Τῷ αὐτῷ μηνί ΚΖ΄, ἡ ἀνακομιδή τοῦ λειψάνου τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως τοῦ Χρυσοστόμου. Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Δημήτριος , ὁ ἐν Κωνσταντινουπόλει μαρτυρήσας κατά τό 1784 ἔτος, ξίφει τελειοῦται.

Ἐ­κεῖ λοι­πόν εὑ­ρι­σκό­με­νος ἐ­ξό­ρι­στος ὁ μέ­γας Αὐ­τός Πα­τήρ καί ἔν­σαρ­κος Ἄγ­γε­λος, ­κλή­θηκε στούς Οὐ­ρα­νούς ἀ­πό τόν Κύ­ριο τῶν ἁ­πάν­των, διά μέ­σου Πέ­τρου καί Ἰ­ω­άν­νου τῶν ἱ­ε­ρῶν Ἀ­πο­στό­λων καί ἔ­τσι με­τέ­βη  ἀ­πό τήν γῆ στίς οὐ­ρά­νι­ες καί αἰ­ώ­νι­ες σκη­νές. Τό ἅ­γιό του λεί­ψα­νο ἀ­πο­θη­σαυ­ρί­ζε­ται στά Κό­μα­να τῆς Καπ­πα­δο­κί­ας μα­ζί μέ τά ἅ­για λεί­ψα­να τῶν Ἁ­γί­ων Μαρ­τύ­ρων Βα­σι­λί­σκου καί Λου­κια­νοῦ, ὅ­πως ἀ­πό αὐ­τούς τούς ἴ­διους κα­θώς τοῦ ἀ­πο­κα­λύ­φθη­κε μέ ὀ­πτα­σί­α νυ­κτε­ρι­νή. Ὅ­ταν ὅ­μως πέ­θα­νε ὁ βα­σι­λιάς Ἀρ­κά­διος καί ἡ γυ­ναί­κα του Εὐ­δο­ξί­α καί δι­α­δέ­χθη­κε τήν βα­σι­λεί­α ὁ υἱ­ός τους  Θε­ο­δό­σιος ὁ μι­κρός, κα­τά τό ἔ­τος 408, τό­τε ὁ Ἅ­γιος Πρό­κλος, πού ἦ­ταν μα­θη­τής καί Δι­ά­κο­νος τοῦ θεί­ου Χρυ­σο­στό­μου, μέ κοι­νή ψῆ­φο ἔ­γι­νε Πα­τριά­ρχης Κων­σταν­τι­νου­πό­λε­ως. Τό­τε λοι­πόν κα­τά τόν τέ­ταρ­το χρό­νο τῆς πα­τρι­αρ­χεί­ας του, δη­λα­δή κα­τά τό ἔ­τος 435, ἔ­πει­σε τόν βα­σι­λιά καί ἔ­στει­λε ἀν­θρώ­πους, γιά νά φέ­ρουν στήν Κων­σταν­τι­νού­πο­λι τό λεί­ψα­νο τοῦ θεί­ου Πα­τρός. Ἐ­πει­δή ὅ­μως ὁ Ἅ­γιος δέν ἔ­δω­σε τόν ἑ­αυ­τό του, ἀλ­λά πα­ρέ­μει­νε ἀ­κί­νη­τος (καί αὐ­τό τό ἔ­κα­νε, ἐ­πει­δή μέ αὐ­θεν­τί­α καί ὑ­πε­ρη­φά­νεια ἤ­θε­λε νά πά­ρη τό λεί­ψα­νό του ὁ βα­σι­λιάς, στόν ὁ­ποῖ­ο ἤ­θε­λε νά δι­δά­ξη ὁ Ἅ­γιος τα­πει­νο­φρο­σύ­νη καί με­τρι­ό­τη­τα). Ἐ­πει­δή, λέ­ω, ὁ Ἅ­γιος πα­ρέ­με­νε ἀ­κί­νη­τος, γιά τόν λό­γο αὐ­τόν τόν πα­ρα­κα­λεῖ ὁ βα­σι­λιάς μέ τήν πα­ρα­κά­τω ἐ­πι­στο­λή, ἡ ὁ­ποί­α πε­ρι­εῖ­χε τά ἑ­ξῆς:

  Ἐπιστολή τοῦ βασιλέως Θεοδοσίου.

