Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Ἀγαπητοῦ, Ἐπισκόπου Σινάου, τοῦ Ὁμολογητοῦ καί Θαυματουργοῦ.
Ὅν ἠγάπησας Ἀγαπητέ Δεσπότην,
Οὗτος καλεῖ σε πρός τόπους, οὕς ἠγάπας.
Αὐτός ὁ Ἅγιος Ἀγαπητός ἔζησε τήν ἐποχή τοῦ Διοκλητιανοῦ, κατά τό ἔτος 298, καταγόμενος ἀπό τήν Καππαδοκία, πού σήμερα λέγεται Καραμανία, Χριστιανῶν γονέων υἱός. Ὅταν ἦταν νέος στήν ἡλικία, πῆγε σέ ἕνα Μοναστήρι ἀπό αὐτά, πού βρίσκονταν ἐκεῖ, μέσα στό ὁποῖο ὑπῆρχαν περίπου χίλιοι Μοναχοί. Ἀπό αὐτούς, ἀφοῦ συγκέντρωσε διάφορες ἀρετές, ὅπως ἡ μέλισσα συναθροίζει τά διάφορα ἄνθη, ἔγινε δόκιμος ἐργάτης τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου καί κατάφθειρε τό σῶμα του μέ νηστεία καί ἀγρυπνία καί μέ τήν ἐγκράτεια τῶν ἄλλων. Διότι γιά διάστημα ὀγδόντα ὁλόκληρων ἡμερῶν ἔτρωγε μόνο φλούδια τῶν λουμπιναρίων καί στάκτη ἀντί γιά ψωμί. Ἀλλά καί τόν ὕπνο νίκησε, ὅσο εἶναι δυνατό στόν ἄνθρωπο. Αὐτός ὁ Ὅσιος ἦταν εὔχρηστος καί πρόθυμος στίς ὑπηρεσίες τῶν ἀδελφῶν τοῦ Μοναστηριοῦ καί ὅλους τούς Μοναχούς τούς ὠνόμαζε κυρίους του καί ὡς οἰκοδεσπότες τούς θεωροῦσε. Γι’ αὐτό καί ἀξιώθηκε νά λάβη ἀπό τόν Θεό τῶν θαυμάτων τήν χάρι. Διότι μέ μόνη τήν προσευχή του θανάτωσε ἕναν δράκοντα καί θεράπευσε μία Παρθένο, ἡ ὁποία χανόταν ἀπό μία ἀσθένεια. Ἔτσι ἀπό αὐτά τά γεγονότα τόν ἀγαποῦσαν ὅλοι καί τόν θαύμαζαν. Γιά τόν λόγο αὐτό καί ὁ βασιλιάς Λικίνιος μαθαίνοντας γι’ αὐτόν τόν Ἅγιο, ὅτι εἶναι ἀνδρεῖος στό σῶμα, τόν πῆρε χωρίς νά τό θέλη ὁ ἴδιος καί τόν συναρίθμησε μέ τούς στρατιῶτες του. Ὁ Ἅγιος, καί ἐκεῖ ἀκόμη ὄντας, δέν ἀμελοῦσε τούς ἀσκητικούς ἀγῶνες, ἀλλά καί τίς στρατιωτικές του ὑπηρεσίες ἐκτελοῦσε ἀνελλιπῶς καί τούς συνηθισμένους κόπους τῆς ἀσκήσεως συνέχιζε. Καί ὄχι μόνο τίς ἀνίατες καί θανατηφόρες ἀσθένειες τῶν ἀνθρώπων θεράπευε ὁ ἀοίδιμος, ἀλλά καί τίς τῶν ἀλόγων καί τῶν βοδιῶν καί κάθε ἄλλου ζῴου μέ μόνη τήν ἐπιφάνειά του καί τήν παρουσία. Ἐπειδή ὅμως ἐκεῖνο τόν καιρό εἶδε ὁ Ἅγιος Αὐτός νά τιμωροῦνται δυνατά γιά τήν πίστι τοῦ Χριστοῦ οἱ τοῦ Χριστοῦ καλλίνικοι Μάρτυρες, ὁ Βικτωρῖνος καί Δωρόθεος καί Θεόδουλος καί Ἀγρίππας, αὐτούς, λέω, βλέποντας ὁ Ἅγιος, θέλησε καί αὐτός νά γίνη συγκοινωνός τοῦ μαρτυρίου τους. Ὁπότε, ἀφοῦ ἐκεῖνοι μέ τήν ἀποκεφαλισμό τελειώθηκαν καί ἔλαβαν τούς στεφάνους τῆς ἀθλήσεως, τότε Αὐτός ὁ μακάριος Ἀγαπητός κτυπήθηκε βέβαια μέ τό κοντάρι, διαφυλάχθηκε ὅμως ἀβλαβής γιά τήν σωτηρία πολλῶν. Καί ὅταν ὁ Λικίνιος ἔφυγε ἀπό τήν ζωή καί ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος ἀνέλαβε ὅλη τήν διοίκησι τῶν Ρωμαίων, τότε συνέβη τό ἑξῆς γεγονός:
