Τῷ αὐτῷ μηνί KΓ΄, μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου καί πρώτου Ἐπισκόπου των Ἱεροσολύμων Ἰακώβου τοῦ ἀδελφοθέου.. Ὁ Ὅσιος Πατήρ ἡμῶν Μακάριος, ὁ Ρωμαῖος, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.

πρῶ­τος αὐ­τός συ­νέ­γρα­ψε τήν θεί­α Λει­τουρ­γί­α, ἀ­φοῦ δι­δά­χθη­κε τά ὅ­σα ἀ­φο­ροῦν σέ αὐ­τήν ἀ­πό τόν ἴ­διο Δε­σπό­τη Χρι­στό, τήν ὁ­ποί­α ὕ­στε­ρα ἔ­κα­νε συν­το­μώ­τε­ρη ὁ Μέ­γας Βα­σί­λει­ος. Καί τήν τοῦ Με­γά­λου Βα­σι­λεί­ου  πά­λι, τήν ἔ­κα­νε συν­το­μώ­τε­ρη ὁ θεῖ­ος Χρυ­σό­στο­μος γιά τήν ἀ­δυ­να­μί­α ἐ­κεί­νων πού ἀ­κοῦ­νε. Αὐ­τός λοι­πόν ποι­μαί­νον­τας τήν Ἐκ­κλη­σί­α  τῶν Ἱ­ε­ρο­σο­λύ­μων καί πολ­λούς Ἰ­ου­δαί­ους καί εἰ­δω­λο­λά­τρες ἐ­πι­στρέ­φον­τας στήν πί­στι τοῦ Χρι­στοῦ, κί­νη­σε σέ θυ­μό τούς Ἰ­ου­δαί­ους, οἱ ὁ­ποῖ­οι, ἀ­φοῦ τόν συ­νέ­λα­βαν, τόν ἔρριξαν ἐ­πά­νω ἀ­πό τό πτε­ρύ­γιο, δη­λα­δή ἀ­πό τό ἄ­κρο καί δο­ξᾶ­το τοῦ ἱ­ε­ροῦ. Καί ἐ­νῷ ἀ­κό­μη ἦ­ταν ζων­τα­νός, τόν θα­νά­τω­σαν. Τό για­τί ὅ­μως λέ­γε­ται ἀ­δελ­φό­θε­ος, ὑ­πάρ­χει σ’ ἐ­μᾶς ἕ­νας λό­γος ἀ­πό τήν πα­ρά­δο­σι, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἀ­να­φέ­ρει, ὅ­τι, ὅ­ταν ὁ μνή­στωρ τῆς Θε­ο­τό­κου Ἰ­ω­σήφ, μοί­ρα­ζε τήν πε­ρι­ου­σί­α του στούς υἱούς του, τούς ὁ­ποί­ους εἶ­χε γεν­νή­σει μέ ἄλ­λη γυ­ναί­κα[1], δη­λα­δή σ’ αὐ­τόν τόν Ἰ­ά­κω­βο, στόν Ἰ­ω­σῆ, στόν Ἰ­ού­δα καί στόν Σί­μω­να, θέ­λη­σε νά δώ­ση με­ρί­διο καί στόν Κύ­ριό μας Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό, τόν ἀ­πό τήν Παρ­θέ­νο γεν­νη­θέν­τα. Τό­τε οἱ ἄλ­λοι τρεῖς υἱ­οί του, δέν τό δέ­χθη­καν αὐ­τό. Ὁ Ἰ­ά­κω­βος ὅ­μως αὐ­τός, ἔ­κα­νε συγ­κλη­ρο­νό­μο τόν Κύ­ριο στό δι­κό του με­ρί­διο. Ὄ­χι μό­νο ἀ­δελ­φό­θε­ος ὠ­νο­μά­σθη­κε, ἀλ­λά καί ὀ­βλί­ας, δη­λα­δή δί­και­ος. (Τόν Βί­ο του τόν ἐ­κτε­νῆ συ­νέ­γρα­ψε ἑλ­λη­νι­κά ὁ Με­τα­φρα­στής Συ­με­ών, τοῦ ὁ­ποί­ου ἡ ἀρ­χή εἶ­ναι: «Οὐχ οὕ­τως ἡ­δύ τι». Σῴ­ζε­ται στήν τῶν Ἰ­βή­ρων. Βρί­σκε­ται ἀ­κό­μη ἁ­πλός  στόν N­έ­ο Πα­ρά­δει­σο[2].)

Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρα μνή­μη τοῦ ἐν Ἁ­γί­οις Πα­τρός ἡμῶν Ἰ­γνα­τί­ου                               Ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που Κων­σταν­τι­νου­πό­λε­ως.

