὶ ἂς τρέχουμε μὲ ὑπομονὴ τὸ ἀγώνισμα τοῦ δρόμου ποὺ εἶναι μπροστά μας» (Ἑβρ. 12,1). Καὶ ἐπειδὴ ὁ Κύριος γι’ αὐτὸ τὸ τέλος καὶ τὸν σκοπὸ ἦλθε στὸν κόσμο καὶ ἔστειλε τοὺς Ἀποστόλους νὰ σπείρουν στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, γιὰ νὰ θερίση ἀπὸ αὐτούς ὄχι ἄχυρα καὶ ζιζάνια, ἀλλὰ καθαρὸ σιτάρι, ποὺ εἶναι ἡ σωτηρία τους‧ παρακάλεσέ τον ὁλόψυχα νὰ σὲ ἀξιώση μὲ τὴν χάρι του νὰ φανῆς σιτάρι καθαρὸ τὴν ἡμέρα τῆς κρίσεως, ἄξιος νὰ τοποθετηθῆς στὶς οὐράνιες ἀποθῆκες‧ καὶ ὄχι ἄχυρο ἢ ζιζάνιο, ἄξιο νὰ καίγεσαι σὲ φωτιὰ ποὺ δὲν σβήνει‧ «Καὶ θὰ μαζέψη τὸ σιτάρι του στὴν ἀποθήκη, τὸ δὲ ἄχυρο θὰ τὸ κάψη σὲ φωτιὰ ποὺ δὲν σβήνει» (Ματθ. 3,12). 

174  Ἔτσι πολὺ σωστὰ εἶπε ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος ὁ Φιλόσοφος καὶ Μάρτυρας, ὅτι ὁ λόγος, γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ διάβολος μετὰ τὴν ἔνσαρκη οἰκονομία θέλει τὸ κακὸ καὶ λυσσᾶ καὶ φροντίζει νὰ παρασύρη πολλούς ἀνθρώπους στὴν κακία, εἶναι διότι πρὶν ἀπὸ τὴν ἔνσαρκη οἰκονομία δὲν γνώριζε καθαρὰ ποιὰ κόλασι πρόκειται νὰ δεχθῆ, γιατὶ αὐτὴν οἱ προφῆτες τὴν φανέρωσαν μὲ ὑποτυπώδη μορφή‧ ἀπὸ τότε ὅμως, ποὺ ἦλθε ὁ Κύριος καὶ ἔμαθε καθαρὰ τὴν αἰώνια φωτιὰ ποὺ εἶναι ἑτοιμασμένη γι’ αὐτόν, πολεμᾶ μὲ μεγάλη λύσσα τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἰδιαίτερα τοὺς χριστιανούς, γιὰ νὰ μὴ ντρέπεται ποὺ μόνος αὐτὸς εἶναι κακός, ἀφοῦ ἔχει πολλοὺς συγκοινωνοὺς στὴν κακία καὶ ἔτσι νὰ παρηγοριέται. Ὁ ἅγιος Νεῖλος μάλιστα στὸν λόγο του πρὸς τὸν μοναχὸ Ἀγάθιο, προσθέτει καὶ ἄλλες τρεῖς αἰτίες γιὰ τὴν μανία καὶ λύσσα αὐτὴ τοῦ διαβόλου κατὰ τῶν ἀνθρώπων‧ λέει ὅτι φροντίζει ἢ πολλοὺς ἢ ὅλους νὰ τοὺς παρασύρη μὲ τὸ μέρος του, σκεπτόμενος ὅτι ἴσως ἔτσι πρόκειται νὰ λυπηθῆ καὶ αὐτὸν ὁ Θεὸς μαζὶ μὲ τοὺς πολλοὺς καὶ νὰ μὴ τὸν κολάση‧ ἂν ὅμως δὲν τὸν λυπηθῆ, τοὐλάχιστον νὰ παρηγοριέται ποὺ κολάζεται μὲ τόσους πολλούς‧ ἀκόμη λέει, ὅτι ἀρκετὴ παρηγοριὰ εἶναι γιὰ τὸν φθονερὸ διάβολο καὶ μόνη ἡ ἀπώλεια τῶν πολλῶν καὶ ἂν ἀκόμη αὐτὸς δὲν κερδίζει τίποτε. Μερικοὶ ἄλλοι λένε, ὅτι ὁ λόγος ποὺ φροντίζει νὰ παρασύρη μὲ τὸ μέρος του ὁ διάβολος τοὺς ἀνθρώπους, εἶναι ἡ ἐπιθυμία του νὰ ἄρχη καὶ νὰ ἐξουσιάζη τοὺς ἄλλους‧ καὶ αὐτὸς ὁ λόγος φαίνεται σωστός‧ διότι αὐτὴ ἡ ἐπιθυμία τὸν ἔκανε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ νὰ ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ νὰ ἀπατήση τὸν ἄνθρωπο, γιὰ νὰ τὸν ὑποτάξη‧ ἢ καὶ τὸ κάνει αὐτὸ λόγω τῆς ἔχθρας καὶ τοῦ πείσματος, ποὺ ἔχει ἐνάντια στὸν Θεό, τὸν δημιουργὸ τῶν ἀνθρώπων, ὁ ὁποῖος καὶ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ἔγινε ἄνθρωπος.  

