Αὐτός ὁ ἅγιος κήρυττε μέ θάρρος ὅτι ἡ Θεοτόκος Μαρία εἶναι μαζί καί Μητέρα καί Παρθένος καί πρόσταξε τήν Θεοτόκο ἀπό τότε πού γέννησε τόν Χριστό, νά μήν βγαίνη ἔξω ἀπό ἐκεῖνον τόν τόπο, ὁ ὁποῖος ἦταν ὡρισμένος στόν Ναό νά στέκωνται οἱ Πάρθένες[1]. Ἐπιπλέον ὁ υἱός του Ἰωάννης κατεζητεῖτο κατά τήν περίοδο τῆς βρεφοκτονίας καί δέν μποροῦσε νά βρεθῆ, διότι κρυβόταν πέρα ἀπό τόν Ἰορδάνη μέσα σέ ἕνα σπήλαιο μαζί μέ τήν Μητέρα του[2]. Γιά ὅλους αὐτούς τούς τρεῖς πιό πάνω λόγους, λέω, φονεύεται ὁ ἅγιος στό μέσο του θυσιαστηρίου ἀπό τούς Ἰουδαίους, σύμφωνα μέ ἐντολή τοῦ Ἡρῴδη.
[1] Αὐτό τό βεβαιώνει ὁ μέγας Βασίλειος στόν λόγο του γιά τήν Γέννησι τοῦ Χριστοῦ, λέγοντας· «Ὑπάρχει κάποιος λόγος πού προέρχεται ἀπό τήν παράδοσι, ὅτι ὁ Ζαχαρίας, ἀφοῦ κατέταξε τήν Μαρία στόν χορό τῶν παρθένων μετά τήν γέννησι τοῦ Κυρίου, φονεύθηκε ἀπό τούς Ἰουδαίους μεταξύ τοῦ ναοῦ καί τοῦ θυσιαστηρίου, ἀφοῦ κατηγορήθηκε ἀπό τόν λαό, ὅτι μέ αὐτό προετοίμαζε τό παράξενο ἐκεῖνο καί πολυύμνητο σημεῖο, νά γεννήση δηλαδή ἡ παρθένος καί νά μή φθαρῆ ἡ παρθενία». Αὐτό τό ἴδιο βεβαιώνει καί ὁ Νικηφόρος στό δεύτερο βιβλίο τῆς ἱστορίας του, παρουσιάζοντας τόν Ἱππόλυτο μάρτυρα. Γι’ αὐτό καί ὁ θεῖος Ζαχαρίας φημίζεται καί ὡς θῦμα τῆς παρθενίας καί μισήθηκε ἀπό ὅλους τούς ἱερεῖς καθώς κήρυττε τήν παρουσία τοῦ Μεσσία λέγοντας· «Καί σύ παιδίον προφήτης Ὑψίστου κληθήση κ.τ. λ.» (σελ. 267 τῆς Δωδεκαβίβλου). Σημείωσε ὅτι πανηγυρικό λόγο στόν ἅγιο Ζαχαρία ἔχει ὁ Κοσμᾶς ὁ Βεστίτωρ καί σῴζεται στήν Μεγίστη Λαύρα, στήν μονή τοῦ Παντοκράτορα καί στήν μονή Διονυσίου, τοῦ ὁποίου ἡ ἀρχή εἶναι «Ὡς χρυσοῦν θυμιατήριον». Ὁ ἴδιος πάλι στόν ἴδιο, τοῦ ὁποίου ἡ ἀρχή εἶναι· «Μύστα τῶν ἀρρήτων ἱερουργημάτων»· (σῴζεται στήν μονή Διονυσίου, στήν τοῦ Βατοπαιδίου καί στήν τῶν Ἰβήρων καί πρίν ἀπό αὐτές στήν Μεγίστη Λαύρα).
