Ο ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΜΗΝΟΣ Μήνας Δεκέμβριος, ἔχοντας ἡμέρες τριάντα μία. Ἡ ἡμέρα ἔχει ἐννέα ὧρες καί ἡ νύκτα δέκα πέντε ὧρες. Εἰς τήν A΄, μνήμη τοῦ Ἁγίου Προφήτου Ναούμ. Ὁ Ἅγιος Φιλάρετος ὁ Ἐλεήμων, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.

[1] Δε­κέμ­βριος, δέν εἶναι ὄνομα Ἑλληνικό, ἀλλά Λατινικό ἤ Ἰταλικό, ὅπως καί τό Σεπτέμβριος καί Ὀκτώβριος καί Νοέμβριος. Δεκέμβριος σημαίνει δέκατος, παραγόμενο ἀπό τό Λατινικό Δίεσζι, πού ση­μαί­νει δέ­κα, ἐ­πει­δή ὁ Δε­κέμ­βριος εἶ­ναι ὁ δέ­κα­τος μή­νας, ἀ­ριθ­μού­με­νος ἀ­πό τόν Μάρ­τιο, πού εἶ­ναι ὁ πρῶ­τος μή­νας τοῦ ἐ­νια­υτοῦ, σύμ­φω­να μέ τήν κο­σμο­γο­νί­α. Βλέ­πε γι’ αὐ­τό στήν ἀρ­χή τοῦ Μαρ­τί­ου καί τοῦ Σε­πτεμ­βρί­ου.

[2]   Γιά τόν Προφήτη Ναούμ γράφει τά ἑξῆς ὁ Ἀλέξανδρος ὁ Μαυροκορδάτος στά Ἰουδαϊκά. Ὅτι δηλαδή αὐτός ἔζησε στά χρόνια  τοῦ Σεδεκίου βασιλέως τῆς Ἱερουσαλήμ κα­τα­γό­με­νος ἀ­πό τήν Βι­γα­βάρ τῆς Γα­λι­λαί­ας, ἀκ­μά­σας με­τά τήν κα­τα­στρο­φή τῆς Σα­μα­ρεί­ας. Καί ὅ­τι ἐ­πει­δή οἱ Νι­νευ­ΐ­τες ἀ­φοῦ με­τε­νό­η­σαν τήν ἐ­πο­χή τοῦ Ἰ­ω­νᾶ, πά­λι ἔ­πε­σαν στίς προ­η­γού­με­νες ἁ­μαρ­τί­ες, γι’ αὐ­τό τίς τι­μω­ρί­ες, πού ὁ Θε­ός δέν τούς ἔ­δω­σε τό­τε γιά τήν με­τά­νοι­α, αὐ­τές τίς ἴ­δι­ες πα­ρα­χώ­ρη­σε νά λά­βουν ὕ­στε­ρα γιά τήν κα­κί­α. Ἔ­τσι λέ­γε­ται, ὅ­τι ὕ­στε­ρα ἀ­πό σα­ρά­κον­τα χρό­νια ἀ­πό τήν με­τά­νοι­α τῶν Νι­νευ­ϊ­τῶν, σκλα­βώ­θη­σαν αὐ­τοί ἀ­πό τούς Βα­βυ­λώ­νιους. Φαί­νε­ται ὅ­μως, ὅ­τι ἀ­φοῦ σκλα­βώ­θη­καν οἱ Νι­νευ­ί­τες ἀ­πό τούς Βα­βυ­λώ­νιους, τό­τε κα­τα­κά­η­κε ἡ πό­λις τῶν Νι­νευ­ΐ καί κα­τα­πον­τί­σθη­κε ἀ­πό τό νε­ρό.

     Ση­μεί­ω­σε δέ, ὅ­τι μέ τήν προ­φη­τεί­α πού κά­νει ὁ Προ­φή­της αὐ­τός γιά τήν κα­τα­στρο­φή τῶν Νι­νευ­ϊ­τῶν καί Ἀσ­συ­ρί­ων, πα­ρη­γο­ρεῖ τούς Ἰσ­ρα­η­λῖ­τες, δεί­χνον­τας τόν Θε­ό, ὅ­τι γι’ αὐ­τούς τι­μω­ρεῖ, ἐ­κεί­νους πού­ προ­η­γου­μέ­νως τι­μώ­ρη­σαν αὐ­τούς.