175  Γι’ αὐτὸ λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος‧ «Ἡ φωνὴ αὐτή, δηλαδὴ τό, ‘ἐγκαταλείπω τὸν Σατανᾶ καὶ συντάσσομαι μὲ τὸν Χριστό’, ἀποτελεῖ συνθήκη μὲ τὸν Χριστό» (Κατηχήσεις πρὸς τοὺς μέλλοντας φωτίζεσθαι). Ὁ δὲ ἄγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων στὶς κατηχήσεις του λέει ὅτι τὸ ‘ἐγκαταλείπω τὸν Σατανᾶ’ σημαίνει, ὅτι ἐγὼ ποὺ βαπτίζομαι χαλῶ τὴν συμφωνία ἐκείνη, ποὺ ἔκανε ὁ Ἀδὰμ καὶ μέσω τοῦ Ἀδὰμ ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα μὲ τὸν διάβολο, γιὰ νὰ παραβῆ τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀθετῶ τὴν φιλία καὶ ἕνωσι τοῦ Σατανᾶ καὶ ἀπορρίπτω τὴν δύναμι καὶ τὴν δόξα του. Τὸ ‘συντάσσομαι τῷ Χριστῷ’ σημαίνει, ὅτι ἐγὼ ὁ βαπτιζόμενος κάνω συμφωνία καὶ ὑπόσχεσι νὰ εἶμαι δοῦλος τοῦ Χριστοῦ, νὰ ὑποτάσσωμαι στὶς ἐντολές του καὶ νὰ ἐκτελῶ τὸ θέλημά του. Τὶ φανερώνουν ὅμως τὰ ἔργα τοῦ Σατανᾶ, τὰ ὁποῖα τὰ ἀποστρέφεται κάθε χριστιανός; ὅλες τὶς κακίες καὶ κάθε εἴδους ἁμαρτία. Καὶ τὶ φανερώνει ἡ λατρεία του; φανερώνει κάθε λατρεία καὶ προσκύνησι καὶ προσευχή, ποὺ γίνεται σ’ αὐτόν, ὅπως εἶναι τὸ νὰ ἀνάβη κανεὶς κεριὰ καὶ φῶτα σὲ μνήματα εἰδωλολατρικά καὶ στοὺς βωμοὺς τῶν δαιμόνων, τὸ νὰ θυσιάζη κοντὰ σὲ βρύσες καὶ πηγάδια, γιὰ νὰ βρῆ θεραπεία στὶς ἀσθένειές του ἢ γιὰ νὰ τοῦ δώσουν θησαυρὸ οἱ δαίμονες. Λατρεία τοῦ Σατανᾶ ἀποτελοῦν ἀκόμη καὶ ὅλες οἱ μαντεῖες, τὰ ποδαρικά, τὰ ριζικά, τὰ γητεύματα τῶν κακῶν γραϊδίων καὶ τὰ δαιμονικὰ ψιθυρίσματα καὶ φυσήματα καὶ οἱ παρατηρήσεις τῶν ἡμερῶν καὶ τὸ πέταγμα τῶν πουλιῶν καὶ ὅλα τὰ παρόμοια δαιμονικά. Συνοδεία τοῦ Σατανᾶ εἶναι οἱ δαιμονικοὶ χοροὶ καὶ τὰ παιγνίδια καὶ τὰ θέατρα καὶ τὰ κυνήγια καὶ τὰ ἱπποδρόμια, τὰ ὁποῖα ὅσοι τὰ δέχονται, ὅλα ἢ μερικά, λέει ὁ ἀνωτέρω ἅγιος Κύριλλος, ὅτι εἶναι ἐθνικοὶ καὶ εἰδωλολάτρες, ἢ μᾶλλον δαιμονολάτρες.

176  Γνώρισε ὅτι ὁ Θεὸς ἔβαλε κάθε χριστιανὸ στὸν κόσμο, γιὰ νὰ εἶναι δάσκαλος τῶν ἀπίστων καὶ ἀσεβῶν καὶ γιὰ νὰ τοὺς ἐπιστρέψη μὲ τὸν λόγο του καὶ μὲ τὴν καλή του ζωὴ στὴν εὐσέβεια καὶ τὴν πίστι. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς θὰ ζητήση λόγο ἀπὸ κάθε χριστιανό ὄχι μόνο γιὰ τὴν δική του ὠφέλεια καὶ σωτηρία, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἄλλων, ὅπως λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος‧ «Ὁ Θεὸς θέλει ὀ Χριστιανὸς νὰ εἶναι διδάσκαλος, προζύμι, ἁλάτι καὶ φῶς. Τὶ εἶναι τὸ φῶς; Βίος καθαρός, ποὺ δὲν ἔχει τίποτε τὸ σκοτεινό. Τὸ φῶς ἢ τὸ ἀλάτι καὶ τὸ προζύμι δὲν εἶναι ὠφέλιμα γιὰ τὸν ἑαυτό τους, ἀλλὰ σὲ ἄλλους δείχνουν τὴν ὠφέλειά τους‧ ἔτσι δὲν θὰ μᾶς ζητηθῆ μόνον ἡ δική μας ὠφέλεια, ἀλλὰ καὶ ἡ ὠφέλεια τῶν ἄλλων» (Ὁμιλία νβ΄ εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΓΥΜΝΑΣΜΑΤΑ

ΑΠΟΔΟΣΙΣ ΣΤΗΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

ΥΠΟ ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ 

ΕΚΔΟΣΙΣ   ΣΥΝΟΔΙΑ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ

ΙΕΡΑ ΚΑΛΥΒΗ «ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ Α΄»

ΝΕΑ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ 2013 

ΣΕΔΙΔΕΣ 373-380



banks
Login-iconLogin
active³ 5.3 · IPS κατασκευή E-shop · Όροι χρήσης