 Εὗ­ρες με­τα­στάς τήν πα­λαι­άν ἀ­ξί­αν,

Ἰ­γνά­τι­ε πρό­ε­δρε Ρώ­μης τῆς νέ­ας.

Αὐ­τός ὁ ἐν Ἁ­γί­οις Πα­τήρ ἡμῶν Ἰ­γνά­τιος ἦ­ταν υἱός Μι­χα­ήλ τοῦ Ραγ­κα­βέ καί Κου­ρο­πα­λά­του κα­λου­μέ­νου, ὁ ὁ­ποῖ­ος βα­σί­λευ­σε μέ εὐ­σέ­βεια πρίν ἀ­πό τόν Λέ­ον­τα τόν Ἀρ­μέ­νιο καί Προ­κο­πί­ας τῆς βα­σί­λισ­σας, κα­τά τό ἔ­τος 811, ἀ­δελ­φός τοῦ Θε­ο­φί­λου καί ἔγ­γο­νος τοῦ Νι­κη­φό­ρου βα­σι­λέ­ως Πα­τρι­κί­ου τοῦ ἀ­πό Γε­νι­κοῦ, ὁ ὁ­ποῖ­ος ­βα­σί­λευ­σε κα­τά τό ἔ­τος 802. Αὐ­τός, ἀ­φοῦ εὐ­νου­χί­σθη­κε ἀ­πό τόν θε­ο­μι­σῆ Λέ­ον­τα τόν Ἀρ­μέ­νιο, ἔ­γι­νε κα­τό­πιν Μο­να­χός καί Ἡ­γού­με­νος τοῦ Μο­να­στη­ρί­ου τοῦ Ἀρ­χαγ­γέ­λου, τό ὁ­ποῖ­ο Μο­να­στή­ρι προ­η­γου­μέ­νως ὠ­νο­μα­ζό­ταν τοῦ Ἀ­να­τέλ­λον­τος, ἐ­νῷ τώ­ρα λέ­γε­ται τοῦ Σα­τύ­ρου. Με­τά ἀ­πό αὐ­τά ἔ­γι­νε καί Πα­τριά­ρχης Κων­σταν­τι­νου­πό­λε­ως καί δι­οί­κη­σε τήν Ἐκ­κλη­σί­α ἕν­δε­κα χρό­νια καί πέν­τε μῆ­νες. Ὕ­στε­ρα ὅ­μως ἐ­ξω­ρί­σθη­κε ἀ­πό τόν θρό­νο του ἀ­πό τόν Μι­χα­ήλ υἱό  τοῦ Θε­ό­φι­λου, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἀν­τί γιά τόν θεῖ­ο Ἰ­γνά­τιο προ­ώ­θη­σε ὡς Πα­τριά­ρχη τόν Φώ­τιο τόν πρω­το­σπα­θά­ριο καί πρω­τα­ση­κρή­τι, ἀ­φοῦ πρῶ­τα ἔ­γι­νε Μο­να­χός. Ὅ­ταν ὅ­μως ὁ Φώ­τιος κα­τα­βι­βά­σθη­κε ἀ­πό τόν θρό­νο ἀ­πό τόν αὐ­το­κρά­το­ρα Βα­σί­λει­ο τόν Μα­κε­δό­να, τό­τε ἀ­πο­κα­τε­στά­θη­κε πά­λι ὁ θεῖ­ος αὐ­τός Ἰ­γνά­τιος καί πα­ρέ­μει­νε στόν θρό­νο ἄλ­λα ἕν­δε­κα ἔ­τη. Καί πά­λι ἐκ­θρο­νί­σθη­κε καί ἀν­τί γι’ αὐ­τόν πα­τρι­άρ­χευ­σε ὁ ἐν Ἁ­γί­οις Στέ­φα­νος, ὁ υἱός τοῦ Βα­σι­λεί­ου. Ὁ Ἅ­γιος Ἰ­γνά­τιος, ἀ­φοῦ ἐ­πέ­στρε­ψε στό πρη­γού­με­νο Μο­να­στήρι τοῦ Σα­τύ­ρου, ἐ­κεῖ ἀ­νε­παύ­θη ἐν Κυ­ρί­ῳ, ἀ­φοῦ ἔ­ζη­σε συ­νο­λι­κά ἑ­βδο­μη­ν­τα­εν­νέ­α ἔ­τη.

 Ὁ Ὅ­σιος Πα­τήρ ἡμῶν Μα­κά­ριος, ὁ Ρω­μαῖ­ος, ἐν εἰ­ρή­νῃ τελειοῦται.

