Τῇ 11ῃ τοῦ αὐτοῦ μηνός μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος
Ἀργυροῦ ἤ Ἀργύρη († 1806).
Αὐτός ὁ νέος ἀθλητής τοῦ Χριστοῦ καταγόταν ἀπό τήν Ἐπανωμή τῆς Θεσσαλονίκης καί ἦταν ὁ πρῶτος βοηθός, ὁ καλύτερος, ἑνός ράφτη. Ἦταν ἕνας διπλᾶ χαριτωμένος νέος δεκαοκτώ ἐτῶν, ὡς πρός τήν ἡλικία ἀλλά καί τήν ψυχή. Ἡ ἀφορμή γιά τήν ὁμολογία καί τό μαρτύριο τοῦ δόθηκε ἀπό τό ἑξῆς περιστατικό:
Ἕνας χριστιανός ἀπό τόν Σωχό βρισκόταν στήν φυλακή γιά κάποιο παράπτωμά του καί ὁ πασᾶς τόν φοβέριζε, ὅτι θά τόν κρεμάση, ἐπειδή δέν μποροῦσε νά πληρώση. Ἐκεῖνος δειλίασε καί εἶπε, ὅτι τουρκεύει. Τόν ἔβγαλαν ἀπό τήν φυλακή καί τόν πῆγαν σέ ἕναν καφενέ στό Ταχτάκαλα γιά τήν περιτομή. Τό ἔμαθε λοιπόν ὁ ἅγιος νεομάρτυς Ἀργυρός καί κυριολεκτικά ὥρμησε μέσα στόν καφενέ καί μπροστά στό πλῆθος τῶν Τούρκων προσπαθοῦσε, νά ἀποτρέψη ἐκεῖνον τόν χριστιανό ἀπό τήν ἐξωμοσία. Μόλις ἄκουσαν τά λόγια του οἱ γενίτσαροι, τόν ἅρπαξαν καί τόν γρονθοκοποῦσαν καί θά τόν σκότωναν, ἄν δέν σκέφτονταν, πώς θά μποροῦσαν νά τόν κάνουν καί αὐτόν ἐξωμότη. Σταμάτησαν τούς δαρμούς, λέγοντάς του· «Ἤ τουρκεύεις ἤ τούτη τήν ὥρα σέ θανατώνουμε». Ὁ Ἅγιος τούς ἀποκρίθηκε: «Εἶμαι χριστιανός, τήν πίστι μου δέν τήν ἀρνοῦμαι, ὅ,τι καί ἄν μοῦ κάνετε καί τό ἔχω δόξα καί τιμή μου νά ἀποθάνω γιά τήν πίστι μου καί τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μου». Σέρνοντάς τον, τόν πῆγαν στόν κριτή, ὅπου ἐξέθεσαν τό τόλμημά του, τόν ἔδειραν ἀλύπητα καί τόν πίεζαν νά ἐξισλαμισθῆ. Βλέποντας τό ἀμετάθετο τῆς γνώμης του ζητοῦσαν ἀπό τόν δικαστή τόν θάνατό του. Ὁ δικαστής ὅμως δέν ἔδινε ἀπόφασι καταδικαστική μέ τό σκεπτικό, ὅτι καθένας ὀφείλει νά εἶναι πιστός στήν θρησκεία του, ὑπέρμαχος καί ζηλωτής. Τότε οἱ Γενίτσαροι σάν θηρία ἀνήμερα ὥρμησαν στόν δικαστή λέγοντάς του: «Πῶς δικαιώνεις τόν ἐχθρό τῆς πίστεώς μας; Εἶναι καλό νά ἐπαινῆ τήν πίστι του καί νά βρίζει μπροστά μας τήν δική μας πίστι; Δέν τόν κρίνεις ἄξιο θανάτου;».
Ὁ δικαστής μπροστά σέ αὐτή τήν κατάστασι ἐξέδωσε καταδικαστική ἀπόφασι. Τόν ἀπαγχόνισαν στό Καμπάνι (καπάνι=κεντρική ἀγορά) τῆς Θεσσαλονίκης σέ ἡλικία 18 ἐτῶν τήν 11η Μαΐου 1806, ἡμέρα Παρασκευή.
Παρόμοιο μέ τό μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Ἀργυροῦ ἦταν καί τό τοῦ Ἁγίου Χριστοδούλου τό 1777 στήν ἴδια πόλι. Διότι καί ἐκεῖνος γιά τόν ἴδιο λόγο μαρτύρησε. Πολλοί παρατήρησαν ὅτι τό νεκρό του σῶμα φαινόταν σάν ζωντανό, σάν νά κοιμᾶται εἰρηνικά. Τό ἄλλο παράδοξο εἶναι, ὅτι δέν τό ἄφησαν τρεῖς ἡμέρες κρεμασμένο, ὅπως ἦταν ἡ συνήθεια, ἀλλά τήν ἑπόμενη τόν ἔδωσαν γιά ταφή, χωρίς κανένας νά ξέρη τόν λόγο.
Πηγές: Νέος Συναξαριστής…, Μάιος, σελ. 126.
Συναξαριστής Νεομαρτύρων, σελ. 520-523.
http://www.gonia.gr
vatopaidi.wordpress.com
www.eortologio.gr
Login