[3]   Γι’ αὐτόν τόν Ὅσιο Ἀντώνιο τόν Νέο ἀναφέρεται στόν Εὐεργετινό τά ἑξῆς, στήν σελ. 199· Δη­λα­δή, ὅ­τι αὐ­τός ἐνῶ πρῶτα ἦταν ἄρχοντας, ὕ­στε­ρα ἔ­γι­νε Μο­να­χός. Καί ἀ­φοῦ ἔ­ζη­σε πολλά χρόνια στήν ἡ­συ­χία, ἔκανε ἀ­γῶ­νες ὑ­περ­φυ­σι­κούς. Διαβάζοντας ὅμως μία φορά τόν πε­ρί ὑ­πα­κο­ῆς λό­γο Ἰ­ω­άν­νου τοῦ Κλί­μα­κος, β­ρῆ­κε στό τέ­λος τά ἐξῆς λό­για· «Ὅποιος στήν ἡ­συ­χί­α κα­θή­με­νος, κατάλαβε τήν ἀσθένειά του καί πῆγε καί παρέδωσε τόν ἑ­αυ­τό του στήν ὑ­πα­κο­ή, αὐ­τός, τυ­φλός ὄντας, χωρίς κόπο πρός τόν Χρι­στό ἀ­νέ­βλε­ψε». Τότε ἀφήνοντας τήν ἡσυχία, παρέδωσε τόν ἑ­αυ­τό του σέ ἕ­να Κοι­νό­βιο, τό ὁ­ποῖ­ο βρισκόταν στήν Κῖ­ο, ἡ ὁποία βρίσκεται στήν ἐ­παρ­χί­α τῶν Βι­θυ­νῶν.

Ἀφοῦ λοιπόν ἔγινε δεκτός ἀ­πό τόν Ἡ­γού­με­νο τοῦ Κοι­νο­βί­ου, ἀρχικά ὡρίσθηκε νά ὑ­πη­ρε­τῆ στήν Ἐκ­κλη­σί­α, διότι αὐτή ἡ ὑπηρεσία εἶναι πάρα πολύ βαρειά. Καί ἀφοῦ ἐπέμενε γιά ἕνα διάστημα σ’ αὐτήν, ­ζή­τη­σε βα­ρύτερο διακόνημα. Τότε ὁ Ἡ­γού­με­νος τόν πα­ρέ­δωσε στόν πρω­το­ερ­γά­τη τῶν ἀμ­πε­λώ­νων, γιά νά τούς κλα­δεύ­η. Ἐ­πει­δή ὅ­μως ἦ­ταν ἄ­πει­ρος ἀ­πό τήν ὑ­πη­ρε­σί­α αὐτή, γι’ αὐτό πολλές φορές  ἔ­κο­βε τά δάκτυλα τῶν χε­ριῶν του. Ἀφοῦ λοιπόν παρέμεινε στό δι­α­κό­νη­μα αὐ­τό μέχρι τόν καιρό τῆς σκαφῆς καί τοῦ τρυ­γη­τοῦ τῶν ἀμ­πε­λιῶν, ὕ­στε­ρα ­δό­θηκε νά ὑπηρετῆ στήν τρα­πε­ζα­ρία. Κα­τε­ξε­σχί­σθηκαν ὅμως τά ἐνδύματά του καί κα­τα­τρί­φθηκαν τά ὑ­πο­δή­μα­τά του. Ὁπότε ἀπό τό κρύ­ο πάγωνε ὁ ἀ­οί­δι­μος καί τά πόδια του ­σχί­ζον­ταν ἀ­πό τήν ψυ­χρό­τη­τα τῶν μαρ­μά­ρων. Διότι ὁ Ἡ­γού­με­νος δέν τοῦ ἔ­δινε οὔ­τε ἐνδύματα ἤ ὑ­πο­δή­μα­τα δο­κι­μά­ζον­τας τήν ὑ­πο­μο­νή του.

