μνή­μη τοῦ Ὁ­σί­ου Πα­τρός ἡμῶν Θε­ο­δώ­ρου τοῦ Συ­κε­ώ­του Ἐ­πι­σκό­που Ἀ­να­στα­σι­ου­πό­λε­ως.

Καί Θε­ο­δώ­ρῳ καί νε­κρῷ Θε­ο­δώ­ρου,

Τό θαυ­μα­τουρ­γεῖν δῶ­ρον ἐκ Θε­οῦ μέ­γα.

Εἰ­κά­δι δευ­τε­ρί­ῃ Συ­κε­ώ­την τύμ­βος ἔ­κρυ­ψεν.

Αὐ­τός κα­τα­γό­ταν ἀ­πό τήν χώ­ρα τῶν Γα­λα­τῶν, ἀ­πό ἕ­να χω­ρι­ό πού ὠ­νο­μα­ζό­ταν Συ­κε­ό. Φαί­νε­ται δέ, ὅ­τι δέν ­γεν­νή­θη­κε ὁ Ἅ­γι­ος αὐ­τός μέ τρό­πο τί­μι­ο καί ἐ­παι­νε­τό, δι­ό­τι ἦ­ταν νό­θος καί δό­λι­ος. Ἐ­πει­δή ἡ μη­τέ­ρα του Μα­ρί­α, κα­θώς ἦ­ταν ὡ­ραί­α, προ­σείλ­κυ­σε στόν ἔ­ρω­τά της ἕ­ναν βα­σι­λι­κό τα­χυ­δρό­μο, πού ὠ­νο­μα­ζό­ταν Κο­σμᾶς, ἀ­πό τόν ὁ­ποῖ­ο συ­νε­λή­φθη­ αὐ­τός ὁ Ὅ­σι­ος. Ἡ ἀ­ρε­τή ὅ­μως αὐ­τοῦ πού γεν­νή­θη­κε, σκέ­πα­σε, ὅ,τι­δή­πο­τε κα­τη­γο­ρη­τέ­ο καί ἄ­τι­μο συ­νέ­βη πρίν ἀ­πό τήν γέν­νη­σί του. Δι­ό­τι, αὐ­τή πού τόν γέν­νη­σε, εἶ­δε στό ὄ­νει­ρό της τήν νύχ­τα ἐ­κεί­νη, κα­τά τήν ὁ­ποί­α ἔ­σμι­ξε μέ τόν ἄν­δρα, ὅ­τι κα­τέ­βη­κε ἀ­πό τόν οὐ­ρα­νό ἕ­να ἀ­στέ­ρι καί μπῆ­κε στήν κοι­λι­ά της. Φα­νέ­ρω­νε δέ τό ὄ­νει­ρο τήν λαμ­πρό­τη­τα, πού ἐ­πρό­κει­το νά λά­βη ὕ­στε­ρα τό παι­δί. Καί αὐ­τή τήν λαμ­πρό­τη­τα ἔ­κα­νε ὁ Ἅ­γι­ος, ὄ­χι νά τήν θε­ω­ροῦν οἱ πολ­λοί μέ ἀμ­φί­βο­λες σκέ­ψεις, ἀλ­λά νά τήν πι­στεύ­ουν μέ βε­βαι­ό­τη­τα καί ἀ­ναμ­φί­βο­λα. Ἐ­πει­δή, ἀ­μέ­σως ἀ­πό τήν βρε­φι­κή ἡ­λι­κί­α ἀ­νέ­δει­ξε ὁ Ὅ­σι­ος τόν ἑ­αυ­τό του ἀ­γα­πη­τό καί ἀ­ξι­ο­λά­τρευ­το στόν Θε­ό καί στόν με­γα­λο­μάρ­τυ­ρα Γε­ώρ­γι­ο μέ τέ­τοι­ο τρό­πο, ὥ­στε ὁ μέ­γας Γε­ώρ­γι­ος φαι­νό­ταν, ὅ­τι πάν­το­τε β­ρί­σκε­ται μα­ζί του, ὅ­τι τόν ­δί­δα­σκε ὡς ἕ­νας παι­δα­γω­γός∙ ὅ­τι τόν ἀ­νέ­βα­ζε σέ ἀ­νώ­τε­ρες ἐ­πι­θυ­μί­ες με­γα­λύ­τε­ρων ἀ­ρε­τῶν καί ὅ­τι τόν ἀ­γα­ποῦ­σε μέ μί­α θεί­α ἀ­γά­πη καί μέ ἕ­ναν πνευ­μα­τι­κό καί θαυ­μα­στό ἔ­ρω­τα. Μέ τέ­τοι­ον λοι­πόν τρό­πο πρό­κο­βε ὁ Ἅ­γι­ος Θε­ό­δω­ρος λί­γο - λί­γο καί πρῶ­τα μέν συμ­πε­ρι­λή­φθηκε στό τάγ­μα τῶν Μο­να­χῶν καί ἔ­γι­νε Μο­να­χός καί Ἀρ­χι­μαν­δρί­της. Στήν συνέχεια δι­α­πέ­ρα­σε τούς βαθ­μούς τῆς ἀ­ρε­τῆς καί ἔ­δω­σε ἀ­πό­δει­ξι, ὅ­τι ἔ­λα­βε τήν φι­λί­α καί τήν οἰ­κεί­ω­σι τοῦ Θε­οῦ, δη­λα­δή ἀ­πό­κτη­σε ἀ­πό τόν Θε­ό τήν ἐ­νέρ­γει­α τῶν θαυ­μά­των. Καί ἔτ­σι ἀ­νέ­βη­κε στό μέ­γα ἀ­ξί­ω­μα τῆς Ἀρ­χι­ε­ρω­σύ­νης καί τοῦ ἐμ­πι­στεύ­θη­καν τήν Ἐκ­κλη­σί­α τῆς Ἀ­να­στα­σι­ου­πό­λε­ως. Ἐ­νῶ λοι­πόν β­ρι­σκό­ταν ἐ­κεῖ, ὡ­δή­γη­σε ὁ πα­νύ­μνη­τος πολ­λούς ἄ­πιστους στήν πί­στι καί στήν θε­ο­γνω­σί­α καί τούς δί­δα­ξε ἐ­κεῖ­να, πού πρέ­πει νά πράτ­τουν, γι­ά νά ἀ­πο­λαύ­σουν τήν σω­τη­ρί­α του­ς[1].

