Τῷ αὐτῷ μηνί KB΄, μνήμη τῶν ἐν τοῖς Εὐγενίου εὑρεθέντων Ἁγίων Μαρτύρων καί Ἀποστόλων ἐπί τῆς βασιλείας Ἀρκαδίου.

Μνή­μη τοῦ Ὁ­σί­ου Πα­τρός ἡ­μῶν καί Ὁ­μο­λο­γη­τοῦ Ἀ­θα­να­σί­ο ἐν τῷ Παυ­λο­πε­τρί­ου.  

Αὐ­τός ὁ Ὅ­σιος γεν­νή­θη­κε στήν Κων­σταν­τι­νού­πο­λι ἀ­πό εὐ­λα­βεῖς γο­νεῖς καί πο­λύ πλού­σιους. Ἐ­πει­δή ὅ­μως ἀ­πό τήν μι­κρή του ἡ­λι­κί­α ἦ­ταν εὐ­λα­βής, γι’ αὐ­τό θέ­λη­σε νά ντυ­θῆ τό μο­να­χι­κό σχῆ­μα. Ἔ­τσι πῆ­γε στά μέ­ρη τοῦ κόλ­που τῆς Νι­κο­μή­δει­ας καί ἐ­κεῖ ἔ­γι­νε Μο­να­χός σέ ἕ­να Μο­να­στή­ρι. Τό­σο ἀ­νυ­ψώ­θη­κε ὅ­μως ὁ ἀ­οί­δι­μος μέ τίς ἀ­ρε­τές καί τό­σο δι­α­δό­θη­κε ἡ φή­μη του, ὥ­στε ἔ­γι­νε γνω­στός καί στούς βα­σι­λεῖς. Κα­τά δέ τά χρό­νι­α τοῦ Λέ­ον­τος τοῦ εἰ­κο­νο­μά­χου[3], ἀ­φοῦ συ­κο­φαν­τή­θη­κε, ὅ­τι σέ­βε­ται τίς ἄ­χραν­τες εἰ­κό­νες, δέ­χθη­κε δι­ά­φο­ρα βά­σα­να καί δο­κί­μα­σε πι­κρό­τα­τες ἐ­ξο­ρί­ες καί θλί­ψεις.Ἔ­τσι πα­ρα­μέ­νον­τας στα­θε­ρός καί δι­α­τη­ρῶν­τας μέ­χρι τέ­λος τήν Ὀρ­θο­δο­ξί­α, ἀ­νε­χώ­ρη­σε μέ χα­ρά πρός τόν Κύ­ριο.

 Μνή­μη τῶν Ὁ­σί­ων Πα­τέ­ρων ἡ­μῶν Θα­λασ­σί­ου καί Λι­μναί­ου.

 Λι­μήν Λι­μναῖ­ον καί Θα­λάσ­σιον φέ­ρει,

Ὥ­σπερ θά­λασ­σαν ἐκ­φυ­γόν­τας τόν βί­ον.

 Ἀ­πό τούς δύ­ο αὐ­τούς Ὁ­σί­ους ὁ Θα­λάσ­σιος ἔ­κτι­σε ἕ­να ἀ­σκη­τή­ριο ἐ­πά­νω σέ ἕ­να μι­κρό βου­νό ἑ­νός χω­ριοῦ τῆς Κύ­ρου, πού ὠ­νο­μα­ζό­ταν Τιλ­λί­μας καί ὑ­πε­ρέ­βα­λε ὅ­λους τούς τό­τε Ὁ­σί­ους στήν ἁ­πλό­τη­τα τοῦ ἤ­θους καί στό τα­πει­νό φρό­νη­μα. Ὁ Λι­μναῖ­ος, καί αὐ­τός ὑ­πε­ρα­γα­πῶν­τας τήν ἀ­σκη­τι­κή ζω­ή, πῆ­γε στόν ἀ­νω­τέ­ρω μέ­γα Θα­λάσ­σιο, ὅ­ταν ἦ­ταν πο­λύ νέ­ος στήν ἡ­λι­κί­α. Καί, ἀ­φοῦ δι­δά­χθη­κε ἀ­πό αὐ­τόν τά μα­θή­μα­τα τῆς ἀ­σκη­τι­κῆς πο­λι­τεί­ας, πῆ­γε ὕ­στε­ρα πρός τόν ἀ­οί­δι­μο Ὅ­σιο Μά­ρω­να, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἑ­ορ­τά­ζε­ται κα­τά τήν 14η τοῦ Φε­βρου­α­ρί­ου. Αὐ­τοῦ λοι­πόν τοῦ Μά­ρω­νος μι­μού­με­νος τήν ζω­ή ὁ θεῖ­ος Λι­μναῖ­ος, θέ­λη­σε νά πε­ρά­ση τήν ζω­ή του χω­ρίς στέ­γη καί σκέ­πη. Ἔ­τσι, ἀ­φοῦ ἀ­νέ­βη­κε ἐ­πά­νω σέ μί­α κο­ρυ­φή ἑ­νός βου­νοῦ, πού βρί­σκε­ται ἐ­πά­νω σέ ἕ­να χω­ριό, πού λέ­γε­ται Τάρ­γα­λα, ἐ­κεῖ ζοῦ­σε ἀ­σκη­τι­κά, χω­ρίς νά κτί­ση κα­λύ­βη, ἀλ­λά μό­νο πε­ρί­φρα­ζε τόν ἑ­αυ­τό του μέ ἕ­να πε­ρι­τεί­χι­σμα ἀ­πό ξη­ρό­λι­θους, πού εἶ­χε ὡς στέ­γη τόν οὐ­ρα­νό.

