Τῷ αὐτῷ μηνί IB΄, μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Πρόβου, Ταράχου καί Ἀνδρονίκου.

Τῷ αὐτῷ μηνί IB΄, μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Πρόβου,  Ταράχου καί Ἀνδρονίκου.

 Ξίφει Τάραχος Ἀνδρόνικος καί Πρόβος,

Ἤραντο νίκην γῆς προβάντες ταράχου.

Τμήθη δωδεκάτῃ Πρόβος Ἀνδρόνικος Τάραχός τε.

  Αὐ­τοί ἔ­ζη­σαν στά χρό­νια τοῦ αὐ­το­κρά­το­ρα Δι­ο­κλη­τια­νοῦ καί τοῦ ἡ­γε­μό­να Φλα­βια­νοῦ κα­τά τό ἔ­τος 296.  Ὁ Τά­ρα­χος ἦ­ταν προ­χω­ρη­μέ­νης ἡ­λι­κί­ας, Ρω­μαῖ­ος κα­τά τό γέ­νος καί κα­τά τό ἐ­πάγ­γελ­μα στρα­τι­ώ­της. Ὁ Πρό­βος κα­τα­γό­ταν ἀ­πό τήν Σί­δη τῆς Παμ­φυ­λί­ας.

Ὁ δέ Ἀν­δρό­νι­κος κα­τα­γό­ταν ἀ­πό τήν Ἔ­φε­σο τῆς Ἰ­ω­νί­ας. Ἀ­φοῦ πα­ρου­σι­ά­σθη­καν αὐ­τοί μπρο­στά στό βῆ­μα, ὡ­μο­λό­γη­σαν μέ θάρ­ρος τόν Χρι­στό. Τό­τε τοῦ μέν Ἁ­γί­ου Τα­ρά­χου, ἔ­σπα­σαν τά σα­γό­νια καί τόν λαι­μό  μέ τίς πέ­τρες καί μέ τήν φω­τιά κα­τέ­καυ­σαν τά χέ­ρια του.  Στήν συ­νέ­χεια τόν  κρέ­μα­σαν ἐ­πά­νω σέ ἕ­να ξύ­λο καί ἀ­πό κά­τω ἔ­βα­ζαν πο­λύ κα­πνό, ὁ ὁ­ποῖ­ος προ­ξε­νοῦ­σε στε­νο­χώ­ρια καί πνιγ­μό στόν Ἅ­γιο. Κα­τό­πιν βά­ζουν στήν μύ­τη του ξύ­δι, ἀ­να­με­μιγ­μέ­νο μέ σι­νά­πι καί ἁ­λά­τι. Με­τά ἀ­πό  αὐ­τά καῖ­νε τό στῆ­θος του μέ σου­βλιά πυ­ρα­κτω­μέ­να, κό­βουν τά αὐ­τιά του μέ ξυ­ρά­φι, βγά­ζουν τό δέρ­μα τῆς κε­φα­λῆς του, τόν ρί­χνουν στά θη­ρί­α καί στό τέ­λος κα­τα­κό­βουν ὅ­λο τό σῶ­μα του σέ μι­κρά κομ­μά­τια. Καί ἔ­τσι ὁ γεν­ναῖ­ος ἀ­θλη­τής πα­ρα­δί­νει τήν ψυ­χή του στόν Χρι­στό καί λαμ­βά­νει τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου τόν στέ­φα­νο. Τόν Ἅ­γιο Πρό­βο τόν ἔ­δει­ραν μέ ὠ­μά βού­νευ­ρα. Ἔ­κα­ψαν τά πό­δια του μέ πυ­ρα­κτω­μέ­να σί­δη­ρα. Τόν κρέ­μα­σαν καί κα­τέ­κα­ψαν τήν πλά­τη καί τά πλευ­ρά του μέ πυ­ρα­κτω­μέ­να σου­βλιά. Κα­τέ­κο­ψαν τούς ἀ­στρα­γά­λους του μέ ἄλ­λες σου­βλι­ές. Καί τε­λευ­ταῖ­α κα­τά­κο­ψαν καί αὐ­τόν σέ λε­πτά κομ­μά­τια μέ τά μα­χαί­ρια. Καί ἔ­τσι ἔ­λα­βε ὁ ἀ­οί­δι­μος τό μα­κά­ριο τέ­λος τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου.  Τόν δέ θεῖ­ο Ἀν­δρό­νι­κο τόν κρέ­μα­σαν ἐ­πά­νω σέ ξύ­λο. Χά­ρα­ξαν τούς ἀ­στρα­γά­λους του μέ κο­φτε­ρά σί­δε­ρα. Ἔ­πει­τα κα­τά­κα­ψαν τά πλευ­ρά του καί μέ τό ἁ­λά­τι ἔ­τρι­ψαν τίς πλη­γές, πού δη­μι­ουρ­γή­θη­καν. Ἔ­κο­ψαν τήν γλῶσ­σα καί τά χεί­λη του. Καί σχε­δόν κα­τά­κο­ψαν μέ μα­χαί­ρια ὅ­λο τό σῶ­μα του.  Καί ἔ­τσι πα­ρέ­δω­σε καί αὐ­τός ὁ μα­κά­ριος τήν ψυ­χή του στά χέ­ρια τοῦ Θε­οῦ. (Τόν ἐ­κτε­νῆ καί ἁ­πλό τους Βί­ο βλέ­πε στόν N­έ­ο Πα­ρά­δει­σο[1]).

 Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Δομνίνης.

 Μέλη Δομνίνα καίπερ ἐξαρθρουμένη,

Οὐκ ἦν ἀληθῆ πίστιν ἑξαρνουμένη.

  Αὐτή ἔ­ζη­σε στά χρό­νια τοῦ αὐ­το­κρά­το­ρα Δι­ο­κλη­τια­νοῦ κα­τά τό ἔ­τος 286 καί, ἀ­φοῦ πα­ρου­σι­ά­σθη­κε στόν ἡ­γε­μό­να τῆς μη­τρο­πό­λε­ως τῶν Ἀ­να­ζαρ­βέ­ων, Λυ­σί­α ὀ­νό­μα­τι, ὡμολό­γη­σε τόν Χρι­στό. Τό­τε ἀρ­χι­κά τήν ἔ­δει­ραν μέ ὠ­μά βού­νευ­ρα καί κα­τά­κα­ψαν τά πό­δια της μέ πυ­ρα­κτω­μέ­να σί­δε­ρα. Στήν συ­νέ­χεια ἔ­σπα­σαν τά κόκ­κα­λά της μέ ρα­βδιά. Ἔ­βγα­λαν τίς ἑ­νώ­ σεις τῶν με­λῶν της καί τήν ἔρριξαν στήν φυ­λα­κή. Καί ἔ­τσι ἡ μα­κά­ρια πα­ρέ­δω­σε τήν ψυ­χή της στά χέ­ρια τοῦ Θε­οῦ.

Ἡ Ἁ­γί­α Μάρ­τυς Ἀ­να­στα­σί­α ἡ Παρ­θέ­νος ξί­φει τελειοῦται.

 * Ἡ­γεῖ­το λαι­μοῦ τήν το­μήν ἀ­σπα­σί­αν,

Ἡ καλ­λί­νι­κος Μάρ­τυς Ἀ­να­στα­σί­α.

  Ἡ Ἁ­γί­α αὐ­τή ἔ­ζη­σε στά χρό­νια Δε­κί­ου καί Βαλ­λε­ρια­νοῦ τῶν αὐ­το­κρα­τό­ρων κα­τά τό ἔ­τος 250 κα­τα­γό­με­νη ἀ­πό τήν Ρώ­μη, ἀ­σκού­με­νη μέ­σα σέ ἕ­να Μο­να­στήρι μα­ζί μέ ἄλ­λες Παρ­θέ­νες. Αὐ­τή λοι­πόν συ­κο­φαν­τη­θεῖ­σα, ὅ­τι εἶ­ναι Χρι­στια­νή πα­ρου­σι­ά­σθη­κε μπροστά στόν ἡ­γε­μό­να μέ σι­δε­ρέ­νια ἁ­λυ­σί­δα καί δάρ­θη­κε στό πρό­σω­πο. Ἔ­πει­τα, ἀ­φοῦ τήν ἔ­γδυ­σαν, τήν ἔ­κα­ψαν μέ φω­τιά. Τήν φω­τιά, ὅ­μως, ­τήν ράν­τι­ζαν μέ πίσ­σα, λά­δι καί θειά­φι. Με­τά ἀ­πό αὐ­τά τήν κρέ­μα­σαν καί ἔ­κο­ψαν ἐ­πά­νω σέ ξύ­λο τό στῆ­θος της. Ξε­ρρί­ζω­σαν τά νύ­χια της. Ἔ­κο­ψαν τά χέ­ρια καί τά πό­δια της. Ξερ­ρί­ζω­σαν τά δόν­τιά της. Καί στό τέ­λος ἀ­πέ­κο­ψαν τήν τι­μί­α της κε­φα­λή. Καί ἔ­τσι ἡ μα­κά­ρια ἔ­λα­βε τόν στέ­φα­νο τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου.

   * Οἱ Ἅ­γιοι Ἑ­βδο­μή­κον­τα Μάρ­τυ­ρες ξί­φει τε­λει­οῦν­ται.

 * Τέ­θνη­κεν ἀν­δρῶν ἑ­βδο­μη­κον­τάς ξί­φει,

Θνή­σκειν ἑ­τοί­μων εἰ δέ­οι καί πολ­λά­κις.