Μνή­μη τῶν Ἁ­γί­ων Μαρ­τύ­ρων Φι­λη­τοῦ, τοῦ Συγ­κλη­τι­κοῦ καί Λυ­δί­ας, τῆς αὐ­τοῦ γυ­ναι­κός, καί τῶν δύ­ο τέ­κνων αὐ­τοῦ, Θε­ο­πρε­πί­ου, Μα­κε­δό­νος, Ἀμ­φι­λο­χί­ου τοῦ δου­κός καί Κρο­νί­δου τοῦ Κο­μεν­τα­ρη­σί­ου.

Εἰς τόν Φι­λη­τόν καί Λυ­δί­αν.

 Ὥ­σπερ Φι­λη­τοῦ καί Λυ­δί­ας σάρξ μί­α,

Οὕ­τως ἕν αὐ­τῶν καί μετ’ εἰ­ρή­νης τέ­λος.

 Εἰς τόν Θε­ο­πρέ­πι­ον καί Μα­κε­δό­να.

 Θνή­σκει Θε­ο­πρέ­πι­ος σύν Μα­κε­δό­νι,

Θε­ο­πρε­πῶς ἄ­δον­τες ὕ­μνους Κυ­ρίῳ.

 Εἰς τόν Ἀμ­φι­λό­χι­ον καί Κρο­νί­δην.

 Δούξ συν­τε­λευ­τᾷ τῷ Κο­μεν­τα­ρη­σί­ῳ,

Ἐ­ξου­σι­ά­ζων ἐ­ξυ­πη­ρε­του­μέ­νῳ.

  Αὐ­τοί οἱ Ἅ­γιοι ἔ­ζη­σαν στά χρό­νια τοῦ αὐ­το­κρά­το­ρα Ἀ­δρια­νοῦ, κα­τά τό ἔ­τος 125, Χρι­στια­νοί κα­τά τό ἐ­πάγ­γελ­μα καί κα­θη­με­ρι­νά λα­τρεύ­ον­τας τόν Θε­ό. Ἀ­φοῦ λοι­πόν συ­νε­λή­φθη ὁ μα­κά­ριος Φι­λη­τός μα­ζί μέ τήν γυ­ναῖ­κα του Λυ­δί­α καί μέ τά δύ­ο παι­διά του, τόν Θε­ο­πρέ­πιο καί Μα­κε­δό­να, πα­ρου­σι­ά­σθη­κε στόν αὐ­το­κρά­το­ρα. Ὁ δέ αὐ­το­κρά­το­ρας, ἐ­πει­δή δέν μπό­ρε­σε νά ἀν­τι­στα­θῆ στήν σο­φί­α τοῦ Ἁ­γί­ου, ἔ­στει­λε αὐ­τόν καί τήν γυ­ναῖ­κα του στόν Ἀμ­φι­λό­χιο, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἦ­ταν δού­κας στήν Σλα­βο­νί­α. Ἀ­μέ­σως λοι­πόν ἐ­κεῖ­νος τούς κρέ­μα­σε ἐ­πά­νω σέ ξύ­λο καί πρό­στα­ξε νά κτυ­ποῦν τά σώ­μα­τά τους μέ ξύ­λι­να σπα­θιά.

Τό­τε πί­στε­ψε στόν Χρι­στό ὁ Κρο­νί­δης, ὁ κο­μεν­τα­ρή­σιος, ὁ ὁ­ποῖ­ος μα­ζί μέ τούς ὑ­πό­λοι­πους ρί­χθη­κε στήν φυ­λα­κή. Τήν νύ­κτα ὅ­μως ἐ­κεί­νη, τήν ὥ­ρα ­πού οἱ Ἅ­γιοι ἔ­ψαλ­λαν καί προ­σεύ­χον­ταν, φά­νη­καν οὐ­ρά­νιοι Ἄγ­γε­λοι ἐ­νθαρ­ρύ­νον­τας καί ἐ­νι­σχύ­ον­τάς τους στόν ἀ­γῶ­να τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου. Τό πρω­ί δέ πα­ρου­σι­ά­σθη­καν στόν Ἀμ­φι­λό­χιο, ὁ ὁ­ποῖ­ος εἶ­πε πρός αὐ­τούς, ὅ­τι πολ­λά βά­σα­να καί τι­μω­ρί­ες εἶ­ναι ἑ­τοι­μα­σμέ­να γιά σᾶς. Τό­τε ἔ­βα­λε τούς Ἁ­γί­ους μέ­σα σέ ἕ­να κα­ζά­νι γε­μά­το ἀ­πό λά­δι καί ρε­τσί­νι βρα­σμέ­νο καί, ὤ τοῦ θαύ­μα­τος!, ἀ­μέ­σως κρύ­ω­σε τό κα­ζά­νι.

Τό­τε θαυ­μά­ζον­τας ὁ δού­κας Ἀμ­φι­λό­χιος γι­ά τό θαῦ­μα πού ἔ­γι­νε, πί­στε­ψε στόν Χρι­στό. Λέ­γον­τας δέ, «Κύ­ρι­ε, Ἰ­η­σοῦ Χρι­στέ, βο­ή­θει μοι», μπῆ­κε καί αὐ­τός μέ­σα στό κα­ζά­νι. Φω­νή θε­ϊ­κή ὅ­μως ἔ­γι­νε γι’ αὐ­τόν λέ­γον­τας· «Εἰ­σα­κού­σθη­κε ἡ δέ­η­σίς σου καί ἀ­νέ­βαι­νε ἐ­δῶ σ’ ἐ­μέ­να». Ὅ­ταν ἔ­μα­θε αὐ­τά ὁ αὐ­το­κρά­το­ρας, ἀ­να­χώ­ρη­σε ἀ­πό τήν Ρώ­μη καί πῆ­γε στήν Σλα­βο­νί­α, γε­μᾶ­τος ἀ­πό ἀ­πει­λές καί θυ­μό.  Ὅ­ταν λοι­πόν ἔ­φθα­σε ἐ­κεῖ, δι­α­τά­ζει νά κα­ῆ γιά ἑ­πτά ἡ­μέ­ρες ἕ­να κα­ζά­νι γε­μᾶ­το ἀ­πό λά­δι καί μέ­σα σ’ αὐ­τό νά βαλ­θοῦν ὅ­λοι οἱ ἕ­ξι Ἅ­γιοι. Ὅ­ταν ὅ­μως ἔ­γι­νε αὐ­τό, δι­α­φυ­λά­χθη­καν ἀ­βλα­βεῖς ἀ­πό τήν χά­ρι τοῦ Θε­οῦ. Ὁ δέ αὐ­το­κρά­το­ρας, ἀ­φοῦ κα­ταν­τρο­πι­ά­σθη­κε ἀ­πό τό θαῦ­μα αὐ­τό, ἐ­πέ­στρε­ψε πί­σω στήν Ρώ­μη. Οἱ δέ Ἅ­γιοι, ἀ­φοῦ προ­σευ­χή­θη­καν καί εὐ­χα­ρί­στη­σαν τόν Θε­ό, πα­ρέ­δω­σαν σ’ αὐ­τόν τίς ψυ­χές τους καί ἔ­λα­βαν τούς στε­φά­νους τῆς ἀ­θλή­σε­ω­ς