[2] Αὐτό τό βεβαιώνει ὁ ιγ΄ κανόνας τοῦ ἁγίου Πέτρου Ἀλεξανδρείας· «Ὁ αἱμοβόρος Ἡρῴδης ζητῶντας νά σκοτώση τό ἄλλο παιδί πού γεννήθηκε πρίν ἀπό τόν Χριστό, (δηλαδή τόν Ἰωάννη) καί μή βρίσκοντάς το, σκότωσε τόν πατέρα του Ζαχαρία μεταξύ τοῦ ἱεροῦ καί τοῦ ναοῦ καί τοῦ θυσιαστηρίου, ἀφοῦ τό παιδί διέφυγε μαζί μέ τήν μητέρα του». Γιά τό ποῦ βρέθηκε τό λείψανο αὐτοῦ τοῦ προφήτη Ζαχαρία, βλέπε στήν 11η τοῦ Φεβρουαρίου. Ὅτι αὐτός ὁ Ζαχαρίας ἦταν ἀρχιερέας, τό βεβαιώνουν ὁ Χρυσόστομος, ὁ Αὐγουστῖνος, ὁ Ἀμβρόσιος, ὁ Θεοφύλακτος καί ὁ Θεοδώρητος. Τό μαρτυρεῖ καί ἡ Ἁγία Γραφή, πού λέει, ὅτι νά μήν βρίσκεται ἄνθρωπος μέσα στήν σκηνή, ὅταν κάνη ἐξιλαστήρια προσφορά ὁ ἀρχιερέας. «Κανένας ἄνθρωπος (δηλώνοντας μέ αὐτό ὅτι οὔτε ἱερέας) δέν πρέπει νά βρίσκεται στήν σκηνή τοῦ Μαρτυρίου, ἀπό τήν στιγμή πού ὁ Ἀαρών μπαίνει στό ἁγιαστήριο, γιά νά κάνη τήν τελετουργία τοῦ ἐξαγνισμοῦ, μέχρι πού νά βγῆ ἔξω» (Λευϊτ. 16,17). Αὐτό εἶναι σύμφωνο μέ ἐκεῖνο πού διηγεῖται ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς γιά τόν Ζαχαρία, ὅτι· «Καί ὅλο τό πλῆθος τοῦ λαοῦ ἦταν προσευχόμενο ἔξω κατά τήν ὥρα τοῦ θυμιάματος». Τό πιό πάνω ρητό τό χρησιμοποιεῖ καί ὁ θεῖος Χρυσόστομος καί ἀποδεικνύει, ὅτι ὁ Ζαχαρίας ἦταν ἀρχιερέας, καί, ὅταν ἔμπαινε στά Ἅγια τῶν Ἁγίων, ἦταν κατά τήν περίοδο τῆς Σκηνοπηγίας, ἡ ὁποία ἐτελεῖτο κατά τόν ἕβδομο μῆνα, τόν Σεπτέμβριο δηλαδή.
Αὐτό τό μαρτυρεῖ ἐπίσης καί ὁ Θεοδώρητος· «Ἀπό ἐδῶ εἶναι φανερό ὅτι τό θυσιαστήριο τοῦ θυμιάματος βρισκόταν ἐκτός τοῦ καταπετάσματος. Διότι ἄν ἦταν μέσα στό καταπέτασμα δέν θά δεχόταν ἐντολή νά βάλη τούς ἄνθρακες στό πυρεῖο καί σ’ αὐτό νά βάλη τό θυμίαμα μέσα στό καταπέτασμα». Μᾶς τό δίδαξε αὐτό καί ὁ μακάριος Λουκᾶς διηγούμενος τό ὅ,τι ἀφορᾶ τόν Ζαχαρία, τόν πατέρα τοῦ βαπτιστῆ Ἰωάννου. Διότι κατά τήν περίοδο τῆς σκηνοπηγίας (τόν ἕβδομο μῆνα, δηλαδή τόν Σεπτέμβριο, ὅπως εἴπαμε) μπῆκε στά Ἅγια τῶν Ἁγίων καί εἶδε τήν Ἀγγελική ὀπτασία. Τό ἴδιο πιστεύει καί ὅλη ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὅτι δηλαδή ὁ Ζαχαρίας ἦταν ἀρχιερέας καί ὅτι κατά τήν περίοδο τοῦ Σεπτεμβρίου, ὅταν ἐτελεῖτο ἡ σκηνοπηγία, εὐαγγελίσθηκε, γι’ αὐτό καί κατά τήν 23η τοῦ Σεπτεμβρίου γιορτάζει τήν σύλληψι τοῦ υἱοῦ του Προδρόμου. Στήν συνέχεια γιορτάζει καί τήν γέννησι τοῦ Προδρόμου κατά τήν 24η τοῦ Ἰουνίου, μετά τήν παρέλευσι δηλαδή ἐννέα ὁλόκληρων μηνῶν. Μετά τήν σύλληψι τοῦ Προδρόμου γιορτάζει καί τήν σύλληψι τοῦ Θεοῦ Λόγου κατά τήν 25η Μαρτίου, δηλαδή ἕξι μῆνες μετά τήν σύλληψι τοῦ Προδρόμου, ὅταν εὐαγγελίσθηκε ἡ Θεοτόκος. Μετά τήν σύλληψι τοῦ Θεοῦ Λόγου γιορτάζει καί τήν γέννησί του κατά τήν 25η τοῦ Δεκεμβρίου, ὅπως καί τήν Ὑπαπαντή μετά ἀπό σαράντα ἡμέρες. Γι’ αὐτό λοιπόν ἐάν θεωρήσουμε (ὅπως λένε μερικοί) ὅτι ὁ Ζαχαρίας δέν ἦταν ἀρχιερέας καί δέν εὐαγγελίσθηκε κατά τόν ἕβδομο μῆνα, θά ἀνατραπῆ ἡ πιό πάνω τάξις τῶν δεσποτικῶν ἑορτῶν καί θά συγχέουμε ὅλο τόν πιό πάνω κύκλο, διότι ὅλες οἱ πιό πάνω γιορτές ἔχουν ὡς θεμέλια βάσι τήν σύλληψι τοῦ Προδρόμου, πού ἔγινε κατά τόν ἕβδομο μῆνα.
