Αὐτῆς τῆς Κυρίας ἡμῶν Θεοτόκου ὁ μέν πατέρας της Ἰωακείμ κα ταγόταν ὡς πρός τό γένος ἀπό τήν βασιλική φυλή τοῦ Δαβίδ· καί ἐπειδή δέν γεννοῦσε παιδί, ἀλλά ὠνειδιζόταν γι’ αὐτό, ἐξ αἰτίας αὐτοῦ δέν ἔπαυε νά προσφέρη στόν Θεό διπλᾶ τα δῶρα του, ὡς πλούσιος πού ἦταν καί φιλόθεος.
Ἡ μητέρα της Ἄννα καί αὐτή παρόμοια καταγόταν ἀπό τό βασιλικό γένος τοῦ Δαβίδ, γι’ αὐτό καί ἦταν καί ὡς πρός τό σῶμα καί ὡς πρός τήν ψυχή πιό εὐγενής ἀπό ὅλες.
Ἐπειδή λοιπόν καί οἱ δύο λυποῦνταν γιά τό ὄνειδος τῆς ἀπαιδίας, ὁ μέν Ἰωακείμ πῆγε στό ὄρος, ἐνῷ ἡ Ἄννα μπῆκε στόν κῆπο. Καί οἱ δύο μαζί παρακαλοῦσαν μέ δάκρυα τόν Θεό, γιά νά τούς χαρίση καρπό κοιλίας, γι’ αὐτό καί πέτυχαν αὐτό πού ποθοῦσαν καί γέννησαν τήν Θεοτόκο Μαρία, τήν ἁγιωτέρα πάντων τῶν Ἁγίων. Καί ἔτσι ἀπόκτησαν μία καλλιτεκνία ἀσύγκριτη καί ἐξοχώτατη, ἡ ὁποία ὑπερεῖχε ὅλες τίς καλλιτεκνίες τῶν ἀνθρώπων. Καί μακάριοι ὄντες οἱ ἴδιοι γιά τήν ἐνάρετη καί θεοφιλῆ τους γνώμη, πολύ περισσότερο μακάριοι ἔγιναν, γιά τήν ἀσύγκριτη χάρι καί θεία τεκνογονία, πού ἀξιώθηκαν, ἐπειδή ἀπό τήν δική τους θυγατέρα, δηλαδή τήν Ἀειπάρθενη Μαριάμ, καταδέχθηκε νά γεννηθῆ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ.
Μέ ποιόν τρόπο ἡ Ἄννα καταγόταν ἀπό τήν βασιλική φυλή τοῦ Δαβίδ, τώρα θά τό φανερώση ὁ λόγος μέ συντομία. Εἰκοστός τρίτος ἀπό τό γένος τοῦ Δαβίδ βρίσκεται ὁ Ματθάν, (ἤ γιά νά μιλήσουμε ἀκριβέστερα εἰκοστός ἕβδομος, κατά τήν γενεαλογία τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου). Αὐτός λοιπόν ἀφοῦ ἔλαβε γυναῖκα τήν Μαρία, πού καταγόταν ἀπό τήν φυλή τοῦ Ἰούδα, γέννησε υἱό, τόν Ἰακώβ, τόν πατέρα Ἰωσήφ τοῦ Μνήστορος, καί τρεῖς θυγατέρες, τήν Μαρία, τήν Σοβῆ καί τήν Ἄννα. Καί ἡ μέν Μαρία γεννᾶ τήν Σαλώμη τήν μαῖα· ἡ δέ Σοβῆ γεννᾶ τήν Ἐλισάβετ· ἡ Ἄννα γεννᾶ τήν Θεοτόκο. Ὥστε ἡ Σαλώμη, ἡ Ἐλισάβετ καί ἡ Θεοτόκος εἶναι ἐγγονές τοῦ Ματθάν καί Μαρίας τῆς γυναίκας του καί μεταξύ τους πρῶτες ἑξαδέλφες[1].
[1]Ἀπό ἐδῶ βγαίνει τό συμπέρασμα, ὅτι ὁ ἀπό τήν Θεοτόκο γεννηθείς Κύριος καί ὁ ἀπό τήν Ἐλισάβετ γεννηθείς Πρόδρομος ἦταν δεύτεροι ἐξάδελφοι. Σωστά λοιπόν γράφεται στά Μηναῖα καί στόν τυπωμένο Συναξαριστή, ὅτι ἡ Ἐλισάβετ καί ἡ Σαλώμη ἦταν ἀνεψιές τῆς Ἄννας, ὡς θυγατέρες τῶν ἀδελφῶν της, ἐννοῶ τῆς Μαρίας καί τῆς Σοβῆς.
Σημείωσε, ὅτι στήν Γέννησι τῆς Θεοτόκου λόγους πανηγυρικούς ἔχουν· Ἀνδρέας ὁ Κρήτης τρεῖς, ἀπό τούς ὁποίους τοῦ ἑνός ἡ ἀρχή εἶναι ἡ ἑξῆς· «Πάλιν ἑορτή καί πάλιν πανήγυρις». Τοῦ ἄλλου· «Εἰ μετρεῖται γῆ σπιθαμή». Καί τοῦ τρίτου· «Ἀρχή μέν ἑορτῆς». Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, τοῦ ὁποίου ἡ ἀρχή εἶναι· «Λαμπρῶς πανηγυρίζει». Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, τοῦ ὁποίου ἡ ἀρχή εἶναι· «Πᾶς μέν καιρός ἐπιτήδειος». Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, τοῦ ὁποίου ἡ ἀρχή εἶναι· «Δεῦτε πάντα τα ἔθνη». Σῴζονται αὐτοί στήν Λαύρα, στό Κοινόβιο τοῦ Διονυσίου καί στήν Ἱερά Μονή τοῦ Βατοπαιδίου. Στόν δέ ἕκτο Πανηγυρικό τῆς αὐτῆς Μονῆς τοῦ Βατοπαιδίου σῴζεται ἕνας λόγος πού περιέχει γιά τήν Γέννησι καί τήν Ἀνατροφή τῆς Θεοτόκου, τοῦ ὁποίου ἡ ἀρχή εἶναι· «Ἐχρήν ἀληθῶς τήν Παρθένον». Ἀλλά καί ὁ Μεταφραστής ἔχει λόγον στό Γενέσιο τῆς Θεοτόκου, ὁ ὁποῖος σῴζεται στήν Ἱερά Μονή τῶν Ἰβήρων. Στήν Μεγίστη Λαύρα σῴζεται καί τέταρτος λόγος τοῦ Ἀνδρέου Κρήτης, τοῦ ὁποίου ἡ ἀρχή εἶναι· «Ἄλλοι μέν ἄλλας ἑορτῶν ὑποθέσεις». Ἔχει ἐγκώμιο σ’ αὐτήν καί Φώτιος ὁ Πατριάρχης καί Λέων ὁ Σοφός. Σημείωσε, ὅτι στό Γενέσιο τῆς Θεοτόκου μελούργησε κανόνες ὀκτωήχους καί ἰδιόμελα ὡραιότατα ὁ σοφολογιώτατος διδάσκαλος κύρ Χριστοφόρος, ὁ ὁποῖος τρέχει καί διανύει τόν ἀσκητικό του ἀγῶνα στήν Ἱερά Σκήτη τοῦ Τιμίου Προδρόμου.
Login