 * Ὄν­τως σύ Μα­κά­ριος οὐ κλῆ­σιν μό­νον,

Χρι­στόν προ­κρί­νας ἡδέ­ων τῶν τοῦ βί­ου.

 Τρεῖς Ὅ­σιοι καί Γέ­ρον­τες ἁ­γι­α­σμέ­νοι, ὀ­νο­μα­ζό­με­νοι Σέρ­γιος, Ὑ­γῖ­νος καί Θε­ό­φι­λος, ὄν­τας ἀ­πό τό Μο­να­στήρι τοῦ Ἁ­γί­ου Ἀ­σκλη­πιοῦ, τό ὁ­ποῖ­ο βρι­σκό­ταν στήν Με­σο­πο­τα­μί­α τῆς Συ­ρί­ας, αὐ­τοί, λέ­ω, συμ­φώ­νη­σαν μί­α φο­ρά σέ ἕ­να κα­λό λο­γι­σμό καί ἀ­πο­φά­σι­σαν νά τρι­γυ­ρί­σουν τήν γῆ, μέ­χρι τήν ἄ­κρη της. Ἀρ­χίσαν­τες λοι­πόν τόν δρό­μο, εὕ­ρι­σκαν πολ­λά καί συ­νε­χό­με­να ἐμ­πό­δια τό­σο ἀ­πό ἀν­θρώ­πους, ὅ­σο καί ἀ­πό θη­ρί­α, θλι­βό­με­νοι, κα­κου­χού­με­νοι, με­ρι­κές φο­ρές μά­λι­στα, στε­ρού­με­νοι τήν τρο­φή καί αὐ­τήν ἀ­κό­μη πού προ­έρ­χε­ται ἀ­πό τά ἄ­γρια βό­τα­να. Στό τέ­λος, ἀ­φοῦ ἔ­κα­ναν δρό­μο πολ­λῶν ἡ­με­ρῶν, ἔ­φθα­σαν σέ ἕ­να μέ­ρος, στό ὁποῖο φαίνονταν κά­ποι­α ση­μεῖ­α, ὅ­τι κα­τοι­κεῖ ἐ­κεῖ ἄν­θρω­πος. Ἀ­κο­λου­θῶντας λοι­πόν τά ση­μεῖ­α τοῦ δρό­μου ἐ­κεί­νου, ἔ­φθα­σαν σέ ἕ­να σπή­λαι­ο, τό ὁ­ποῖ­ο, ὄν­τας εὐ­τρε­πι­σμέ­νο, ἔ­δει­χνε ὅτι κά­ποι­ος κα­τοι­κεῖ ἐ­κεῖ. Μπῆ­καν λοι­πόν μέ­σα σ’ αὐ­τό καί πε­ρί­με­ναν νά ἰ­δοῦν τόν κά­τοι­κό του. Ἀ­φοῦ πέ­ρα­σε λί­γη ὥ­ρα, αἰ­σθάν­θη­σαν εὐ­ω­δί­α καί μα­ζί μέ τήν εὐ­ω­δί­α βλέ­πουν ἀ­πό μα­κριά ἕ­ναν ἄν­θρω­πο ντυ­μέ­νο μέ τίς ἴ­δι­ες τίς τρί­χες. Αὐ­τός λοι­πόν ἦ­ταν ὁ ἄν­θρω­πος τοῦ Θε­οῦ, Μα­κά­ριος ὁ Ρω­μαῖ­ος, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἐρ­χό­με­νος στό σπή­λαι­ο, αἰ­σθάν­θη­κε ἀ­πό μα­κριά τήν πα­ρου­σί­α τῶν Πα­τέ­ρων ἐ­κεί­νων. Ρί­χνον­τας ὁ γέ­ρον­τας τόν ἑ­αυ­τό του στήν γῆ, προ­σευ­χή­θη­κε. Ἔ­πει­τα φώ­να­ξε μέ με­γά­λη φω­νή λέ­γον­τας· ‘‘Ἄν εἶ­σθε ἀ­πό τόν Θε­ό, φα­νε­ρω­θῆ­τε σ’ ἐ­μέ­να. Ἄν ὅ­μως εἶ­σθε ἀ­πό τόν Δι­ά­βο­λο, φύ­γε­τε ἀ­πό ἐ­μέ­να τόν τα­πει­νό καί ἁ­μαρ­τω­λό’’.