«Στόν οἰ­κου­με­νι­κό Πα­τριά­ρχη καί Δι­δά­σκα­λο καί πνευ­μα­τι­κό Πα­τέ­ρα Ἰ­ω­άν­νη τόν Χρυ­σό­στο­μο, τήν προ­σκύ­νη­σι προ­σφέ­ρω ἐ­γώ ὁ βα­σι­λιάς Θε­ο­δό­σιος.

Ἐ­μεῖς, Πά­τερ τί­μι­ε, νο­μί­ζον­τας, πώς εἶ­ναι τό σῶ­μα σου νε­κρό, ὅ­πως εἶ­ναι καί τά ἄλ­λα σώ­μα­τα τῶν νε­κρῶν, θε­λή­σα­με νά τό με­τα­φέ­ρου­με ἁ­πλῶς σέ μᾶς. Γι’  αὐ­τό στε­ρη­θή­κα­με δί­και­α αὐ­τό πού πο­θού­σα­με. Ἀλ­λά σύ, Πά­τερ τι­μι­ώ­τα­τε, συγ­χώ­ρη­σε ἐ­μᾶς, πού με­τα­νο­οῦ­με. Δι­ό­τι ἐ­σύ δί­δα­ξες σέ ὅ­λους τήν με­τά­νοι­α. Καί δῶ­σε τόν ἑ­αυ­τό σου, ὅ­πως ἕ­νας πα­τέ­ρας πού ἀ­γα­πᾶ τά παι­διά του, ἐ­μᾶς τούς φι­λο­πά­το­ρες υἱ­ούς σου, καί ἐ­κεί­νους, πού σέ πο­θοῦν, χα­ρο­ποί­η­σέ τους μέ τήν πα­ρου­σί­α σου».

 Ὅ­ταν λοι­πόν στάλ­θη­κε ἡ ἐ­πι­στο­λή αὐ­τή καί το­πο­θε­τή­θη­κε ἐ­πά­νω στό στῆ­θος τοῦ Ἁ­γί­ου, τό­τε ἔ­δω­σε τόν ἑ­αυ­τό του ὁ θεῖ­ος Πα­τήρ καί τό σεν­τοῦ­κι, πού εἶ­χε τό ἅ­γιο λεί­ψα­νο, εὔ­κο­λα καί χω­ρίς κό­πο με­τα­φε­ρό­ταν. Ὅ­ταν ἔ­φθα­σε τό ἅ­γιο λεί­ψα­νο ἀ­πέ­ναν­τι ἀ­πό τήν Κων­σταν­τι­νού­πο­λι, βγῆ­κε ὁ βα­σι­λιάς καί ὅ­λη ἡ σύγ­κλη­τος, γιά νά τό προ­ϋ­παν­τή­σουν, ἐ­νῷ τό σεν­τοῦ­κι, πού εἶ­χε τό ἅ­γιο λεί­ψα­νο, το­πο­θε­τή­θη­κε μέ­σα σέ πλοῖ­ο βα­σι­λι­κό. Ὅ­ταν ὅ­μως ἔ­γι­νε φουρ­τοῦ­να, τά ἄλ­λα κα­ΐ­κια δι­α­σκορ­πί­σθη­καν σέ ἕ­να καί σέ ἄλ­λο μέ­ρος, ἐ­νῷ τό κα­ρά­βι, πού εἶ­χε τό ἅ­γιο λεί­ψα­νο, ἄ­ρα­ξε στόν ἀ­γρό τῆς χή­ρας Καλ­λι­τρό­πης, τήν ὁ­ποί­α ἡ Εὐ­δο­ξί­α ἀ­δί­κη­σε, ὅ­πως ἀ­να­φέ­ρα­με προ­η­γου­μέ­νως. Καί, ἀ­φοῦ ἐ­πι­στρά­φη­κε ὁ ἀ­γρός στήν χή­ρα, τό­τε ἔ­γι­νε καί στήν θά­λασ­σα γα­λή­νη. Ἀρ­χι­κά λοι­πόν με­τα­φέρ­θη­κε τό ἅ­γιο λεί­ψα­νο στόν Να­ό τοῦ Ἀ­πο­στό­λου Θω­μᾶ, τόν ὀ­νο­μα­ζό­με­νο τοῦ Ἀ­μαν­τί­ου, ὅ­που ἦ­ταν πα­ρών καί ὁ βα­σι­λιάς καί σκέ­πα­ζε μέ τήν βα­σι­λι­κή του χλα­μύ­δα τήν θεί­α σο­ρό τοῦ λει­ψά­νου καί μα­ζί πα­ρα­κα­λοῦ­σε τόν Ἅ­γιο νά στα­μα­τή­ση τόν κλό­νο (τα­ρα­κού­νη­μα) τοῦ τά­φου τῆς μη­τέ­ρας του, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἐ­σεί­ε­το καί ἔ­τρε­με ἤ­δη εἰ­κο­σι­πέν­τε χρό­νια. Καί ἐ­πέ­τυ­χε τῆς αἰ­τή­σε­ως. Δι­ό­τι μέ πα­ρά­ξε­νο τρό­πο ἔ­παυ­σε νά σεί­ε­ται ὁ κι­νού­με­νος τά­φος ἐ­κεί­νης.

