Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρᾳ μνή­μη τῶν Ἁ­γί­ων Μαρ­τύ­ρων Παύ­λου καί Ἰ­ου­λι­α­νῆς τῆς ἀ­δελ­φῆς αὐ­τοῦ.

Ὁ κεί­με­νος μέν, Παῦ­λος, ἡ δέ κει­μέ­νη,

Ἰ­ου­λι­α­νή σύγ­γο­νοι τε­τμη­μέ­νοι.

 Αὐ­τοί οἱ δύ­ο αὐ­τά­δελ­φοι ἔ­ζη­σαν στά χρό­νι­α τοῦ βα­σι­λιᾶ Αὐ­ρη­λι­α­νοῦ, κα­τά τό ἔ­τος 272, κα­τα­γό­με­νοι ἀ­πό τήν Πτο­λε­μα­ΐ­δα, υἱ­οί γο­νέ­ων εὐ­σε­βῶν. Ὁ Παῦ­λος ἦ­ταν Ἀ­να­γνώ­στης× δη­λα­δή δι­ά­βα­ζε στόν λα­ό τά ἱ­ε­ρά Βι­βλί­α, τά ὁ­ποῖ­α, ἀ­φοῦ με­λέ­τη­σε μέ πο­λύ κό­πο, κα­τά­λα­βε τό νό­η­μά τους. Ἔ­τσι, μο­λο­νό­τι ἦ­ταν νέ­ος, ὅ­μως πο­λύ εὔ­κο­λα ἀ­πο­στό­μωνε τούς ἐ­ναν­τί­ους καί ἦ­ταν κή­ρυ­κας ἔν­θε­ος τῆς οἰ­κο­νο­μί­ας τοῦ Θε­οῦ Λό­γου πρός ἐ­μᾶς. Ὅ­ταν ὅ­μως ἦλ­θε ὁ βα­σι­λιάς Αὐ­ρή­λι­ος στήν Πτο­λε­μα­ΐ­δα, ἔ­δι­νε θάρ­ρος στήν ἀ­δελ­φή του Ἰ­ου­λι­α­νή καί τήν ἐν­δυ­νά­μω­νε νά πα­ρα­μεί­νη πρό­θυ­μη, ἐ­πει­δή πρό­κει­ται νά συμ­βῆ με­γά­λος πει­ρα­σμός. Αὐ­τός δέ ὁ ἴ­διος ὥ­πλι­σε τόν ἑ­αυ­τό του μέ τό ση­μεῖ­ο τοῦ τι­μί­ου Σταυ­ροῦ. Ἐ­πει­δή ὅ­μως τόν εἶ­δαν οἱ Ἕλ­λη­νες, ὅ­τι ἔ­κα­νε τόν σταυ­ρό του, τόν δι­έ­βα­λαν ὡς Χρι­στια­νό στόν βα­σι­λιά. Ἀ­φοῦ λοι­πόν πα­ρου­σι­ά­σθη­κε σ’ αὐ­τόν καί ἔ­λεγ­ξε τήν μα­ται­ό­τη­τα τῶν εἰ­δώ­λων, κρε­μά­σθη­κε ὑ­ψη­λά καί κατακομματιάσθηκε.

Ἡ δέ Ἰ­ου­λι­α­νή, βλέ­πον­τας τόν ἀ­δελ­φό της κα­τα­σπα­ραγ­μέ­νο, φώ­να­ζε κα­τη­γο­ρῶν­τας τόν τύ­ραν­νο, ὅ­τι ἄ­δι­κα κα­τα­κομ­μα­τιά­ζει τόν ἀ­δελ­φό της. Ὁ­πό­τε συ­νε­λή­φθη καί αὐ­τή καί, ἀ­φοῦ κρε­μά­σθη­κε, κα­τα­κομ­μα­τι­ά­σθη­κε. Ἔ­πει­τα κλείνον­ται καί οἱ δύ­ο στήν φυ­λα­κή. Στήν συ­νέ­χει­α ρίχνονται καί οἱ δύ­ο σέ ἕ­να κα­ζά­νι γε­μᾶ­το ἀ­πό πίσ­σα βρα­σμέ­νη. Με­τά ἀ­πό αὐ­τά ἁ­πλώ­νον­ται ἐ­πά­νω σέ μί­α κλί­νη πυ­ρα­κτω­μέ­νη καί δέρ­νον­ται στήν πλά­τη. Τό­τε ὁ Κο­δρᾶτος καί ὁ Ἀ­κά­κι­ος, οἱ δή­μι­οι, ἐπειδή συμπόνεσαν τούς Ἁ­γί­ους, πί­στε­ψαν στόν Χρι­στό, γι’ αὐ­τό καί ἀ­πο­κε­φα­λί­σθη­καν καί ἔ­τσι ἔ­λα­βαν τούς στε­φά­νους τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου. Ἔ­πει­τα, ἀφοῦ δέθηκαν οἱ Ἅ­γι­οι μέ σι­δερένια δε­σμά, τοποθετήθηκαν στήν φυ­λα­κή, ­λύ­θη­καν ὅ­μως μέ τήν ἐμφάνισι θεί­ου Ἀγ­γέ­λου καί, ἀφοῦ χόρτασαν ἀ­πό φα­γη­τό, εὐ­χα­ρί­στη­σαν τόν Χρι­στό καί πά­λι πα­ρουσιάσθηκαν στόν βα­σι­λιά, ὁ ὁ­ποῖ­ος, πα­ρα­κι­νῶντας τούς Ἁ­γί­ους νά ἀρ­νη­θοῦν τόν Χρι­στό, δέν ­κα­τώρ­θω­σε τίποτε. Γι’ αὐτό οἱ Μάρ­τυ­ρες πάλι, ἀφοῦ κρεμάσθηκαν, δάρ­θη­καν δυ­να­τά.

