Μνή­μη τοῦ ἐν Ἁ­γί­οις Πα­τρός ἡμῶν Μα­ξι­μι­α­νοῦ, Πα­τρι­άρ­χου Κων­σταν­τι­νου­πό­λε­ως.

 Μα­ξι­μι­α­νός οὐ­χ ὁ παμ­φά­γος λύ­κος,

Ἀλ­λ’ ὁ τρο­φεύς τέ­θνη­κε τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.

Αὐ­τός ἦ­ταν στά χρό­νι­α τοῦ Θε­ο­δο­σί­ου τοῦ μι­κροῦ, τό ἔ­τος 415, κα­τα­γό­ταν δέ ἀ­πό τήν πα­λαι­ά Ρώ­μη, υἱ­ός γο­νέ­ων πλου­σί­ων καί εὐ­γε­νῶν. Ἐξ αἰ­τί­ας ὅμως κά­ποι­ας ἀ­νάγ­κης ἀ­να­χώ­ρη­σε ἀ­πό τήν Ρώ­μη καί ­πῆ­γε στήν Κων­σταν­τι­νού­πο­λι. Ἐ­κεῖ λοι­πόν, ἀ­φοῦ δι­έ­λαμ­ψε μέ τήν ἐ­νά­ρε­τη κα­τά­στα­σι καί ἀ­κρί­βει­α τῆς ζω­ῆς του καί, ἀφοῦ ἀ­να­γνω­ρί­σθη­κε, ὅ­τι ἦ­ταν εὐ­φυ­ής καί πο­λυ­μα­θής, γι’ αὐ­τό χει­ρο­το­νή­θη­κε Πρε­σβύ­τε­ρος ἀ­πό τόν πα­νύ­μνη­το Σι­σί­νι­ο, πού ἦ­ταν τό­τε Πα­τρι­άρ­χης. Ἔ­φθα­σε ἀκόμη καί ἕ­ως τόν Νε­στό­ρι­ο τόν αἱ­ρε­τι­κό, πού ἔ­γι­νε Πα­τρι­άρ­χης με­τά τόν Σι­σί­νι­ο. Ὅ­ταν ὁ Νε­στό­ρι­ος ἐ­ξω­ρί­σθη­κε, ἀ­νέ­βη­κε στόν θρό­νο Κων­σταν­τι­νου­πό­λε­ως ὁ ἁ­γι­ώ­τα­τος αὐ­τός Μα­ξι­μι­α­νός μέ τήν ψῆ­φο τοῦ βα­σι­λιᾶ καί ὅ­λου τοῦ λα­οῦ. Στόν καιρό δέ αὐ­τοῦ τοῦ Πα­τρι­άρ­χη εἶ­χε εἰ­ρή­νη ἡ Ἐκ­κλη­σί­α. Ἀ­φοῦ λοι­πόν ­ποί­μα­νε σω­στά τό ποί­μνι­ό του γι­ά δύ­ο χρό­νι­α καί πέν­τε μῆ­νες καί, ἀ­φοῦ δι­α­φύ­λα­ξε τήν Ἐκ­κλη­σί­α ἀ­νε­νό­χλη­τη ἀ­πό κά­θε σκάν­δα­λο καί τα­ρα­χή, ἐ­κοι­μή­θη­ ἐν Κυ­ρί­ῳ. Τε­λεῖ­ται ἡ Σύ­να­ξί του στούς Ἁ­γί­ους Ἀ­πο­στό­λους.