Κα­τό­πιν μετα­φέρ­θη­κε στόν Να­ό τῆς Ἁ­γί­ας Εἰ­ρή­νης. Ἐ­κεῖ το­πο­θέ­τη­σαν τό ἅ­γιο λεί­ψα­νο ἐ­πά­νω στό ἱ­ε­ρό σύν­θρο­νο καί φώ­να­ξαν ὅ­λοι μα­ζί· «Ἀ­πό­λα­βε τόν θρό­νο σου, Ἅ­γι­ε». Με­τά ἀ­πό αὐ­τά το­πο­θέ­τη­σαν τό σεν­τού­κι τοῦ λει­ψά­νου ἐ­πά­νω σέ βα­σι­λι­κή ἅ­μα­ξα καί τό με­τέ­φε­ραν στόν Να­ό τῶν Ἁ­γί­ων Ἀ­πο­στό­λων. Ἐ­κεῖ λοι­πόν το­πο­θέ­τη­σαν τό ἅ­γιο λεί­ψα­νο ἐ­πά­νω στήν ἱ­ε­ρή κα­θέ­δρα, καί, ὤ τοῦ θαύ­μα­τος! ἐ­πι­φώ­νη­σε στόν λα­ό τό, «Εἰ­ρή­νη πᾶ­σι». Καί ὕ­στε­ρα το­πο­θε­τή­θη­κε κά­τω ἀ­πό τήν γῆ, ὅ­που καί τώ­ρα βρί­σκε­ται.

 Ὅ­ταν ἡ ἱ­ε­ρά Λει­τουρ­γί­α ­τε­λεῖ­το, γί­νον­ταν θαύ­μα­τα με­γά­λα, ἀ­πό τά ὁ­ποῖ­α ἕ­να εἶ­ναι καί τό πα­ρα­κά­τω· Ἕ­νας ἄν­θρω­πος πά­σχον­τας ἀ­πό ἀ­σθέ­νεια, πού λέ­γε­ται ἀρ­θρί­τι­δα, ἐ­πει­δή προ­ξε­νεῖ πό­νους καί ὀ­δύ­νες στά ἄρ­θρα καί τίς κλει­δώ­σεις τῶν με­λῶν τοῦ σώ­μα­τος, αὐ­τός, λέ­ω, πα­ρά­λυ­τος ὄν­τας καί σχε­δόν ἀ­κί­νη­τος, ἔ­πια­σε τό ἱ­ε­ρό στεν­τού­κι, πού εἶ­χε τό τοῦ Ἁ­γί­ου λεί­ψα­νο. Καί, ὤ τοῦ θαύ­μα­τος! ἀ­μέ­σως ἐ­λευ­θε­ρώ­θη­κε τε­λεί­ως ἀ­πό τό πά­θος. Ἔ­τσι γνω­ρί­ζει νά δο­ξά­ζη ὁ Θε­ός ἐ­κεί­νους, πού τόν δο­ξά­ζουν μέ τόν τρό­πο τῆς ζω­ῆς τους.