Ἐάν κανείς ἀναφέρη γιατί ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς ὀνομάζει τόν Ζαχαρία ἱερέα καί ὄχι ἀρχιερέα, ἀπαντοῦμε ὅτι ὁ ἱερέας θεωρεῖται πιό σημαντικός ἀκόμα καί ἀπό τόν ἀρχιερέα. Ἔτσι καί τό Λευϊτικό ὀνομάζει ἱερέα τόν ἀρχιερέα Ἀαρών· «θά ἔλθη (ὁ λεπρός) πρός Ἀαρών τόν ἱερέα» (Λευϊτ. 13,2)· καί ὁ Δαβίδ προφητεύοντας γιά τόν Ἀρχιερέα Χριστό, τόν ὀνομάζει ἱερέα· «Ἐσύ εἶσαι ἱερέας στόν αἰῶνα, κατά τήν τάξι Μελχισεδέκ» (Ψαλ. 109,5). Παρόμοια καί ὁ Παῦλος τόν Χριστό τόν ὀνομάζει Ἱερέα λέγοντας· «Αὐτό γίνεται ἀκόμη σαφέστερο· ἐμφανίζεται ἕνας ἄλλος ἱερέας, ὅμοιος μέ τόν Μελχισεδέκ» (Ἑβρ. 7,15). Βλέπε καί στούς Ἀριθμούς καί ἐκεῖ θά δῆς τόν ἀρχιερέα Ἀαρών νά ὀνομάζεται σέ πολλά μέρη ἱερέας. Ἔτσι καί ὁ Γρηγόριος ὁ θεολόγος καί ὁ Χρυσορρήμων, γράφοντας τούς λόγους περί ἱερωσύνης, πιό σημαντική θεωροῦν τήν ἱερωσύνη σέ σύγκρισι μέ τήν ἀρχιερωσύνη.
Ἀκόμα καί ἄν ἀπορήση κανείς γιατί ὁ Γαβριήλ παρουσιάσθηκε στά δεξιά τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ θυμιάματος καί εὐαγγέλισε τόν Ζαχαρία, καθώς τό θυσιαστήριο αὐτό ἦταν ἔξω ἀπό τά ἅγια στή μέση σκηνή, καί ἄρα ὁ Ζαχαρίας δέν μπῆκε στά Ἅγια των Ἁγίων, ἐμεῖς ἀπαντοῦμε σ’ αὐτό, ὅτι δέν εἶναι ἀπίθανο νά συνέβησαν καί τά δύο. Δηλαδή ὁ Ζαχαρίας ὡς ἀρχιερέας μπῆκε στά Ἅγια τῶν Ἁγίων, γιά νά θυμιάση μέ τό χρυσό θυμιατήριο καί ἤ καθώς ἔμπαινε ἤ καθώς ἔβγαινε παρουσιάσθηκε ὁ Γαβριήλ στά δεξιά τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ θυμιάματος. Ἐκεῖνο πού λένε μερικοί, ὅτι στούς καταλόγους τῶν Ἑβραίων ἀρχιερέων δέν ὑπάρχει ἀρχιερέας μέ τό ὄνομα Ζαχαρίας, αὐτό δέν ἔχει καμία ἰσχύ, καθώς οἱ Ἑβραῖοι ἔχουν αἰχμαλωτισθῆ πολλές φορές καί μάλιστα ἀπό τόν Τίτο καί ἔχουν χάσει πολλές φορές καί τούς καταλόγους τῶν ἀρχιερέων τους καί τίς γενεαλογίες τῶν φυλῶν τους (βλέπε καί στήν σύλληψι τοῦ Προδρόμου στήν ὑποσημείωσι κατά τήν 23η τοῦ Σεπτεμβρίου).
Login