Ἀ­πό τούς ἀ­γῶ­νες λοι­πόν αὐ­τούς ὁ μα­κά­ριος δέ­χθη­κε χά­ρι ἀ­πό τόν Θε­ό νά δι­ώ­χνη δαι­μό­νια καί νά θε­ρα­πεύ­η ἀ­σθέ­νει­ες. Βα­δί­ζον­τας μί­α φο­ρά, δαγ­κώ­θη­κε ἀ­πό ἕ­να φί­δι, ἀλ­λ’ ὅ­μως μέ μό­νη τήν προ­σευ­χή του πα­ρέ­μει­νε ἀ­βλα­βής καί λυ­τρώ­θη­κε ἀ­πό τόν θά­να­το^[4]. Ἄλ­λη φο­ρά πά­λι, ὅ­ταν ἔ­πα­θε ἕ­να κοι­λια­κό νό­ση­μα, πο­λύ ὀ­δυ­νη­ρό καί δυ­σκο­λο­ϊ­ά­τρευ­το, δη­λα­δή στόν λε­γό­με­νο κο­λι­κό, ἔ­λα­βε τήν ὑ­γεί­α του μέ τήν ἐ­πί­κλη­σι τοῦ θεί­ου ὀ­νό­μα­τος.

Αὐ­τός ὁ Ὅ­σιος συγ­κέν­τρω­σε ὅ­λους τούς τυ­φλούς, πού ἀ­ναγ­κά­ζον­ταν νά ζη­τοῦν ἐ­λε­η­μο­σύ­νη, καί, ἀ­φοῦ ἔ­κτι­σε τό­σα κελ­λιά, ὅ­σοι ὅ­σοι ἦ­ταν καί οἱ τυ­φλοί, τούς ἔ­βα­λε νά κά­θων­ται μέ­σα στά κελ­λιά καί αὐ­τός τούς ἔ­δι­νε τήν ἀ­ναγ­καί­α τρο­φή, τήν ὁ­ποί­α οἰ­κο­νο­μοῦ­σε ἀ­πό τούς Χρι­στια­νούς, πού ἔρ­χον­ταν σ’ αὐ­τόν γιά εὐ­λο­γί­α. Ἀ­φοῦ λοι­πόν ἔ­ζη­σε ἀ­σκε­πής στό δι­ά­στη­μα τῶν τρι­αν­τα­ο­κτώ ἐ­τῶν, ὁ ἀ­οί­δι­μος, μέ εἰ­ρή­νη πα­ρέ­δω­σε τήν ψυ­χή του στά χέ­ρια τοῦ Θε­οῦ.

 Μνή­μη τοῦ Ὁ­σί­ου Πα­τρός ἡ­μῶν Βα­ρα­δά­του.