 Τε­λεῖ­ται δέ ἡ Σύ­να­ξί του στόν πάν­σε­πτο Να­ό τῶν Ἁ­γί­ων Ἀ­πο­στό­λων, ὅ­που καί τό ἱ­ε­ρό του σῶ­μα βρί­σκε­ται κά­τω ἀ­πό τό θυ­σι­α­στή­ριο[1]. Ὅ­σον ἀ­φο­ρᾶ δέ τήν ἐ­ξο­ρί­α τοῦ Ἁ­γί­ου, καί πῶς μέ με­γά­λη γεν­ναι­ό­τη­τα ὑ­πέ­φε­ρε ὁ Χρυ­σορ­ρή­μων τά λυ­πη­ρά, θά χρη­σι­μο­ποι­ή­σου­με τά δι­κά του λό­για, τά ὁ­ποῖ­α ἔ­γρα­ψε σέ εἶ­δος ἐ­πι­στο­λῆς στόν Ἐ­πί­σκο­πο Κυ­ρια­κό, ὄν­τα καί αὐ­τόν ἐ­ξό­ρι­στο. Ἔ­χουν δέ ὡς ἑ­ξῆς:

 Ἐ­πι­στο­λή τοῦ Χρυ­σο­στό­μου.

«Ἔ­λα, ὦ ἀ­δελ­φέ Κυ­ρια­κέ, νά μα­λα­κώ­σω τήν πλη­γή τῆς δι­κῆς σου λύ­πης καί νά δι­α­σκε­δά­σω τοῦ λο­γι­σμοῦ σου τό σύν­νε­φο. Τί πρᾶγ­μα εἶ­ναι, πού σέ κά­νει, ἀ­δελ­φέ, νά λυ­πᾶ­σαι καί νά ἀ­γω­νιᾶς; δι­ό­τι ὁ χει­μῶ­νας εἶ­ναι με­γά­λος καί ἡ φουρ­τοῦ­να αὐ­τή, πού πλά­κω­σε τήν Ἐκ­κλη­σί­α τοῦ Θε­οῦ, εἶ­ναι πι­κρή καί βα­ρειά; ναί, καί ἐ­γώ τό γνω­ρί­ζω καί κα­νέ­νας σέ αὐ­τό δέν ἀν­τι­λέ­γει. Ἀλ­λά, ἐ­άν ἐ­πι­θυ­μῆς, ἐ­γώ νά σοῦ πα­ρου­σιά­σω μί­α πα­ρο­μοί­ω­σι τῶν τω­ρι­νῶν τα­ρα­χῶν. Πολ­λές φο­ρές βλέ­που­με τήν αἰ­σθη­τή θά­λασ­σα, πού ἀ­να­τα­ράσ­σε­ται ὅ­λη κά­τω ἀ­πό τήν ἄ­βυσ­σο. Βλέ­που­με ἀ­κό­μη καί τούς ναῦ­τες, οἱ ὁ­ποῖ­οι, μή ἔ­χον­τας τί νά κά­νουν ἀ­πό τήν ὑ­περ­βο­λή τῆς φουρ­τού­νας, δέ­νουν τά χέ­ρια στά γό­να­τά τους καί κά­θον­ται μέ ἀ­πο­ρί­α, ἐ­πει­δή δέν βλέ­πουν οὔ­τε οὐ­ρα­νό, οὔ­τε πέ­λα­γος, οὔ­τε γῆ, ἀλ­λά βρί­σκον­ται ἐ­πά­νω στό κα­τά­στρω­μα τοῦ κα­ϊ­κιοῦ καί ἐ­κεῖ κλαῖ­νε καί ὀ­δύ­ρον­ται. Ὅ­πως λοι­πόν πα­ρό­μοι­α φουρ­τού­να γί­νε­ται στήν ὁ­ρα­τή θά­λασ­σα, ἔ­τσι καί τώ­ρα στήν Ἐκ­κλη­σί­α τοῦ Θε­οῦ συμ­βαί­νει χει­ρό­τε­ρη φουρ­τοῦ­να καί πε­ρισ­σό­τε­ρα κύ­μα­τα.