Ἐ­κεῖ­νοι, ὅ­ταν ἄ­κου­σαν αὐ­τά, ἀ­πάν­τη­σαν· «Εὐ­λό­γη­σέ μας, δοῦ­λε τοῦ Θε­οῦ, δι­ό­τι ἐ­μεῖς εἴ­μα­στε Χρι­στια­νοί καί ἀρ­νη­θή­κα­με τόν Δι­ά­βο­λο». Τό­τε ὁ γέ­ρον­τας ση­κώ­θη­κε καί ἦλθε κον­τά τους. Ση­κώ­νον­τας ἀ­πό τούς ὀ­φθαλ­μούς του τά μαλ­λιά τῆς κε­φα­λῆς καί τῶν ­φρυ­διῶν του, τούς εἶ­δε καί τούς εὐ­λό­γη­σε. Ἦ­ταν μά­λι­στα τά μαλ­λιά του ἄ­σπρα σάν τό χι­ό­νι. Τό δέ σῶ­μα του ἦ­ταν σκλη­ρό σάν τό δέρ­μα τῆς χε­λώ­νας. Καί ἀ­πό τό πο­λύ γῆ­ρας ἦ­ταν κα­τε­βα­σμέ­να τά φρύ­διά του ἐ­πά­νω στά μά­τια του. Τά δέ νύ­χια τῶν χε­ρι­ῶν καί τῶν πο­δι­ῶν του ἦ­ταν μα­κρύ­τε­ρα ἀ­πό μί­α πι­θα­μή. Τά γέ­νεια του ἔ­φθα­ναν ἕ­ως στά πό­δια του. Τό­τε λοι­πόν ἄρ­χι­σε νά τούς ρω­τᾶ λέ­γον­τας· «Ἀ­πό ποῦ εἶ­σθε τέ­κνα μου; καί γιά ποιό σκο­πό ἤ­λθατε ἐ­δῶ»; Ἐ­κεῖ­νοι τοῦ φα­νέ­ρω­σαν ὅ­λο τους τόν σκο­πό. Εἶ­πε ὁ γέ­ρων· «Δέν βρί­σκε­ται, τέ­κνα μου, κα­νέ­νας ἀ­νά­με­σα στούς θνη­τούς ἀν­θρώ­πους, ὁ ὁ­ποῖ­ος ποεῖ νά κα­τα­λά­βη τήν δύ­να­μι τοῦ Θε­οῦ καί νά βρῆ τήν ἄ­κρη τοῦ κό­σμου. Καί ἐ­γώ ὁ ἀ­νά­ξιος ἔ­βα­λα τέ­τοι­α μέ­ρι­μνα ­καί φρον­τί­δα, γιά νά βρῶ αὐ­τήν τήν ἄ­κρη  τοῦ κό­σμου. Ἀλ­λά τήν νύ­κτα μοῦ ἐμ­φα­νί­σθη­κε κά­ποι­ος καί μοῦ λέ­ει· ‘‘Μή θέ­λης νά πει­ρά­ζης τόν πλά­στη σου, διότι βα­θύ­τε­ρα ἀ­πό τόν τό­πο αὐ­τό δέν μπο­ρεῖς νά πε­ρά­σης’’»[3].

Ὅ­ταν ἄ­κου­σαν αὐ­τά ἐ­κεῖ­νοι, φο­βή­θη­καν. Ἐ­πει­δή ὅ­μως ἄρ­χι­ζε νά βρα­δυά­ζη, τούς εἶ­πε ὁ γέ­ρων· «Τέ­κνα μου, ἀ­να­χω­ρῆ­στε λί­γο ἀ­πό ἐ­δῶ, δι­ό­τι ἔ­χω δύ­ο παι­διά, τά ὁ­ποῖ­α μοῦ ἔρ­χον­ται κά­θε βρά­δυ, μή­πως βλέ­πον­τάς σας ξαφ­νι­κά ἀ­γρι­έ­ψουν καί σᾶς πει­ρά­ξουν». Ἐ­νῷ ἔ­λε­γε αὐ­τά ὁ γέ­ρων, νά, ἔρ­χον­ται ἀ­πό τήν ἔ­ρη­μο τρέ­χον­τας δύ­ο λε­ον­τά­ρια καί ἔ­πε­σαν ὠ­ρυ­ό­με­να στά πό­δια τοῦ γέ­ρον­τα. Ἐ­κεῖ­νοι ὅ­μως βλέ­πον­τας αὐ­τά, ἀ­πό τόν