Τῷ αὐτῷ μηνί IH΄, μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Πλάτωνος.
Μικροῦ λαθών παρῆλθεν ἡμᾶς ὁ Πλάτων,Πλάτων ἐκεῖνος, ὅν πλατύ κτείνει ξίφος.Ὀγδοάτῃ δεκάτῃ τε Πλάτωνα ἄορ κατέπεφνεν.
Αὐτός καταγόταν ἀπό τήν χώρα τῶν Γαλατῶν, ἀπό τήν πόλι τῆς Ἄγκυρας, ἀδελφός τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ἀντιόχου (ἴσως αὐτοῦ πού ἑορτάζεται κατά τήν 24η τοῦ Δεκεμβρίου), κατά τό ἔτος 296. Ἐπειδή ὅμως αὐτός ὡμολογοῦσε μέ θάρρος τόν Χριστό μπροστά σέ ὅλους, γι’ αὐτό ὡδηγήθηκε στόν ἡγεμόνα Ἀγριππῖνο καί δέρνεται ἀπό δέκα στρα-τιῶτες. Ἔπειτα ἁπλώνεται ἐπάνω σέ κρεββάτι χάλκινο καί πυρωμένο καί ραβδίζεται καί μέ σφαῖρες σιδερένιες καί πυρωμένες καίγεται στίς μασχάλες καίστά πλευρά. Στήν συνέχεια ἔκοψαν τό δέρμα τουσέ λουρίδες καί τό ἔβγαλαν ἀπό πάνω ἀπό τήν ράχι. Μετά ἀπό αὐτά ξέσχισαν τίς σάρκες καί τά μάγουλά του τόσο πολύ, ὥστε ἀλλοιώθηκε τελείως τό πρόσωπό του καί δέν γνωριζόταν. Στό τέλος τόν ἀποκεφάλισανκαί ἔτσι ἔλαβε ὁ ἀοίδιμος τοῦ μαρτυρίου τόν στέφανο.
(Τόν Βίο του βλέπεστόν ἁπλό Ἐφραίμ, τόν ὁποῖο Βίο συνέγραψε ἑλληνικά ὁ Συμεών ὁ Μεταφραστής, τοῦ ὁποίου ἡ ἀρχή εἶναι· «Οὐ ξένα Γαλατῶν τά παρόντα». Σώζεται στήν Λαύρα, στήν τῶν Ἰβήρων καί σέ ἄλλες).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ρωμανοῦ.
Τό καρτερόφρον Ρωμανοῦ πᾶς θαυμάσει,Σύν χαρμονῇ γάρ πνιγμονήν ἐκαρτέρει.
Αὐτός ἔζησε στά χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Μαξιμιανοῦ κατά τό ἔτος 305. Λόγω τοῦ ζήλου πού εἶχε γιά τήν πίστι τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ὁ Ἀσκληπιάδης ὁ ἔπαρχος ἤθελε νά μπῆ μέσα στόν ναό τῶν εἰδώλων, πῆγε ὁἍγιος καί τόν ἔπιασε λέγοντάς του· «Τά εἴδωλα δέν εἶναι θεοί». Γι’ αὐτό λοιπόν δέρνεται στό στόμα καί, ἀφοῦ κρεμάσθηκε, καταξεσχίσθηκε. Ἔπειτα ζητεῖ ὁ Ἅγιος καί φέρνουν ἕνα παιδί μικρό, γιά ἔλεγχο περισσότερο τοῦ ἐπάρχου. Τό δέ παιδί, ὅταν ρωτήθηκε ἀπό τόν ἔπαρχο σέ ποιόν Θεό πιστεύει, ἀποκρίθηκε, ὅτι πιστεύει στόν Θεό τῶν Χριστιανῶν Ὁπότε δέρνεται
87 Σημείωσε, ὅτι στόν Μάρτυρα αὐτόν Ρωμανό λόγο ἐγκωμιαστικό συνέταξε ὁμέγας Χρυσόστομος, τοῦ ὁποίου ἡ ἀρχή εἶναι· «Παλαῖστραι μέν σώμασιν ἀνδρείαν χαρίζονται, καί τέχνης ἀθλητικῆς ἐπιστήμας». (Σῴζεται ἐν τῷ ε΄ τόμῳ τῆς ἐν Ἐτόνῃ ἐκδόσεως). Γιά τό παιδί αὐτό γράφει τά ἑξῆς· «Ὡς γάρ εἶδεν (ὁ Μάρτυς) τόν δικαστήνπρός τήν τῶν δαιμόνων σπουδήν αὐτόν ἐκκαλούμενον, αἰτεῖ βρέφος ἐξ ἀγορᾶς ἀχθῆ-ναι, ὡς ἐκεῖνο τῶν ζητουμένων παρά τοῦ δικαστοῦ, κριτήν ποιησόμενος. Καί προσαχθέντι τῷ βρέφει, τήν περί τῶν προκειμένων προσῆγεν ἐρώτησιν. Τέκνον, φησί, δίκαιόν ἐστι τόν Θεόν προσκυνεῖν, ἤ τούς θεούς τούς λεγομένους ὑπό τούτων; Πολλή τῆςτοῦ Μάρτυρος σοφίας ἡ περιουσία. Τοῦ δικαστοῦ δικαστήν τό παιδίον καθίζει. Τόδέ, ὑπέρ τοῦ Χριστοῦ ταχέως ἀπεφήνατο ψῆφον. Ἵνα δειχθῆ καί παιδία δυσσεβούντων δικαστῶν συνετώτερα. Μᾶλλον δέ, ἵνα φανῆ μή μόνον Μάρτυς (ὁ Ρωμανός δηλ.),ἀλλά καί Μαρτύρων ἀλείπτης. Οὐδέ τοῦτο δέ ὅμως τήν δικαστικήν ὑπεσκέλισε λύσσαν. Ἀλλ’ ἀμέσως ἐπί τοῦ ξύλου μετά τοῦ βρέφους ὁ Μάρτυς ἀνηρπάζετο. Καί τήντοῦ ξύλου κόλασιν εἱρκτή διεδέχετο, κακείνην ψῆφος ποικίλας τοῖς ἀθληταῖς τάς τιμωρίας διαμερίζουσα. Τό μέν γάρ βρέφος θανάτω, τόν δέ Μάρτυρα τῇ τῆς γλώττης ἐκτομῇ κατεδίκασεν». Ὥστε κατά τά λόγια τοῦ Χρυσοστόμου, ὁ Μάρτυς ρώτησε τόπαιδί, καί ὄχι ὁ ἔπαρχος. Ἴσως ὅμως νά τό ρώτησαν καί οἱ δύο.
Login