Τό­τε καί ὁ δή­μι­ος Στρα­τό­νι­κος, ἐπειδή συμ­πόνεσε τήν Ἁ­γί­α Ἰ­ου­λι­α­νή, ­πί­στεψε στόν Χρι­στό. Ὁ τύ­ραν­νος ὅμως, ὅταν τό ἔμαθε αὐτό, ­θύ­μω­σε καί ἀμέσως διέταξε νά κό­ψουν τήν κε­φα­λή ἐ­κεί­νου, ἐνῶ τούς Ἁ­γί­ους νά κλεί­σουν σέ ἕ­ναν τό­πο, ­πού εἶ­χε θη­ρί­α καί ­φί­δι­α καί ἄλ­λα ἑρ­πε­τά θα­να­τη­φό­ρα. Ἐ­πει­δή ὅμως μέ τήν χάρι τοῦ Θε­οῦ δια­φυ­λά­χθη­καν οἱ Ἅ­γι­οι ἀ­βλα­βεῖς, γι’ αὐτό τόν μέν Ἅ­γι­ο Παῦ­λο διέταξε ­νά δέ­σουν σέ ἕ­ναν πάσσαλο καί νά κτυ­ποῦν τά σα­γό­νια του μέ μο­λύ­βια, ἐνῶ τό ἄλ­λο σῶ­μα του νά δέρ­νουν μέ ρα­βδιά σι­δε­ρένια πυ­ρω­μέ­να. Τήν δέ ἀ­δελ­φή του Ἁ­γί­α Ἰ­ου­λι­α­νή διέταξε νά τήν πᾶν σέ ἕ­να πορ­νο­στά­σι­ο καί ἐ­κεῖ νά τήν δι­α­φθεί­ρουν κάποιοι ἀ­σελ­γεῖς καί ἀ­κό­λα­στοι ἄν­θρω­ποι. Ἀφοῦ ὅμως παρουσιάσθηκε Ἄγ­γε­λος Κυ­ρί­ου μέ τόν κουρνιαχτό τῶν πο­διῶν του ­τύ­φλω­νε τά ­μά­τι­α τῶν ἀ­κόλα­στων ἐ­κεί­νων. Ὅ­μως, ἐπειδή σπλαγχνίσθηκε ἡ Ἰουλιανή ἐκείνους τούς ἐ­λε­ει­νούς, τούς ἔρριξε νε­ρό καί τούς ἔ­κα­νε ὑ­γι­εῖς.

Ἐπειδή λοιπόν παρέμεινε ἄ­φθο­ρη, μα­ζί μέ τόν ἀ­δελ­φό της τοπο-θετεῖται μέ­σα σέ ἕ­ναν λάκ­κο γε­μᾶ­το ἀ­πό φω­τιά. Καί ἐ­πει­δή ὁ τύ­ραν­νος διέταζε νά λι­θο­βο­λη­θοῦν οἱ Ἅ­γι­οι μέ­σα σέ ἐ­κεῖ­νο τόν λάκ­κο τῆς φωτιᾶς, γι’ αὐτό, ὤ τοῦ θαύ­μα­τος!, ­φά­νηκε ἀ­πό τούς οὐ­ρα­νούς ἕ­να νεφέλωμα γε­μᾶ­το ἀ­πό φω­τιά, τό ὁ­ποῖ­ο, ἀφοῦ πλησίασε κον­τά στόν βα­σι­λιά, ἀν­τί νά βρέ­ξη βρο­χή μέ νερό, ἔ­βρε­ξε ἐ­πά­νω του βρο­χή μέ φωτιά. Ὁ βασιλιάς λοιπόν, ἐπειδή φοβήθηκε, ἔβ­γα­λε βέβαια τούς Ἁ­γί­ους ἀ­πό τόν λάκ­κο, ὅμως δέν ­δι­ωρ­θώ­θηκε, ἀλ­λά πά­λι διέταξε νά κα­τα­κάψουν τά πρό­σω­πα καί ὅ­λο τό σῶ­μα τῶν Ἁ­γί­ων μέ ἀ­ναμ­μέ­νες λαμ­πά­δες. Καί τε­λευ­ταῖ­α διέτα­ξε καί τούς ἀ­πο­κε­φά­λι­σαν καί ἔ­τσι οἱ τοῦ Χρι­στοῦ καλ­λί­νι­κοι Μάρ­τυ­ρες ἔλαβαν τούς στε­φά­νους τῆς ἀ­θλή­σε­ως.