φό­βο τους ἔ­πε­σαν στήν γῆ. Τό­τε ὁ γέ­ρον­τας ἔ­βα­λε τά χέ­ρια του ἐ­πά­νω στά θη­ρί­α, καί τά εἶ­πε, σάν νά ἦ­ταν λο­γι­κά· «Παι­διά μου, μέ ἐ­πι­σκέ­φθη­καν με­ρι­κοί ἄν­θρω­ποι ἀ­πό τόν κα­τοι­κού­με­νο κό­σμο. Προ­σέξ­τε νά μή τούς βλά­ψε­τε». Στρά­φη­κε κα­τό­πιν καί εἶ­πε στούς τρεῖς Μο­να­χούς· «Ἐ­λᾶ­τε, ἀ­δελ­φοί, νά ψάλ­λου­με τόν ἑ­σπε­ρι­νό». Καί ἐ­κεῖ­νοι ση­κώ­θη­καν, γιά νά τόν ψάλ­λουν. Τό­τε τά λε­ον­τά­ρια πῆ­γαν κον­τά καί ἔ­γλυ­φαν τά πό­δια τους. Τήν ἐρ­χό­με­νη ἡ­μέ­ρα εἶ­παν στόν Ὅ­σιο· ‘‘Πές μας, τί­μι­ε Πά­τερ, πῶς ἦλθες σ’ αὐ­τήν τήν βα­θειά ἔ­ρη­μο’’; Καί ὁ γέ­ρον­τας ἀ­πάν­τη­σε· ‘‘Ἐ­γώ ἤ­μουν υἱός ἑ­νός συγ­κλη­τι­κοῦ τῆς Ρώ­μης, ὁ ὁ­ποῖ­ος λε­γό­ταν Ἰ­ω­άν­νης. Καί, ὅ­ταν ἐ­νη­λι­κιώ­θη­κα, μέ ἀρ­ρα­βώ­νια­σαν οἱ γο­νεῖς μου μέ γυ­ναῖ­κα, χω­ρίς ἐ­γώ νά θέ­λω. Ἀ­φοῦ λοι­πόν τε­λεί­ω­σαν οἱ γά­μοι καί ἐ­πρό­κει­το νά μᾶς κλεί­σουν στόν νυ­φι­κό θά­λα­μο, τό­τε ἐ­γώ, τήν ὥ­ρα πού ὁ λα­ός ἔ­παι­ζε ἔ­ξω καί θο­ρυ­βοῦ­σε, κρυ­φά βγῆ­κα μό­νος καί κρύ­φθη­κα μέ­σα σέ ἕ­να σπί­τι μιᾶς χή­ρα γυ­ναί­κας γιά δι­ά­στη­μα πέν­τε ἡ­με­ρῶν. Θρη­νοῦ­σαν πι­κρά οἱ γο­νεῖς μου καί μέ ἀ­να­ζη­τοῦ­σαν. Με­τά ἀ­πό αὐ­τά βγῆ­κα ἀ­πό ἐ­κεῖ καί ἄρ­χι­σα νά βα­δί­ζω. Βρί­σκον­τας λοι­πόν στόν δρό­μο ἕ­ναν ἡ­λι­κι­ω­μέ­νο ἄν­θρω­πο τοῦ εἶ­πα·  ‘‘Ποῦ πη­γαί­νεις, πά­τερ’’; Καί ἐ­κεῖ­νος ἀ­πο­κρί­θη­κε· ‘‘Ὅ­που ἔ­χεις ἐ­σύ σκο­πό νά πᾶς, ἐ­κεῖ πη­γαί­νω καί ἐ­γώ’’. Καί ἀ­μέ­σως τόν ἀ­κο­λού­θη­σα καί σέ δι­ά­στη­μα τρι­ῶν ἐ­τῶν ἦλθα σ’ αὐ­τόν τόν τό­πο. Πρίν ἀ­πό λί­γες μέ­ρες ὅ­μως, προ­τοῦ νά ἔλ­θω ἐ­δῶ, μί­α φο­ρά, ἐ­νῷ κοι­μό­μουν, ξύ­πνη­σα καί δέν εἶ­δα τόν συ­νο­δί­τη μου γέ­ρον­τα. Τό­τε ἄρ­χι­σα νά κλαί­ω καί νά λυ­ποῦ­μαι. Ἀ­μέ­σως ὅ­μως μοῦ ἐμ­φα­νί­σθη­κε καί μοῦ λέ­ει· ‘‘Ἐ­γώ εἶ­μαι ὁ ἀρ­χάγ­γε­λος Ρα­φα­ήλ. Μή φο­βη­θῆς