Μνή­μη τοῦ Ἁ­γί­ου Μάρ­τυ­ρος Ἀ­λε­ξάν­δρου τοῦ ἐν Πίδ­νῃ.

 Μή τούς στε­φά­νους ζη­μι­ω­θῆ­ναι φέ­ρων,

Φέ­ρει κε­φα­λῆς Ἀ­λέ­ξαν­δρος ζη­μί­αν.

 Αὐ­τός ὁ Ἅ­γιος Ἀ­λέ­ξαν­δρος, ἐ­νῶ βρι­σκό­ταν μέ­σα στό σκο­τά­δι τῆς πλά­νης, ἔ­λαμ­ψε ὡς ἀ­στέ­ρας πο­λύ­φω­τος. Δι­ό­τι ἔ­λεγ­ξε τήν πλά­νη τῶν δυσ­σε­βῶν εἰ­δω­λο­λα­τρῶν, τόν δέ νο­η­τό Δι­ά­βο­λο, πού καυ­χᾶ­ται γιά τήν πλά­νη, κα­τα­πλή­γω­σε μέ τά λό­για του, ­σάν μέ βέ­λη. Τό­τε οἱ  πλα­νε­μέ­νοι εἰ­δω­λο­λά­τρες, μή ὑ­πο­φέ­ρον­τας τό θάρ­ρος καί τήν ἀν­δρεί­α τοῦ Ἁ­γί­ου, προ­σπα­θοῦ­σαν νά νι­κή­σουν τήν με­γα­λο­ψυ­χί­α του μέ δι­ά­φο­ρους τρό­πους καί κο­λα­κεῖ­ες. Ἐ­πει­δή ὅ­μως δέν μπό­ρε­σαν, γι’ αὐ­τό «ἀ­πέ­κο­ψαν τήν ἁ­γί­αν» του κε­φα­λή. Ὁ Θε­ός ὅ­μως τόν ἀν­τά­μει­ψε μέ τά χα­ρί­σμα­τα τῶν ἰ­α­μά­των. Δι­ό­τι τό ἅ­γιό του λεί­ψα­νο ἰ­α­τρεύ­ει κά­θε ἀ­σθέ­νεια ἐ­κεί­νων, πού μέ πί­στι προ­στρέ­χουν κον­τά του.