Τῷ αὐτῷ μηνί KA΄, ἡ ἐν τῷ Ναῷ Εἴσοδος τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας.
+ Ἡ Εἴσοδος τῆς Κυρίας Θεοτόκου στόν νομικό Ναό προξένησε στούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς ἑορτή θαυμαστή καί παγκόσμια. Ἐπειδή ἔγινε καί αὐτή μέ παράδοξο τρόπο καί εἶναι ἕνα προοίμιο τοῦ μεγίστου καί φρικτοῦ μυστηρίου τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου, τό ὁποῖο διά μέσου τῆς Θεοτόκου ἐπρόκειτο νά γίνη στόν κόσμο. Ἔλαβε δέ τήν ἀφορμή ἡ ἑορτή τῶν Εἰσοδίων γιά τήν ἑξῆς ὑπόθεσι. Ἡ παναοίδιμη Ἄννα, ἐπειδή ὅλη σχεδόν τήν ζωή της τήν πέρασε στεῖρα, χωρίς νά γεννήση παιδί, γι’ αὐτό παρακαλοῦσε τόν Δεσπότη τῆς φύσεως μαζί μέ τόν ἄνδρα της Ἰωακείμ, νά τούς χαρίση παιδί. Καί ἄν ἐπιτύχουν αὐτό πού ἐ-πιθυμοῦν, ἀμέσως νά ἀφιερώσουν στόν Θεό τό παιδί πού θά γεννηθῆ. Καί λοιπόν γέννησε παραδόξως αὐτήν πού ἔγινε πρόξενος τῆς σωτηρίας τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων, τήν καταλλαγή καί συμφιλίωσι τοῦ Θεοῦ μέ τούς ἀνθρώπους, τήν αἰτία τῆς ἀναπλάσεως τοῦ πεσόντος Ἀδάμ καί τῆς ἐγέρσεως καί θεώσεώς του, αὐτήν, λέω, τήν Ὑπεραγία καί Δέσποινα Θεοτόκον Μαρία. Ἔτσι ὅταν αὕτη ἔγινε τριῶν ἐτῶν, τήν πῆραν οἱ γονεῖς της καί τήν πρόσφεραν κατά τήν σημερινή ἡμέρα στόν Ναό. Καί ἐκπληρώνοντας τίς ὑποσχέσεις πού ἔκαναν, ἀφιέρωσαν τήν θυγατέρα τους στόν Θεό, πού τούς τήν χάρισε. Καί τήν παραδίνουν στούς ἱερεῖς καί μάλιστα στόν τότε Ἀρχιερέα Ζαχαρία, ὁ ὁποῖος παραλαμβάνοντάς την τήν ἔβαλε μέσα στό ἐνδότατο τοῦ Ναοῦ, ὅπου εἰσερχόταν μόνος ὁ Ἀρχιερέας μίαν φορά τόν χρόνο. Καί αὐτό τό ἔκανε σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἐπρόκειτο μετά ἀπό λίγο νά γεννηθῆ ἀπό αὐτήν, γιά τήν διόρθωσι καί σωτηρία τοῦ κόσμου. Ἐκεῖ λοιπόν ἡ Παρθένος παρέμεινε δώδεκα χρόνια, τρεφόμενη παράξενα ἀπό τόν Ἀρχάγγελο Γαβριήλ μέ τροφή οὐράνια. Ἀξιούμενη λοιπόν τῆς τοῦ ἐμφανείας Θεοῦ, ἕως ὅτου πλησίασε ὁ καιρός τοῦ θείου Εὐαγγελισμοῦ καί τῶν οὐρανίων καί ὑπερφυσικῶν ἐκείνων μηνυμάτων, τά ὁποῖα προεμήνυαν, ὅτι ὁ Θεός εὐδόκησε νά σαρκωθῆ ἀπό αὐτήν φιλανθρώπως, γιά νά ἀναπλάση τόν κόσμο πού ἐφθάρη ἀπό τήν ἁμαρτία, τότε λοιπόν ἡ Θεοτόκος ἀφοῦ ἐξῆλθε ἀπό τά Ἅγια τῶν Ἁγίων, παραδόθηκε στόν μνήστορα Ἰωσήφ[1], γιά νά εἶναι ἐκεῖνος φύλακας καί μάρτυρας τῆς παρθενίας της καί γιά νά ὑπηρετήση, τόσο στόν ἄσπορο τόκο της, ὅσο καί στήν φυγή στήν Αἴγυπτο καί στήν ἐπάνοδο ἀπό ἐκείνη στήν γῆ Ἰσραήλ. (Βλέπε τόν λόγο τοῦ Δαμασκηνοῦ στά Εἰσόδια, παρόμοια βλέπε καί στόν Μηνιάτη καί στήν Σάλπιγγα[2]).