     Γι’ αὐ­τό πα­ρα­κά­λει, ἀ­δελ­φέ, τόν Δε­σπό­τη καί Κύ­ριό μας Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό, ὁ ὁ­ποῖ­ος δέν κα­τα­πρα­ΰ­νει τήν φουρ­τού­να αὐ­τή μέ τέ­χνη καί δυ­σκο­λί­α, ἀλ­λά μέ μό­νο τό νεῦ­μα καί τήν θέ­λη­σί του δι­α­λύ­ει τήν τα­ρα­χή. Καί ἄν πολ­λές φο­ρές πα­ρα­κά­λε­σες τόν Κύ­ριο καί δέν εἰ­σα­κού­σθη­κες, μήν λι­πο­ψυ­χή­σης. Δι­ό­τι ἔ­τσι συ­νη­θί­ζει ὁ φι­λάν­θρω­πος Θε­ός, νά μήν εἰ­σα­κού­η ἀ­μέ­σως φρον­τί­ζον­τας γιά τήν σω­τη­ρί­α μας. Δι­ό­τι μή­πως δέν μπο­ροῦ­σε νά λυ­τρώ­ση τούς τρεῖς Ἁ­γί­ους Παῖ­δας ἐ­κεί­νους, γιά νά μή ρι­χθοῦν στήν κά­μι­νο; Ναι, μπο­ροῦ­σε. Ἀλ­λ’ ὅ­μως δέν τούς ἐ­λευ­θέ­ρω­σε νω­ρί­τε­ρα. Ὅ­ταν ὅ­μως ἐ­κεῖ­νοι ἔ­γι­ναν σκλά­βοι στήν Βα­βυ­λῶ­να καί ὅ­ταν ρί­χθη­καν στήν χώ­ρα τῶν βαρ­βά­ρων καί ἐ­ξω­ρί­σθη­καν ἀ­πό τήν πα­τρι­κή τους κλη­ρο­νο­μί­α· καί ἀ­φοῦ ρί­χθη­καν στήν κά­μι­νο καί ἀ­πελ­πί­σθη­καν ἀ­πό ὅ­λους, ὥ­στε δέν τούς ἀ­πέ­μει­νε καμ­μί­α βο­ή­θεια· τό­τε, λοι­πόν, τό­τε ὁ ἀ­λη­θι­νός Θε­ός ἔ­κα­νε ξαφ­νι­κά το θαῦ­μα του καί δι­α­σκόρ­πι­σε τήν φω­τιά, πού ἦ­ταν στήν κά­μι­νο τῶν Χαλ­δαί­ων. Καί ἔ­τσι ἡ κά­μι­νος ἔ­γι­νε Ἐκ­κλη­σί­α στούς Παῖ­δας, πού ἦ­ταν μέ­σα σ’ αὐ­τήν. Γι’ αὐ­τό καί κα­λοῦ­σαν ὅ­λα τά κτί­σμα­τα, ἀγ­γέ­λους, δυ­νά­μεις, στοι­χεῖ­α καί ἔ­τσι ὅ­λα συ­γκεν­τρώ­νον­τας ἔ­λε­γαν· «Εὐ­λο­γεῖ­τε πάν­τα τά ἔρ­γα Κυ­ρί­ου τόν Κύ­ριον». Βλέ­πεις, ἀ­δελ­φέ, ὅ­τι ἡ ὑ­πο­μο­νή τῶν δι­καί­ων με­τέ­βα­λε τήν φω­τιά σέ δρό­σο; Καί ὅ­τι αὐ­τή ἔ­πει­σε τόν τύ­ραν­νο Να­βου­χο­δο­νό­σορ νά στέλνη γράμ­μα­τα σέ ὅ­λη τήν βα­σι­λεί­α του καί νά λέ­η· «Μέ­γας εἶ­ναι ὁ Θε­ός Σε­δράχ, Μι­σάχ καί Αὐ­δε­να­γώ»; Καί βλέ­πε πό­σο ἀ­πό­το­μο καί φο­βε­ρό ὁ­ρι­σμό ἔ­κα­νε× «Ὅ­ποι­ος», λέ­ει, «θά πῆ λό­γο ἐ­ναν­τί­ον τῶν Τρι­ῶν Παί­δων, αὐ­τοῦ τό σπί­τι νά δι­αρ­πά­ζε­ται καί τά ὑ­πάρ­χον­τά του νά γί­νων­ται κρα­τι­κά».

