Τῷ αὐτῷ μηνί ΣΤ΄ μνήμη τῶν Ἁγίων μεγάλων Μαρτύρων τεσσαράκοντα δύω, τῶν ἐν τῷ Ἀμορίῳ μαρτυρησάντων, Θεοδώρου, Κωνσταντίνου, Καλλίστου, Θεοφίλου, Βασσώη καί τῶν σύν αὐτοῖς.

Ἑ­πτα­πλα­ρίθ­μως συν­τε­θει­μέ­νον φέ­ρει,

Τόν ἕξ ἀ­ριθ­μόν ἡ τε­τμη­μέ­νη φά­λαγξ.

Τεσ­σα­ρά­κον­τα κά­ρη­να δυ­σίν ἅ­μα ἕ­κτῃ ἐ­κάρ­θη.

Αὐ­τοί οἱ Ἅ­γιοι κα­τά­γον­ταν ἀ­πό τό Ἀ­μό­ριο, τό ὁ­ποῖ­ο εἶ­ναι πό­λις τῆς ἄ­νω Φρυ­γί­ας, πού σκλα­βώ­θη­κε ἀ­πό τούς Ἀ­γα­ρη­νούς στά χρό­νια τοῦ βα­σι­λιᾶ Θε­ό­φι­λου τοῦ εἰ­κο­νο­μά­χου, ὁ ὁ­ποῖ­ος καί ὁ ἴ­διος κα­τα­γό­ταν ἀ­πό τήν με­ριά τοῦ πα­τέ­ρα του Μι­χα­ήλ τοῦ Τραυ­λοῦ, ἀ­πό τό ἴ­διο Ἀ­μό­ριο, κα­τά τό ἔ­τος 1049. Αὐ­τοί λοι­πόν ὄν­τες στρα­τη­γοί καί τα­ξιά­ρχες καί ἀ­πό τό ἐ­πί­ση­μο γέ­νος τῶν Ρω­μαί­ων, σκλα­βώ­θη­καν ἀ­πό τούς Ἀ­γα­ρη­νούς καί οὔ­τε ἀ­πό τήν δει­λί­α νι­κή­θη­καν οἱ μα­κά­ριοι, οὔ­τε ἀ­πό τήν φι­λο­ψυ­χί­α, οὔ­τε ἀ­πό τήν ἀ­σθέ­νεια τῆς φύ­σε­ως, ἀλ­λά ἀ­φοῦ ὡ­μο­λό­γη­σαν μέ ἀν­δρεί­α τήν πί­στι τοῦ Χρι­στοῦ, ἐ­ναν­τι­ώ­θη­καν στούς ἀ­σε­βεῖς Ὀ­θω­μα­νούς μέ φρό­νη­μα γεν­ναῖ­ο καί μέ ἀν­δρεί­α ψυ­χῆς. Δι­ό­τι δέν λύ­γι­σαν ἀ­πό τήν πο­λυ­χρό­νια κα­κο­πά­θεια τοῦ σώ­μα­τος, πού δο­κί­μα­σαν μέ­σα στήν φυ­λα­κή, ἀλ­λά, ἀ­φοῦ ἀν­τι­στά­θη­καν μέ ἀν­δρι­κή γεν­ναι­ό­τη­τα στήν ἀ­σέ­βεια καί δέν κα­τα­δέ­χθη­καν νά ἀρ­νη­θοῦν τήν πί­στι στόν Χρι­στό, μέ χα­ρά ἀ­πο­κε­φα­λί­σθη­καν καί ἔ­τσι ἔ­λα­βαν οἱ μα­κά­ριοι τούς στε­φά­νους τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου[1].