Ὁ Ἅ­γι­ος Μάρ­τυς Πά­πας, ἐν δέν­δρῳ κρε­μα­σθείς, τελειοῦται.

Δε­σμῇ πέ­δαις εἰς δέν­δρον, ᾧ προ­σβάς Πά­πα,

Ζακ­χαῖ­ος οἷ­α Χρι­στόν ἐκ­πνεύ­σας βλέ­πεις.

Αὐτός ὁ Ἅ­γι­ος Πά­πας βλέ­πον­τας τήν οἰ­κου­μέ­νη νά ­κλυ­δω­νί­ζε­ται ὅ­λη ἀ­πό τήν εἰ­δω­λο­λα­τρεί­α, πα­ρουσιάσθηκε στόν ἄρ­χον­τα. Τότε ἀφοῦ τόν καταντρόπιασε μέ τό πολύ θάρρος, μέ τό ὁ­ποῖο ὡ­μο­λό­γη­σε τόν Χρι­στό, ­ρί­χθηκε κα­τά γῆς καί δάρ­θηκε μέ ρα­βδιά σέ ὅ­λο τό σῶ­μα, κατόπιν ­δάρ­θηκε καί στό πρό­σω­πο. Με­τά ἀπό αὐτά κρε­μά­σθηκε ὑ­ψη­λά καί ­ξε­σχί­σθηκε μέ σι­δε­ρένια ­νύ­χι­α. Ὕ­στε­ρα κάρ­φω­σαν στά πό­δια του σι­δε­ρένια ὑ­πο­δή­μα­τα καί μέ αὐ­τά τόν ­βί­α­σαν νά βαδίση δρό­μο πο­λύ.

Τε­λευ­ταῖ­α τόν ἔ­δε­σαν σέ ἕ­να ἄ­καρ­πο δέν­δρο, τό ὁ­ποῖ­ο ἀμέσως ἔβ­γα­λε φύλ­λα καί ἄν­θη καί καρ­πούς, καί ἐ­κεῖ ἐ­πά­νω πα­ρέ­δω­σε τήν ψυ­χή του στά χέρια τοῦ Θε­οῦ καί ἔ­λα­βε ὁ ἀ­οί­δι­μος τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου τόν στέ­φα­νο. Τό δέ ἅ­γι­ό του λεί­ψα­νο ἡ Λυ­κα­ο­νί­α ἔ­χοντας χαί­ρεται καί ἀ­γάλ­λε­ται.