Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρᾳ μνή­μη τοῦ Ἁ­γί­ου Μάρ­τυ­ρος Κό­νω­νος τοῦ κη­που­ροῦ

Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρᾳ μνή­μη τοῦ Ἁ­γί­ου Μάρ­τυ­ρος Κό­νω­νος  τοῦ κη­που­ροῦ

 Ἥ­λων τύ­πους φέ­ρον­τι Κυ­ρί­ῳ Κό­νων,

Ἥ­λων τύ­πους πρό­σει­σιν εἰς πό­δας φέ­ρων.

Αὐτός ὁ Ἅ­γι­ος ἔζησε στά χρό­νια τοῦ Δε­κί­ου τοῦ βα­σι­λιᾶ, κατά τό ἔ­τος 251, κα­τα­γό­με­νος ἀ­πό τήν πό­λι Να­ζα­ρέτ. Φεύ­γον­τας λοιπόν ἀ­πό τήν πα­τρί­δα του ­πῆ­γε στήν πό­λι τῶν Μάν­δρων, πού βρίσκεται στήν ἐ­παρ­χί­α τῆς Παμ­φυ­λί­ας καί ζοῦσε σέ ἕ­ναν τό­πο, πού ὀνομάζεται Κάρ­μη­λα ἤ Κάρ­με­να, καλ­λι­ερ­γῶν­τας ἕ­ναν κῆ­πο, στόν ὁ­ποῖ­ο πο­τί­ζον­τας καί φυ­τεύ­ον­τας δι­ά­φο­ρα λά­χα­να, ἀπό ἐκεῖνον προμηθευόταν τά ἀ­παραίτητα πρός τό ζῇν. Ἦ­ταν δέ ὡς πρός τήν διάθεσι τό­σο ἀ­κέ­ραι­ος καί ἁ­πλός, ὥ­στε, ὅ­ταν συνάντησε ἐ­κεί­νους πού ­πῆ­γαν νά τόν συλλάβουν καί ἔ­βλε­πε, ὅτι ἐ­κεῖ­νοι τόν χαι­ρετοῦσαν, ἀν­τι­χαι­ρετοῦσε καί ὁ ἴδιος ἀ­πό τά βάθη τῆς ψυ­χῆς καί τῆς καρ­διᾶς του. Καί, ἀφοῦ ἐκεῖνοι τοῦ ἀποκάλυψαν, ὅ­τι ὁ ἡ­γε­μόνας Πού­πλι­ος τόν κα­λεῖ, γιά νά τόν συναντήση, ἀ­πο­κρί­θηκε ὁ Ἅ­γι­ος μέ ἁ­πλό­τη­τα∙ «Τί μέ χρειάζεται ἐμένα ὁ ἡ­γε­μόνας, καί μά­λι­στα ­πού εἶ­μαι Χρι­στια­νός; ἄς κα­λῆ τούς ­δι­κούς του ὁ­μό­φρο­νες καί τούς κοι­νω­νούς τῆς θρη­σκεί­ας του».

Ἀ­φοῦ ὅ­μως δε­σμεύ­θη­κε ὁ ἀ­οί­δι­μος, ὡ­δη­γή­θη­κε στόν ἡ­γε­μό­να ἀ­πό τόν ὁ­ποῖ­ο πα­ρε­κι­νεῖ­το νά θυ­σιά­ση στά εἴ­δω­λα. Ὁ Ἅ­γιος ὅ­μως, ἀ­φοῦ ἀ­να­στέ­να­ξε ἀ­πό τά βά­θη τῆς καρ­διᾶς του, ἔ­βρι­σε τόν τύ­ραν­νο καί ἐ­πι­βε­βαί­ω­σε τήν πί­στι στόν Χρι­στό μέ τήν ὁ­μο­λο­γί­α του, λέ­γον­τας, ὅ­τι δέν εἶ­ναι δυ­να­τό νά με­τα­κι­νη­θῆ ἀ­πό αὐ­τήν κι ἄν ἀ­κό­μη δε­χθῆ ἀ­μέ­τρη­τα βά­σα­να. Γιά τόν λό­γο λοι­πόν αὐ­τόν τοῦ κάρ­φω­σαν τά πό­δια καί ἀ­ναγ­κά­σθη­κε νά τρέ­χη γρή­γο­ρα μπρο­στά στήν ἅ­μα­ξα τοῦ ἡ­γε­μό­να. Λι­πο­θυ­μῶν­τας ὅ­μως στόν δρό­μο καί πέ­φτον­τας ἐ­πά­νω στά γό­να­τα, προ­σευ­χή­θη­κε καί ἔ­τσι πα­ρέ­δω­σε τήν Ἁ­γί­α του ψυ­χή στά χέ­ρια τοῦ Θε­οῦ.