Αὐ­τός μέ­ τά θαύματα ὠ­φέ­λη­σε τούς Χρι­στι­α­νούς, πού βρίσκον­ταν παν­τοῦ, καί μέ­σῳ τῶν με­γά­λων ση­μεί­ων, πού ἔ­κα­νε, (τά ὁ­ποῖ­α δέν εἶ­ναι εὔ­κο­λο νά τά γρά­ψη κα­νείς) τούς ἐ­ξέ­πλη­ξε ὅ­λους μέ τέ­τοι­ο τρό­πο, ὥ­στε φά­νη­κε πο­θη­τός καί θαυ­μα­στός τό­σο σέ βα­σι­λεῖς, ὅ­σο καί σέ Ἀρ­χι­ε­ρεῖς. Αὐ­τός στό τέ­λος, ἀ­φοῦ προ­φή­τε­υσε σέ πολ­λούς τά μέλ­λον­τα, τε­λεί­ω­σε τήν ζω­ή του ὑ­πο­δε­χό­με­νος τούς Ἀγ­γέ­λους καί τούς Ἁ­γί­ους, πού ἦλ­θαν νά πά­ρουν τήν ψυ­χή του μέ ἕ­να σε­μνό καί χα­ρού­με­νο χα­μό­γε­λο, τό ὁ­ποῖ­ο φα­νέ­ρω­νε τήν ἐ­σω­τε­ρι­κή ἀ­γαλ­λί­α­σι τῆς καρ­δι­ᾶς του.

Λέ­νε δέ, ὅ­τι λί­γο πρίν πε­θά­νη, ἐμ­φα­νί­σθη­κε στό ὄ­νει­ρό του ὁ ἔν­δο­ξος Μάρ­τυρας τοῦ Χρι­στοῦ Γε­ώρ­γι­ος καί τοῦ ἔ­δω­σε ἕ­να ρα­βδί, γι­ά νά ἀ­κουμ­πᾶ.  Ἔ­πει­τα τοῦ ἐμ­φα­νί­σθη­κε καί δεύ­τε­ρη φο­ρά κα­βα­λά­ρης ἐ­πά­νω σέ ἄ­λο­γο καί ἔ­συ­ρε μα­ζί του καί ἄλ­λο ἄ­λο­γο, ἐ­πά­νω στό ὁ­ποῖ­ο ­πρό­στα­ξε τόν Ὅ­σι­ο νά κα­βα­λι­κεύ­ση. Καί φα­νέ­ρω­ναν μέ αἰ­νιγ­μα­τι­κό τρό­πο τό ρα­βδί καί τό ἄ­λο­γο τόν δρό­μο, πού ἐ­πρό­κει­το νά κά­νη ὁ Ὅ­σι­ος στά Οὐ­ρά­νι­α. Τε­λεῖ­ται δέ ἡ Σύ­να­ξί του στόν Να­ό τοῦ Ἁ­γί­ου με­γα­λο­μάρ­τυ­ρος Γε­ωρ­γί­ου, πού β­ρί­σκε­ται στόν τό­πο, πού ὀ­νο­μά­ζε­ται Δεύ­τε­ρο.