Ἕνας ὑπηρέτης τοῦ βασιλιᾶ, χρήσιμος σέ ὑπηρεσίες, δαιμονίσθηκε ἀπό πνεῦμα ἀκάθαρτο καί φώναζε καί προσκαλοῦσε ὀνομαστικά αὐτόν τόν Ἅγιο Ἀγαπητό. Τότε ὁ βασιλιάς τόν ἔφερε στό παλάτι καί, μόλις προσευχήθηκε, διώχθηκε ὁ δαίμονας καί ἔλαβε ὁ ὑπηρέτης τήν θεραπεία. Ὁ Ἅγιος ἄλλη χάρι δέν ζήτησε ἀπό τόν βασιλιά, παρά νά ἐλευθερωθῆ ἀπό τήν στρατιωτική τέχνη καί νά πάη στήν ἀγαπημένη του ἡσυχία καί ἀμέσως ὁ βασιλιάς συμφώνησε σ’ αὐτό. Ἀφοῦ λοιπόν ἐπέστρεψε ὁ Ἅγιος στήν ἡσυχία του, ὁ Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Σινάου, ἡ ὁποία ἁπλᾶ Σιναού ὀνομάζεται καί βρίσκεται στήν μεγάλη Φρυγία μεσόγεια, πρός τό τέλος τῆς Βιθυνίας, σαράντα μίλια ἀπέχοντας ἀπό τήν Νίκαι καί τιμημένη μέ ἕδρα Ἐπισκόπου ὑπαγόμενη στόν Μητροπολίτη Ἱεραπόλεως, ὁ Ἐπίσκοπος, λέω, τοῦ Σιναοῦ πῆρε τόν Ἅγιο αὐτόν καί μή θέλοντα τόν χειροτόνησε Ἱερέα. Καί ἀφοῦ μετά ἀπό λίγο καιρό ἐκεῖνος πέθανε, τότε ὁ μέγας Αὐτός χειροτονήθηκε Σιναοῦ Ἐπίσκοπος μέ ψῆφο Θεοῦ καί τῶν Ἱερέων καί ὅλου τοῦ λαοῦ. Μόλις ὅμως ἔγινε Ἀρχιερέας ἔκαμνε μεγαλύτερα θαύματα καί τοῦ προφητικοῦ χαρίσματος ἀξιώθηκε. Γιά καθαρή ἀπόδειξι ὅμως τῶν λεγομένων, πρέπει νά ἀναφέρουμε ἐδῶ μερικές προφητεῖες καί θαύματα, πού ἔκανε ὁ Ἅγιος:
Μία γυναίκα ἀκούγοντας γιά τόν Ἅγιο αὐτόν καί ἐπιθυμῶντας νά πάρη τήν εὐλογία του, πῆγε καί τόν συνάντησε· βλέποντάς την ὁ Ἅγιος, τῆς εἶπε ὅλα ὅσα ἔκανε ἀπό τήν παιδική της ἡλικία καί ἀφοῦ τήν νουθέτησε καί τήν ὠφέλησε, τήν ἀπέστειλε. Καί ἕναν Διάκονο, πού ἦταν στήν Ἡράκλεια τῆς Θρᾴκης καί ἦλθε νά τόν συναντήση, γιά νά
πάρη τήν εὐλογία του, τόν ἔλεγξε ὁ Ἅγιος, ὅτι ἔφθειρε μία παρθένο. Δαμιανοῦ τοῦ θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Σιλανδέων, (εἶναι ἡ Σίλανδος πόλις, πού βρίσκεται στήν Λυδία), αὐτοῦ, λέω, τοῦ Ἀρχιερέως τά χωράφια ὁ παραρρέων ποταμός, πού ἔτρεχε τόν χειμῶνα, τά ἐξαφάνιζε. Ὁ Ἅγιος Ἀγαπητός μέ τήν προσευχή του γύρισε τόν ποταμό ἀπό ἄλλο μέρος καί ἔτσι παρέμειναν ἀβλαβῆ τά τοῦ Ἐπισκόπου χωράφια. Καί ἄλλα πολλά θαύματα ἔκανε ὁ Ἅγιος, τά ὁποῖα περιέχει ἡ ἱστορία, πού ἔχει γραφεῖ γι’ αὐτόν, τά ὁποῖα εἶναι περισσότερα ἀπό ἑκατό. Αὐτός καί μέ μόνο τήν χειραψία του καί μέ μόνη τήν σκιά τοῦ σώματός του καί μέ μόνο τόν λόγο του, ἀνίατα πάθη θεράπευσε. Ἀφοῦ ἔζησε λοιπόν σωστά καί σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ἔγινε πλήρης ἡμερῶν, ἀνεπαύθη ἐν Κυρίῳ.
Login