λοι­πόν, ἀλ­λά δό­ξα­σε τόν Θε­ό, ἐ­πει­δή τώ­ρα πέ­ρα­σες τούς σκο­τει­νούς τό­πους καί ἔ­φθα­σες στούς φω­τει­νούς’’. Καί ἀ­φοῦ εἶ­πε αὐ­τά, ἑ­ξα­φα­νί­σθηκε ἀ­πό μπρο­στά μου. Ἐ­γώ ἄρ­χι­σα νά πε­ρ­πα­τῶ. Καί ὕ­στε­ρα ἀ­πό πέν­τε μέ­ρες ἦλθα σ’ αὐ­τό τό σπή­λαι­ο καί βρῆ­κα μί­α λέ­αι­να νε­κρή. Αὐ­τά τά δύ­ο λε­ον­τά­ρια ἔ­κλαι­γαν ἐ­πά­νω στήν μη­τέ­ρα τους, δι­ό­τι δέν εὕ­ρι­σκαν νά θηλά­σουν. Τό­τε ­τά πῆ­ρα ἐ­γώ καί τά ἀ­νέ­θρε­ψα ὡς γνή­σιά μου τέ­κνα, ἀ­φοῦ προ­η­γου­μέ­νως ἔ­σκα­ψα καί ἔ­θα­ψα τήν μη­τέ­ρα τους. Ὕ­στε­ρα ὅ­μως, ἀ­φοῦ πέ­ρα­σαν δύ­ο χρό­νια, βγῆ­κα μί­α φο­ρά ἀ­πό τό σπή­λαι­ο κα­τά τήν ἕ­βδο­μη ὥ­ρα τῆς ἡ­μέ­ρας καί κα­θό­μουν μα­ζί μέ αὐ­τά τά δύ­ο λε­ον­τα­ρό­που­λα. Καί νά, βλέ­πω ἕ­να μαν­δή­λι ριγ­μέ­νο στήν γῆ, λε­πτό­τα­το σάν τήν ἀ­ρά­χνη καί ἀ­πό­ρη­σα καί εἶ­πα· ‘‘Ποῦ βρέ­θη­κε τό μαν­τή­λι αὐ­τό σ’ αὐ­τήν πα­νέ­ρη­μο’’; Τήν ἑ­πό­με­νη ἡ­μέ­ρα, βρί­σκω πά­λι πα­πού­τσια με­τα­ξω­τά. Καί πά­λι ἀ­πό­ρη­σα. Στήν συ­νέ­χεια, στρέ­φον­τας γύ­ρω τούς ὀ­φθαλ­μούς μου, εἶ­δα μί­α γυ­ναί­κα, πού κα­θό­ταν ἐ­πά­νω σέ μί­α πέ­τρα, πο­λύ ὡ­ραί­α στό πρό­σω­πο καί στο­λι­σμέ­νη μέ χρυ­σά­φια καί πο­λύ­τι­μα ἐν­δύ­μα­τα. Καί τῆς λέ­ω· «Ἀ­πό ποῦ ἦλθες ἐ­δῶ; καί τί δι­α­βο­λι­κό σχῆ­μα εἶ­ναι αὐ­τό πού φο­ρεῖς»; Ἐ­κεί­νη ἡ φαι­νό­με­νη γυ­ναί­κα κλαί­γον­τας πι­κρά, ἔ­λε­γε· ‘‘Ἐ­γώ ἡ τα­λαί­πω­ρη εἶ­μαι θυ­γα­τέ­ρα ἑ­νός συγ­κλη­τι­κοῦ ἄρ­χον­τα τῆς Ρώ­μης. Καί χω­ρίς νά θέ­λω, μέ πάν­τρε­ψαν οἱ γο­νεῖς μου. Γι’ αὐ­τό ἔ­φυ­γα ἀ­πό τόν δε­σμό τοῦ γά­μου χω­ρίς νά ξέ­ρη κα­νέ­νας. Καί τώ­ρα πλα­νι­έ­μαι μέ­σα στά βου­νά καί στίς ἐ­ρη­μί­ες. Καί βα­δί­ζω ἐ­δῶ καί ἐ­κεῖ, χω­ρίς νά ξέ­ρω ποῦ πη­γαί­νω. Μή μέ σι­χαθῆς λοι­πόν τήν δού­λη σου, δι­ό­τι καί ἐ­γώ πλά­σμα εἶ­μαι Θε­οῦ’’. Αὐ­τή ὅ­μως ἦ­ταν δαί­μον­ας, μέ τέ­χνη