 Αὐ­τός κα­τα­γό­ταν ἀ­πό τήν πό­λι τῆς Ἀν­τι­ό­χειας καί ἐ­πει­δή ἀ­γά­πη­σε τήν ἐ­ρη­μι­κή καί φι­λό­σο­φη ζω­ή, πρῶ­τα ἔ­κλει­σε τόν ἑ­αυ­τό του μέ­σα σέ ἕ­να μι­κρό κελ­λά­κι. Ἀρ­γό­τε­ρα πῆ­γε σέ μί­α κο­ρυ­φή ὑ­ψη­λό­τε­ρη καί κα­τε­σκεύ­α­σε ἀ­πό ξύ­λα ἕ­να σεν­τοῦ­κι τό­σο μι­κρό, πού δέν χω­ροῦ­σε οὔ­τε αὐ­τό τό σῶ­μα του καί ἔ­τσι ἀ­ναγ­κα­ζό­ταν ὁ ἀ­οί­δι­μος νά σκύ­βη πάν­το­τε. Ἐ­πει­δή τό σεν­τοῦ­κι δέν εἶ­χε ὕ­ψος ἀ­νά­λο­γο μέ τό μέ­γε­θος τοῦ σώ­μα­τός του, οὔ­τε ἦ­ταν κα­λά δε­μέ­νο μέ σα­νί­δια, ἀλ­λά ἦ­ταν καί χα­μη­λό καί πα­ρό­μοι­ο μέ τά ἀ­νοι­κτά κάγ­κε­λα, ὁ­πό­τε οὔ­τε ἀ­πό τήν βλά­βη τῆς βρο­χῆς ἔ­με­νε ἐ­λεύ­θε­ρος, οὔ­τε ἀ­πό τήν φλό­γα τοῦ ἡ­λί­ου, ἀλ­λά καί ἀ­πό τά δύ­ο ἐξ ἴ­σου ἐ­βλά­πτε­το.  

Ἀ­φοῦ λοι­πόν πέ­ρα­σε τέ­τοι­α τα­λαί­πω­ρη ζω­ή γιά πολ­λά χρό­νια, βγῆ­κε ἀ­πό τό σεν­τοῦ­κι, ὑ­πα­κού­ον­τας στίς συμ­βου­λές τοῦ τό­τε μα­κα­ρι­ω­τά­του Πα­τριά­ρχου Ἀν­τι­ο­χεί­ας κυ­ρί­ου Θε­ο­δό­του. Μο­λο­νό­τι ὅ­μως βγῆ­κε ἀ­πό ἐ­κεῖ, ὅ­μως πά­λι στε­κό­ταν ἀ­δι­ά­κο­πα ἔ­χον­τας τά χέ­ρια του ἁ­πλω­μέ­να στόν οὐ­ρα­νό, καί δο­ξο­λο­γῶν­τας τόν τῶν ὅ­λων Θε­ό, ἔ­χον­τας δέ σκε­πα­σμέ­νο ὅ­λο τό σῶ­μα του μέ χι­τῶ­να δερ­μά­τι­νο, μό­νο στήν μύ­τη καί στό στό­μα ἄ­φη­σε μι­κρή τρῦ­πα, γιά νά ἀ­να­πνέ­η ἀ­πό ἐ­κεῖ αὐ­τόν τόν κοι­νό ἀ­έ­ρα.

Ὅ­λες αὐ­τές τίς κα­κου­χί­ες τίς ὑ­πέ­με­νε ὁ ἀ­οί­δι­μος, μο­λο­νό­τι δέν εἶ­χε σῶ­μα ὑ­γι­ει­νό, ἀλ­λά ἀ­σθε­νι­κό καί ἄρ­ρω­στο. Δι­ό­τι ἀ­πό τόν θεῖ­ο ἔ­ρω­τα καί ἀ­πό μί­α θερ­μή προ­θυ­μί­α πυρ­πο­λού­με­νος, βί­α­ζε τό σῶ­μα του νά κο­πιά­ζη σέ ἐ­κεῖ­να, πού δέν μπο­ροῦ­σε νά κο­πιά­ζη.  Καί μο­λο­νό­τι βρι­σκό­ταν σέ αὐ­τό τό ὕ­ψος τῆς ἀ­ρε­τῆς, εἶ­χε ὅ­μως φρό­νη­μα τα­πει­νό. Δι­ό­τι γνώ­ρι­ζε ὡς φρό­νι­μος πό­ση βλά­βη προ­ξε­νεῖ στόν ἄν­θρω­πο τό ὑ­πε­ρή­φα­νο φρό­νη­μα. Μέ τέ­τοι­ο τρό­πο λοι­πόν ἀ­φοῦ πέ­ρα­σε τήν ζω­ή του ὁ τρι­σμα­κά­ρι­στος, μέ εἰ­ρή­νη πρός τόν Κύριον ἐξεδήμησε[5].