Ἀφοῦ λοι­πόν δοκιμάσθηκε ὁ Ὅ­σιος γιά τήν με­γά­λη του ὑ­πο­μο­νή στό Κοινοβιο καί ἐπειδή ἀπέκαμε ἀ­πό τούς κό­πους, ἔ­λε­γε πρός τόν Θε­ό μέ τά κρυφά χεί­λη τῆς καρ­διᾶς του. «Ἴ­δε Κύ­ρι­ε τήν τα­πεί­νω­σίν μου καί τόν κό­πον μου καί ἅ­φες πά­σας τάς ἁ­μαρ­τί­ας μου». Ὁπότε μία νύκτα βλέ­πει στόν ὕ­πνο του ἕ­ναν ἄν­δρα ἔν­δο­ξο, νά κρατᾶ ζυ­γα­ριά. Καί στό μέν ἀ­ρι­στε­ρό της μέ­ρος ἦ­ταν ὅ­λα τά ἀμαρτήματά του ἀπό τήν νεανική του ἡλικία. Στό δε­ξιό ἦ­ταν ἡ ἀ­ξί­νη, μέ τήν ὁ­ποί­α ­ξερ­ρί­ζω­νε τά ἄ­γρια χορ­τά­ρια τῶν χω­ρα­φιῶν τοῦ Κοι­νο­βί­ου. Ὁπότε βα­ραίνοντας ἡ ἀ­ξί­νη στό μέ­ρος ἐ­κεῖ­νο τῆς ζυ­γα­ριᾶς, δι­α­σκόρ­πι­σε τά εἴ­δη τῶν ἁ­μαρ­τι­ῶν του. Τό­τε ὁ θαυ­μα­στός ἐ­κεῖ­νος ἄνθρωπος εἶ­πε στόν Ἀν­τώ­νιο· «Νά, ­δέ­χθηκε ὁ Κύ­ριος τούς κό­πους σου καί συγ­χώ­ρη­σε τίς ἁ­μαρ­τί­ες σου».

Βλέ­ποντας ὅμως καί ὁ Ἡ­γού­με­νος τήν ὑπομονή του γιά τόσα χρόνια καί ὅ­τι ἀ­πο­φά­σι­σε στόν λο­γι­σμό του νά ὑ­πο­μεί­νη με­γα­λόψυχα κά­θε κο­πι­α­στι­κό καί θλι­βε­ρό ἔρ­γο τοῦ Κοι­νο­βί­ου, τόν ­κά­λε­σε κα­τ’ ἰ­δί­αν καί τοῦ λέ­ει· «Ὁ Θε­ός, Πά­τερ, νά πλη­ρώ­ση τόν μι­σθό σου, γιά τίς ψυ­χές ­πού ὠ­φέ­λη­σες μέ τόν ἐρχομό σου σ’ ἐμᾶς καί μέ τήν κα­τά Θε­ό πο­λι­τεί­α σου. Ἐ­πει­δή οἱ ἀδελφοί, πού εἶναι στήν ἐξουσία μου, δέν ὠ­φε­λή­θη­καν ἀ­πό κάτι ἄλλο τόσο πολύ, ὅ­σο ἀ­πό τήν δι­κή σου θε­ό­σταλτη πα­ρου­σί­α καί τέλεια ὑ­πα­κο­ή». Τότε τοῦ ἔ­δω­σε ἐνδύ­μα­τα καί ὑ­πο­δή­μα­τα καί ὅ,τι ἄλ­λο ἦ­ταν ἀπαραίτητο. Καί στό ἑ­ξῆς ὅ,τι πρᾶγ­μα ἔ­βλε­πε ὁ Ἡ­γού­με­νος ὅ­τι χρει­ά­ζε­ται, ­πή­γαι­νε κρυ­φά καί τό τοποθετοῦσε στόν τό­πο τῆς κλί­νης του. Ὁ δέ Ἀν­τώ­νιος ἐπιστρέφοντας στήν κλί­νη του τό εὕ­ρι­σκε καί τό χρησιμο-ποιοῦσε γιά τήν ἀνάγκη τοῦ σώ­μα­τος.