Ὁ Ἅ­γι­ος Νε­ο­μάρ­τυς Ἰ­ω­άν­νης ὁ Βούλ­γα­ρης, ὁ ἐν Κων­σταν­τι­νου­πό­λει μαρ­τυ­ρή­σας ἐν ἔ­τει 1784, ξί­φει τελειοῦται.

 + Σταυ­ρόν τί τυ­ποῖς ὦ Ἰ­ω­άν­νη μά­καρ;

Ὅ­τι μα­θη­τής εἰ­μί φη­σι Κυ­ρί­ου

Αὐ­τός ὁ Μα­κά­ρι­ος ἦ­ταν ἀ­πό τήν Βουλ­γα­ρί­α, νέ­ος στήν ἡ­λι­κί­α ἕ­ως δέ­κα ὀ­κτώ ἐτῶν,  ὡ­ραῖ­ος στήν ὄ­ψι καί εἶ­χε καί πεῖ­ρα τῶν γραμ­μά­των. Καί ἀ­πό κά­ποιο πε­ρι­στα­τι­κό πού τοῦ συ­νέ­βη, ἀρ­νή­θη­κε, ἀ­λλοί­μο­νο! τόν Χρι­στό. Ὕ­στε­ρα ὅ­μως ἀ­πό λί­γο και­ρό, ἀ­φοῦ ἦλ­θε σέ συ­ναί­σθη­σι τοῦ κα­κοῦ, πού ἔ­πα­θε, με­τα­νό­η­σε καί ἀ­φοῦ ἀ­να­χώ­ρη­σε ἀ­πό τήν πα­τρί­δα του, ­πῆ­γε στό Ἅ­γι­ο Ὄ­ρος καί ἔ­μει­νε μέ­σα στήν Με­γί­στη Λαύ­ρα τοῦ Ἁ­γί­ου Ἀ­θα­να­σί­ου γιά τρί­α χρό­νι­α, ὑ­πη­ρε­τῶν­τας ἕ­ναν πνευ­μα­τι­κό γέ­ρον­τα κου­λό καί ἀ­σχο­λούμε­νος μέ τίς ἀ­να­γνώ­σεις τῶν ἱ­ε­ρῶν βι­βλί­ων. Ἐ­πει­δή ὅ­μως ἡ συ­νεί­δη­σις τόν κα­τέ­τρω­γε γιά τήν ἄρ­νη­σι τοῦ Χρι­στοῦ, πού ἔ­κανε, περ­πα­τοῦ­σε πάν­το­τε σκυ­θρω­πός, λυ­πη­μέ­νος καί σι­ω­πη­λός, μέ τέ­τοιον τρό­πο ὥ­στε καί ἀ­πό τήν ἐ­ξω­τε­ρι­κή πέν­θι­μη μορ­φή του, ἔ­δει­χνε σέ ἐ­κεί­νους πού τόν ἔ­βλε­παν, πώς ἔ­πα­θε κά­ποιο με­γά­λο κα­κό. Μί­α λοι­πόν τῶν ἡ­με­ρῶν προ­φα­σι­ζό­με­νος, ὅ­τι πρέ­πει νά πά­η στήν πα­τρί­δα του, ἀ­να­χω­ρεῖ ἀ­πό ἐ­κεῖ καί πη­γαί­νει στήν Κων­σταν­τι­νού­πο­λι καί ἐ­κεῖ φο­ρᾶ φέ­σι κόκ­κι­νο στήν κε­φα­λή καί κόκ­κι­να ὑ­πο­δή­μα­τα στά πό­δια καί πη­γαί­νει μέ αὐ­τή τήν μορ­φή μέ­σα στό τζα­μί τῆς Ἁ­γί­ας Σο­φί­ας καί κά­νει τό ση­μεῖ­ο τοῦ τι­μί­ου σταυ­ροῦ, καί προ­σκυ­νᾶ σύμ­φω­να μέ τήν συ­νή­θει­α τῶν Χρι­στια­νῶν. Καί βλέ­πον­τάς τον οἱ Ἀ­γα­ρη­νοί, πού ἦταν ἐ­κεῖ ­τα­ρά­χθη­καν καί, ἀ­φοῦ ἔ­τρε­ξαν κα­τά πά­νω του, τόν ­ρώ­τη­σαν μέ σκλη­ρό­τη­τα, για­τί κά­νει ἔ­τσι; Αὐ­τός δέ ὁ πα­νύ­μνη­τος, χω­ρίς νά δει­λι­ά­ση, ὡ­μο­λό­γη­σε, ὅ­τι εἶ­ναι Χρι­στια­νός καί σάν Χρι­στια­νός κά­νει τόν σταυ­ρό του καί προ­σκυ­νᾶ τόν Χρι­στό, πού εἶ­ναι ἀ­λη­θι­νός Υἱ­ός τοῦ Θε­οῦ καί Θε­ός. Προ­σπά­θη­σαν νά τόν με­τα­στρέ­ψουν μέ δι­α­φό­ρους τρό­πους, ἀλ­λά δέν τό κα­τά­φε­ραν. Τέ­λος, βλέ­πον­τας τό ἀ­με­τά­θε­το τῆς γνώ­μης του, τόν ἀ­πο­κε­φά­λι­σαν ἔ­ξω ἀ­πό τήν αὐ­λή τοῦ προ­α­να­φερ­θέν­τος τζα­μιοῦ καί ἔ­τσι ἔ­λα­βε ὁ πα­νύ­μνη­τος τόν Στέ­φα­νο τοῦ Μαρ­τυ­ρί­ου ἀ­πό τόν Χρι­στό καί Θε­ό μας. Στόν ὁ­ποῖ­ο ἀ­νή­κει ἡ δό­ξα καί τό κρά­τος στούς αἰ­ῶ­νες. Ἀ­μήν.