Τῷ αὐ­τῷ μη­νί I΄, μνή­μη τοῦ Ἁ­γί­ου Μάρ­τυ­ρος Κο­δρά­του τοῦ ἐν Κο­ρίν­θῳ καί τῶν σύν αὐ­τῷ, Ἀ­νέ­κτου, Παύ­λου, Δι­ο­νυ­σί­ου, Κυ­πρι­α­νοῦ καί Κρή­σκεν­τος.

Εἰς τόν Κο­δρᾶ­τον.

Τῶν δυσ­σε­βῶν τήν πί­στιν ὕ­βρε­σι πλύ­νας,

Τμη­θείς Κο­δρά­τε σῶν ἀφ’ αἱ­μά­των πλύ­νῃ.

Εἰς τόν Ἄ­νε­κτον, Παῦ­λον καί Δι­ο­νύ­σι­ον.

Γνω­στοῖς Ἄ­νε­κτον σύν δυ­σί κτεί­νει ξί­φος,

Οἷς οὐκ ἀ­νε­κτόν μή θα­νεῖν Θε­οῦ χά­ριν.

Εἰς τόν Κρή­σκεν­τα καί Κυ­πρι­α­νόν.

 Ὁ­ρῶν κα­τα­θνή­σκον­τα Κρή­σκεν­τα ξί­φει,

Σπεύ­δει σύν αὐ­τῷ Κυ­πρι­α­νός τε­θνά­ναι.

Ἀμ­φη­κες δε­κά­τῃ Κο­δρά­τον ξί­φος ἐγ­κα­τέ­πεφ­νεν.

Αὐ­τοί οἱ Ἅ­γιοι ἔ­ζη­σαν στά χρό­νια τοῦ αὐ­το­κρά­το­ρα Δε­κί­ου καί τοῦ Οὐ­αλ­λε­ρια­νοῦ καί τοῦ ἡ­γε­μό­να τῆς Ἑλ­λά­δος Ἰ­ά­σω­να, κα­τά τό ἔ­τος 252. Ὁ δέ Ἅ­γιος Κο­δρά­τος, ἐ­πει­δή ἔ­μει­νε πο­λύ νή­πιο, ὅ­ταν πέ­θα­νε ἡ μη­τέ­ρα του, τρε­φό­ταν μέ θαυ­μα­στό τρό­πο. Δη­λα­δή φαι­νό­ταν ἕ­να σύν­νε­φο γύ­ρω του, τό ὁ­ποῖ­ο τοῦ ἔ­δι­νε φα­γη­τό. Ὅ­ταν ἔ­γι­νε νέ­ος εἰ­κο­σι­ο­κτώ ἐ­τῶν, τό­τε ἔ­γι­ναν φί­λοι μέ αὐ­τόν οἱ ἀ­νω­τέ­ρω ἀναφερθέντες Ἅ­γιοι. Μέ τούς ὁποίους, ἀ­φοῦ συ­νε­λή­φθη ἀ­πό τούς Ἕλ­λη­νες γιά τήν ὁ­μο­λο­γί­α του στόν Χρι­στό, δάρ­θη­κε δυ­να­τά μα­ζί μέ αὐ­τούς καί ἔ­τσι ἀ­πο­κε­φα­λί­σθη­καν ὅ­λοι καί ἔ­λα­βαν τούς στε­φά­νους τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου.