Τῷ αὐτῷ μηνί IH΄, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Εὐμενίου,

Τῷ αὐτῷ μηνί IH΄, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Εὐμενίου, πισκόπου Γορτύνης τοῦ Θαυματουργοῦ.

 Τό λεῖον Εὐμένιος ὄμμα Γορτύνης,

Πανευμενές κατεῖδεν ὄμμα Κυρίου.

Ὀγδοάτῃ δεκάτῃ θάνεν Εὐμένιος μεγαλήτωρ.

 Αὐτός ὁ ἀοίδιμος Εὐμένιος ἀπό νεαρή ἡλικία ὑπέβαλε τόν ἑαυτό του  σέ πολλές σκληραγωγίες καί ἀσκήσεις καί ἀφοῦ ἔδειξε μεγάλο ἀγῶνα, ἀ­πέ­κτη­σε με­γά­λη τα­πεί­νω­σι. Γι’ αὐ­τό καί ἀ­ξι­ώ­θη­κε νά γί­νη Ἐ­πί­σκο­πος τῆς Γορ­τύ­νης πού βρί­σκε­ται στό νη­σί­ ­τῆς Κρή­της. Συ­γχρό­νως ὅ­μως ἀ­ξι­ώ­θη­κε ἀ­πό τόν Θε­ό νά λά­βη καί τήν χά­ρι καί τήν δύ­να­μι τῶν θαυ­μά­των. Ἔ­τσι μί­α φο­ρά μέ ἀ­ναμ­μέ­νες λαμ­πά­δες κα­τέ­κα­ψε ἕ­ναν δρά­κον­τα, πού τοῦ ἐ­πι­τέ­θη­κε. Ὅ­ταν πά­λι πῆ­γε στήν Ρώ­μη, τήν κα­τα­φώ­τι­σε μέ τίς θε­ϊ­κές του δι­δα­σκα­λί­ες, σάν ἕ­να λαμ­πρό φα­νά­ρι. Καί μέ ση­μεῖ­α καί θαύ­μα­τα στε­ρέ­ω­σε τούς πι­στούς, πού ἦ­ταν ἐ­κεῖ. Ἀ­να­χω­ρῶντας ἀ­πό τήν Ρώ­μη πῆ­γε στήν Θη­βα­ΐ­δα καί χω­ρίς νά θέ­λη ἀ­μέ­σως, μέ τήν προ­σευ­χή του δι­έ­λυ­σε τήν ξη­ρα­σί­α, πού ἐ­πι­κρατ­οῦ­σε στά μέ­ρη ἐ­κεῖ­να. Ἐ­κεῖ λοι­πόν βρι­σκό­με­νος, πα­ρέ­δω­σε τήν ψυ­χή του στά χέ­ρια τοῦ Θε­οῦ. Τό­τε ὅ­σοι κα­τοι­κοῦ­σαν στήν Θη­βα­ΐ­δα, ἀ­πέ­στει­λαν τό ἁ­γιό του λεί­ψα­νο στήν δι­κή του πα­τρί­δα καί ποί­μνη, δη­λα­δή  στήν Γορ­τύ­νη, τό ὁ­ποῖ­ο καί ἐν­τα­φιά­σθηκε σέ ἕ­να μέ­ρος πού λέ­γε­ται Ρά­ξος, ὅ­που βρί­σκε­ται καί τό σε­πτό λεί­ψα­νο τοῦ θεί­ου K­υ­ρίλ­λου[1].