Λοι­πόν μή λυ­πᾶ­σαι, ἀ­δελ­φέ Κυ­ρια­κέ, δι­ό­τι καί ἐ­γώ, ὅ­ταν ἐ­ξω­ρί­σθη­κα ἀ­πό τήν Κων­σταν­τι­νού­πο­λι, δέν φρόν­τι­ζα γιά κα­νέ­να πρᾶγ­μα, ἀλ­λά ἔ­λε­γα τά ἑ­ξῆς στόν ἑ­αυ­τό μου· «Ἄν θέ­λη ἡ βα­σί­λισ­σα νά μέ ἐ­ξο­ρί­ση, ἄς μέ ἐ­ξο­ρί­ση. «Τοῦ Κυ­ρί­ου ἡ γῆ καί τό πλή­ρω­μα αὐ­τῆς» (Ψαλ. 231). Ἄν θέ­λη νά μέ πρι­ο­νί­ση, ἄς μέ πρι­ο­νί­ση. Ἔ­χω σ’ αὐ­τό πα­ρά­δειγ­μα τόν Προ­φή­τη Ἠ­σα­ΐ­α. Ἄν θέ­λη νά μέ ρί­ξη στό πέ­λα­γος, θυ­μᾶ­μαι τόν Προ­φή­τη Ἰ­ω­νᾶ, πού αὐ­τό ἔ­πα­θε. Ἄν θέ­λη νά μέ βά­λη μέ­σα σέ λάκ­κο, ἔ­χω πα­ρά­δειγ­μα τόν Προ­φή­τη Δα­νι­ήλ, πού ρί­χθη­κε στόν λάκ­κο τῶν λε­όν­των. Ἐ­άν θέ­λη νά μέ λι­θο­βο­λή­ση, ἔ­χω τόν Πρω­το­μάρ­τυ­ρα Στέ­φα­νο, πού δο­κί­μα­σε αὐ­τό. Ἄν θέ­λη νά μέ ἀ­πο­κε­φα­λί­ση, ἔ­χω ὑ­πό­δειγ­μα τόν Βα­πτι­στή Ἰ­ω­άν­νη. Ἄν θέ­λη νά πά­ρη τά ὑ­πάρ­χον­τά μου, ἐ­άν ἔ­χω, ἄς τά πά­ρη. «Γυ­μνός ἐ­ξῆλ­θον ἐκ κοι­λί­ας μη­τρός μου, γυ­μνός καί ἀ­πε­λεύ­σο­μαι» (Ἰ­ώβ 1, 21).