συ­νο­μι­λῶντας μα­ζί μου καί ἐ­γώ δέν ἤ­ξε­ρα. Ἔ­τσι τῆς εἶ­πα· ‘‘Καί ποῦ θέ­λεις νά πᾶς; Ἐ­πει­δή ἐ­γώ δέν σέ ἀ­φή­νω νά μεί­νης μα­ζί μέ ἐ­μέ­να σ’ αὐ­τόν τόν τό­πο’’. Ἐ­κεί­νη ἀ­πο­κρί­θη­κε· ‘‘Σ’ αὐ­τήν τήν ἔ­ρη­μο ἦλθα νά κα­τοι­κή­σω’’. Στήν συ­νέ­χεια τήν πῆ­ρα καί τήν ἔ­φε­ρα στό σπή­λαι­ο καί τῆς ἔ­δω­σα νά φά­η ἀ­πό τά ἀ­κρό­δρυ­α πού ἔ­τρω­γα. Ἔ­τρε­χαν δέ σάν βρύ­σι τά δά­κρυ­α ἀ­πό τούς ὀ­φθαλ­μούς της, ὁ­πό­τε καί ἡ ψυ­χή μου τρό­μα­ξε. Ὅ­ταν ἦλθε ἡ ἑ­σπέ­ρα καί ἐ­γώ ἔ­ψαλ­λα τόν ἑ­σπε­ρι­νό, ἔ­πε­σα στήν γῆ, γιά νά ἡ­συ­χά­σω λί­γο. Καί λοι­πόν ἄρ­χι­σε νά μέ πει­ρά­ζη ὁ Σα­τα­νᾶς. Καί ἐ­γώ πού δέν ἐ­πι­θύ­μη­σα πο­τέ ἁ­μαρ­τί­α σαρ­κι­κή, ἦλθα σέ ἔ­ρω­τα τῆς γυ­ναί­κας καί θέ­λη­σα νά σμί­ξω μέ αὐ­τήν. Καί ἐ­κεί­νη ἀ­μέ­σως ἐ­ξα­φα­νί­σθη­κε. Τό­τε κα­τά­λα­βα, ὅ­τι ἁ­μάρ­τη­σα ἐ­νώ­πιον τοῦ Θε­οῦ καί εἶ­πα· ‘‘Ἥ­μαρ­τον ἐ­νώ­πιόν σου Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σόν με’’. Καί ἀ­φοῦ ἐν­τε­λῶς συ­νῆλ­θα, βρῆ­κα ὅ­τι ἡ ἁ­μαρ­τί­α μου ἦ­ταν πο­λύ μεγάλη[4], δι­ό­τι οὔ­τε αὐ­τά τά λε­ον­τά­ρια γιά δέ­κα ἡ­μέ­ρες δέν μέ πλη­σί­α­ζαν, ὅ­πως ἔρ­χον­ταν προ­η­γου­μέ­νως. Γι’ αὐ­τό σκέ­φθη­κα νά πά­ω σέ ἄλ­λον τό­πο, γιά νά μή πλα­νη­θῶ πά­λι καί ἀ­πορ­ρι­φθῶ ἀ­πό τό πρό­σω­πο τοῦ Θε­οῦ. Καί λοι­πόν βγῆ­κα ἀ­πό τό σπή­λαι­ο αὐ­τό καί ἔ­κα­να πο­ρεί­α δύ­ο ἡ­με­ρῶν. Τό­τε μοῦ ἐμ­φα­νί­σθη­κε Ἄγ­γε­λος Κυ­ρί­ου λέ­γον­τας· ‘‘Ποῦ φεύ­γεις Μα­κά­ρι­ε’’; Ἐ­γώ τοῦ εἶ­πα· ‘‘Φεύ­γω ἀ­πό προ­σώ­που τῶν ἁ­μαρ­τι­ῶν μου’’. Ἐ­κεῖ­νος τό­τε μοῦ εἶ­πε· ‘‘Ἕ­ναν πει­ρα­σμό δέν  μπό­ρε­σες νά ἀ­ντέ­ξης; Γύ­ρι­σε πί­σω στό κελ­λί σου’’. Ἐ­γώ δέ τοῦ εἶ­πα· ‘‘Ποι­ός εἶ­σαι ἐ­σύ, κύ­ρι­έ μου’’; ‘‘Ἐ­γώ εἶ­μαι’’, ἀ­πο­κρί­θη­κε, ‘‘ὁ Ρα­φα­ήλ, πού σέ ὡ­δή­γη­σα στόν δρό­μο’’. Καί λέ­γον­τας αὐ­τά, ἐ­ξα­φα­νί­σθη­κε ἀ­πό μπρο­στά μου.