[1] Σημείωσε, ὅτι ἀφοῦ μνηστεύθηκε ὁ Ἰωσήφ τήν Παρθένο, πέρασαν τέσσερες μῆνες καί ἔπειτα εὐαγγελίσθηκε ἡ Θεοτόκος, ὅπως λέει ὁ Ἱππόλυτος ὁ Θηβαῖος στό χρονικό Σύνταγμα. Αὐτός δέν εἶναι ὁ παλιός Ἱππόλυτος, ὁ Πάπας Ρώμης, καθώς σφαλερά νόμισε ὁ Νικηφόρος ὁ Κάλλιστος, βιβλ. β΄, κεφαλ. γ΄, τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας καί ὁ Μελέτιος ὁ Ἀθηνῶν στόν α΄ τόμο τῆς Ἐκκλ. Ἱστορίας. Δέν εἶναι, λέω, αὐτός ὁ παλιός ἐκεῖνος Ἱππόλυτος, ἀλλά ὁ νέος, πού ἔζησε μετά τόν παλιό περισσότερο ἀπό ἑπτακόσια ἔτη. (Βλέπε τήν Ἑκατονταετηρίδα).
[2] Σημείωσε, ὅτι στήν ἑορτή τῶν Εἰσοδίων δύο ἐγκώμια ἔχει ὁ Νικομηδείας Γεώργιος, ὁ ὁποῖος καί μελοποίησε καί τήν Ἀκολουθία αὐτή, ἀπό τούς ὁποίους τοῦ μέν πρώτου ἡ ἀρχή εἶναι· «Καλάς ἡμῖν ὑποθέσεων ἀρχάς». Ἐνῶ τοῦ δευτέρου· «Αἱ τῶν θείων πανηγύρεων ἐλλάμψεις». Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Γερμανός ἕνα, τοῦ ὁποίου ἡ ἀρχή εἶναι· «Ἰδού πάλιν ἑτέρα πανήγυρις». Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Ταράσιος ἕνα, τοῦ ὁποίου ἡ ἀρχή εἶναι· «Φαιδρά καί παράδοξος ἡ παροῦσα πανήγυρις». Ὁ Θεοφύλακτος Βουλγαρίας ἕνα, τοῦ ὁποίου ἡ ἀρχή εἶναι· «Καί μνήμη μέν δικαίου». Ὁ Θεσσαλονίκης Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς δύο, ἕναν, τοῦ ὁποίου ἡ ἀρχή εἶναι· «Ἐπί τῶν μειζόνων ἡ κατά ἀνθρωπίνην δύναμιν». Καί ἄλλον, τοῦ ὁποίου ἡ ἀρχή εἶναι· «Εἰ ἐκ τοῦ καρποῦ τό δένδρον γινώσκεται». Τά ὁποῖα πάντα μετέφρασε στήν ἁπλῆ ἡ δική μου ἀδυναμία, ἡ ὁποία φιλοπόνησε καί ἰδιαίτερο ἐγκώμιο στήν ἑορτή αὐτή καί συνέθεσε καί ὀκτώηχους Κανόνες. Ὅλα αὐτά βρίσκονται στήν ἱερά καί βασιλική Μονήν τοῦ Χιλανταρίου καί ὅποιος θέλει ἄς τά ἀναζητήση. Καί τό ἑξῆς σημειώνουμε, ὅτι δέν γράφει σωστά ὁ Μελέτιος ὁ Ἀθηνῶν, ὅτι ἦταν τόπος χωρισμένος στόν Ναό, ὅπου ἔμεναν μόνες οἱ παρθένες καί μαζί μέ αὐτές παρέμενε καί ἡ Θεοτόκος. Καί οἱ μέν ἄλλες παρθένες ἐξέρχονταν μετά ἀπό τήν ἀπόλυσι καί πήγαιναν στήν οἰκία τους∙ μόνη δέ ἡ Θεοτόκος προσκαρτεροῦσε στόν Ναό, διότι δέν εἰσῆλθε στόν οἶκο τῶν παρθένων, ἀλλά σέ αὐτά τά Ἅγια τῶν Ἁγίων εἰσῆλθε ἡ Θεοτόκος καί ἐκεῖ ἔμενε τρεφόμενη ἀπό Ἄγγελο. Καί μολονότι αὐτό φαινόταν ἄτοπο, νά εἰσέλθη δηλαδή γυναίκα στό ἐνδότατο τοῦ Ναοῦ, τό φαινόμενο ὅμως αὐτό ἄτοπο τό διώρθωσε ὁ Ζαχαρίας, διότι εἶπε στόν λαό, ὅτι ὁ Θεός δείχνει στό λογεῖο, πού εἶναι κρεμασμένο μπροστά του, ὅτι θέλει νά μπῆ ἡ Παρθένος μέσα σ’ αὐτά τά Ἅγια τῶν Ἁγίων. Καί ἔτσι ἔπεισε τόν λαό καί δέχθηκαν νά τοποθετήση τήν Παρθένο ἐκεῖ. Ἕτσι γράφει ὁ Θεοφύλακτος Βουλγαρίας στόν λόγο του στά Εἰσόδια, λύνοντας θαυμάσια αὐτό πού σέ μερικούς φαινόταν ἄτοπο, τήν Εἴσοδο, δηλαδή, στά Ἅγια τῆς Θεοτόκου. Ὅταν ὅμως ἡ Κυρία Θεοτόκος γέννησε τόν Κύριο, τήν συναρίθμησε ὁ Ζαχαρίας μέ τίς παρθένες πού προσκαρτεροῦσαν στόν ναό, σάν Παρθένος πού ἦταν καί μετά τόν τόκο, γι’ αὐτό καί ἐφονεύθη, ὅπως λέει ὁ Μέγας Βασίλειος στόν λόγο στήν Γέννησι τοῦ Χριστοῦ.
Login