Τῷ αὐ¬τῷ μη¬νί KΓ΄, μνή¬μη τῆς Ἁ¬γί¬ας Μάρ¬τυ¬ρος Ἀ¬γριπ¬πί¬νης.

Αὐ­τή ἡ Ἁ­γί­α ἦ­ταν γέν­νη­μα καί θρέμ­μα τῆς πε­ρί­φη­μης πό­λε­ως τῆς Ρώ­μης καί ἀ­πό τήν νε­ό­τη­τά της πα­ρέ­δω­σε τόν ἑ­αυ­τό της στόν Θε­ό. Ὁ­πό­τε εὐ­ω­δί­α­ζε μέν τίς καρ­δι­ές τῶν πι­στῶν, ­σάν κα­νέ­να πε­ρι­βό­λι ἀν­θι­σμέ­νο ἤ εὐ­ω­δέ­στα­το ρό­δο, ἀ­πο­δί­ω­χνε δέ τήν δυ­σω­δί­α καί τήν βρω­μιά τῶν πα­θῶν, δι­ό­τι στό­λι­σε τήν ψυ­χή της ἡ μα­κα­ρί­α μέ τήν παρ­θε­νί­α καί τήν κα­θα­ρό­τη­τα. Καί λοι­πόν ἐ­πει­δή ἀρ­ρα­βω­νι­ά­σθη­κε πνευ­μα­τι­κά μέ τόν Χρι­στό, γι’ αὐ­τό μέ ἀν­δρεί­α καί θάρ­ρος μπῆ­κε στό μαρ­τύ­ριο.

Καί γιά τόν ἔ­ρω­τα καί ἀ­γά­πη τοῦ δι­κοῦ της νυμ­φί­ου Χρι­στοῦ πα­ρέ­δω­σε τόν ἑ­αυ­τό της σέ πολ­λά βά­σα­να καί μαρ­τύ­ρια. Ἀ­φοῦ δη­λα­δή δάρ­θη­κε στό στό­μα, μέ τό δάρ­σι­μο αὐ­τό σύν­τρι­ψε τά νο­η­τά κόκ­κα­λα τῆς ἀ­σε­βεί­ας.

Ἀ­φοῦ γδύ­θη­κε τά φο­ρέ­μα­τά της, τήν γύ­μνω­σι τοῦ ἐ­χθροῦ Δι­α­βό­λου δι­α­πόμ­πευ­σε καί, ἀ­φοῦ δέ­θη­κε μέ δε­σμά καί δο­κί­μα­σε στρε­βλώ­σεις, ὅ­λη τήν πλά­νη τῶν Ἑλ­λή­νων δι­έ­λυ­σε. Τε­λευ­ταῖ­α ὅ­μως μέ­σα σ’ αὐ­τά τά βά­σα­να πα­ρέ­δω­σε τήν ψυ­χή της στά χέ­ρια τοῦ Θε­οῦ ἡ ἀ­οί­δι­μη καί ἔ­τσι ἔ­λα­βε τόν ἀ­μά­ραν­το στέ­φα­νο τῆς ἀ­θλή­σε­ως.

Ἡ Βάσ­σα καί ἡ Παῦ­λα καί ἡ Ἀ­γα­θο­νί­κη, παίρ­νον­τας κρυ­φά τό σῶ­μα τῆς Μάρ­τυ­ρος, πή­γαι­ναν ἀ­πό τό­πο σέ τό­πο καί, ἀ­φοῦ δι­έ­σχι­σαν πολ­λά πε­λά­γη, ἔ­φθα­σαν τε­λευ­ταῖ­α στήν νῆ­σο τῆς Σι­κε­λί­ας καί ἐ­κεῖ ἀ­πο­θη­σαύ­ρι­σαν τό ἅ­γιο λεί­ψα­νο.

Ἐ­πει­δή λοι­πόν τό δέ­χθη­κε ἡ Σι­κε­λί­α, ἀ­μέ­σως ἐ­λευ­θε­ρώ­θη­κε ἀ­πό τό σκό­τος τῆς πλά­νης καί τῶν δαι­μό­νων. Ἀλ­λά κά­πο­τε καί Ἀ­γα­ρη­νοί, πού τόλ­μη­σαν νά λη­στέ­ψουν τό κά­στρο, στό ὁ­ποῖ­ο βρι­σκό­ταν ὁ Να­ός τῆς Ἁ­γί­ας, ἐ­ξα­φα­νί­σθη­καν ἐν­τε­λῶς. Ἀ­πό τό­τε λοι­πόν καί μέ­χρι σή­με­ρα, λε­προί, πού προ­σέρ­χον­ται στό λεί­ψα­νό της, κα­θα­ρί­ζον­ται καί κά­θε ἄλ­λη ἀ­σθέ­νεια θε­ρα­πεύ­ε­ται μέ τίς πρε­σβεῖ­ες της.