Τό­τε ἐ­γώ, ἐ­πι­στρέ­φον­τας στό σπή­λαι­ο, γο­νά­τι­σα ἐ­νώ­πιον τοῦ Κυ­ρί­ου καί πέ­ρα­σα νη­στι­κός σα­ράν­τα ἡ­μέ­ρες. Ὅ­ταν ση­κώ­θη­κα ἀ­πό τήν γῆ, εἶ­δα ὅ­τι ἦ­ταν καί τό σπή­λαι­ο αὐ­τό γεμᾶτο ἀ­πό φῶς. Εἶ­δα ἀ­κό­μη καί ἕ­ναν ἄν­θρω­πο ντυ­μέ­νο μέ πορ­φυ­ρό, δη­λα­δή κόκ­κι­νο φό­ρε­μα, πού εἶ­χε στήν κε­φα­λή του ἕ­να στε­φά­νι, πού ἦ­ταν κα­τε­σκευ­α­σμέ­νο ἀ­πό χρυ­σά­φι καί πο­λύ­τι­μους λί­θους. Καί ἔ­ψα­λε μί­α ᾠ­δή πα­ρά­ξε­νη. Ἡ φω­νή του ἦ­ταν τό­σο δυ­να­τή, ὅ­ση εἶ­ναι καί ἡ φω­νή ἑ­νός με­γά­λου ὄ­χλου, ὅ­ταν ψάλ­λη. Ὅ­ταν τε­λεί­ω­σε τήν ᾠ­δή ἐ­κεῖ­νος πού ἐμ­φα­νί­σθη­κε, ἔ­γι­νε μί­α φο­βε­ρή καί ἄρ­ρη­τη εὐ­ω­δί­α. Καί ἀ­μέ­σως ἀ­νέ­βη­κε στούς οὐ­ρα­νούς καί ἐ­ξα­φα­νί­σθη­κε. Ὅ­ταν ὅ­μως ἀ­νέ­βαι­νε, ἔ­γι­ναν ἀ­στρα­πές καί βρον­τές καί σει­σμοί. Ἐ­γώ, ἐκ­πλα­γείς γι­ά ­ὅ­λα αὐ­τά, ἔ­μει­να ἄ­φω­νος γιά ἑ­βδο­μῆν­τα ἡ­μέ­ρες. Ἤ­μουν τό­τε σα­ράν­τα ὀ­κτώ ἐ­τῶν.

Νά, λοι­πόν, ἀ­δελ­φοί, ἀ­κού­σα­τε αὐ­τά, πού ἀ­φο­ροῦ­σαν ἐ­μέ­να. Καί ἐ­άν καί ἐ­σεῖς μπο­ρῆ­τε νά μεί­νε­τε ἐ­δῶ, μεί­νε­τε. Ἄν ὅ­μως δέν μπο­ρῆ­τε, ὁ Κύ­ριος θά σᾶς ὁ­δη­γή­ση στήν ὁ­δό πού ἤλ­θα­τε».Τό­τε τούς ἄ­φη­σε νά φύ­γουν, λέ­γον­τας· ‘Σώ­ζε­σθε ἐν εἰ­ρή­νῃ, τέ­κνα μου, καί εὔ­χε­σθε ὑ­πέρ ἐ­μοῦ». Τά δέ λε­ον­τά­ρια τούς συ­νώ­δευ­σαν σέ δι­ά­στη­μα τρι­ῶν ἡ­με­ρῶν δρό­μο. Ἔ­πει­τα κα­τα­φί­λη­σαν τά ἀ­χνά­ρια τῶν πο­δι­ῶν τους καί γύ­ρι­σαν πά­λι στόν γέ­ρον­τα. Οἱ δέ Μο­να­χοί, ἀ­φοῦ βά­δι­σαν με­ρι­κές ἡ­μέ­ρες, ἔ­φθα­σαν σέ ἕ­ναν πο­τα­μό. Καί ἐ­κεῖ, ἀ­φοῦ ἀ­πο­κοι­μή­θη­καν γιά λί­γο, ἁρ­πά­χθη­καν ἀ­πό θεί­ους Ἀγ­γέ­λους καί με­τα­φέρ­θη­καν στήν Ἱ­ε­ρου­σα­λήμ. Ὅ­ταν ξύ­πνη­σαν καί ἀν­τε­λή­φθη­καν πό­σο με­γά­λο δι­ά­στη­μα τό­που πέ­ρα­σαν στό ὄ­νει­ρό τους, δό­ξα­σαν τόν Θε­ό. Καί, ἀ­φοῦ προ­σκύ­νη­σαν γιά λί­γες ἡ­μέ­ρες ὅ­λους τούς ἱ­ε­ρούς τό­πους, ἐ­πέ­στρε­ψαν στό Μο­να­στήρι τους καί δι­η­γοῦν­ταν σέ ὅ­λους τούς ἀ­δελ­φούς ὅ­λα, ὅ­σα συ­νάν­τη­σαν καί εἶ­δαν. Ἰ­δι­αί­τε­ρα ὅ­μως ἐ­κεῖ­να πού ἀ­φο­ροῦ­σαν τόν Ἅ­γιο Μα­κά­ριο.