Σ’ ἐ­μέ­να πα­ραγ­γέλ­λει καί ὁ Ἀ­πό­στο­λος λέ­γον­τας· «Ὁ Θεός δέν ἀποβλέπει σέ πρόσωπο ἀνθρώπου» (Γαλ. 2,6) καί, «Ἐάν ἐπεδίωκα νά ἀρέσω στούς ἀν­θρώ­πους, δοῦλος τοῦ Χρι­στοῦ δέν θά μποροῦσα νά εἶμαι» (Γαλ. 1,10). Μέ ἐ­ξο­πλί­ζει ἀ­κό­μη καί ὁ Δα­βίδ λέ­γον­τας· «Μιλοῦ-σα γιά τίς ἐντολές σου ἐνώπιον τῶν βα­σι­λέ­ων καί δέν ντρεπόμουν» (Ψαλ. 118,46). Πολ­λά κα­τε­σκεύ­α­σαν ἐ­ναν­τί­ον μου οἱ μι­σοῦν­τες με. Ἀλ­λά ὅ­λα τά ἔ­κα­ναν ἀ­πό τόν φθό­νο καί τήν κα­κί­α τους. Γνω­ρί­ζω, βέ­βαι­α, ὅ­τι λυ­πᾶ­σαι, ἀ­δελ­φέ, ἐ­πει­δή ἐ­κεῖ­νοι πού μέ ἐ­ξώ­ρι­σαν, ὑ­πε­ρή­φα­να βα­δί­ζουν στίς ἀ­γο­ρές καί τούς συ­νο­δεύ­ει πλῆ­θος δο­ρυ­φό­ρων καί δού­λων. Ἀλ­λ’ ὅ­μως θυ­μή­σου πά­λι τόν πλού­σιο καί τόν Λά­ζα­ρο, ποι­ός θλί­βη­κε στήν πα­ροῦ­σα ζω­ή καί ποι­ός τήν ἀ­πό­λαυ­σε. Δι­ό­τι, σέ τί ἔ­βλα­ψε τόν Λά­ζα­ρο ἡ ἐ­δῶ πτω­χεί­α; δέν ὡ­δη­γή­θη­κε ἐ­κεῖ­νος στούς κόλ­πους τοῦ Ἀ­βρα­άμ μέ δό­ξα σάν ἀ­θλη­τής καί τρο­παι­οῦ­χος; Τί πά­λι ὠ­φέ­λη­σε τόν πλού­σιο ὁ πλοῦ­τος, τόν ντυ­μέ­νο μέ πορ­φύ­ρα καί βύσ­σο[2]; Τί­πο­τε βέ­βαι­α. Δι­ό­τι, ποῦ εἶ­ναι τώ­ρα οἱ ρα­βδοῦ­χοι του; ποῦ οἱ δο­ρυ­φό­ροι του; ποῦ εἶ­ναι τά χρυ­σο­χά­λι­να ἄ­λο­γά του; ποῦ εἶ­ναι οἱ κό­λα­κες καί ἡ βα­σι­λι­κή του τρά­πε­ζα; Δέν ὡ­δη­γή­θη­κε στόν τά­φο ὁ ἄ­θλιος, δε­μέ­νος σάν λη­στής, ἔ­χον­τας τήν ψυ­χή του γυ­μνή ἀ­πό τόν κό­σμο αὐ­τό καί φω­νά­ζον­τας μέ εὔ­κε­ρη καί ἀ­νώ­φε­λη φω­νή· «Πά­τερ Ἀ­βρα­άμ, ἐ­λέ­η­σέ με καί στεῖλε τόν Λά­ζα­ρο νά βά­ψη τήν ἄ­κρη ἀπό τό δάκτυλό του στό νε­ρό, καί μέ αὐ­τό νά δρο­σί­ση τήν γλῶσ­σα μου, ἡ ὁ­ποί­α τη­γα­νί­ζε­ται πι­κρά στήν φλό­γα αὐ­τή»; (Λουκ. 16,24).

Ἄ­θλι­ε πλού­σι­ε, για­τί πα­τέ­ρα ὀ­νο­μά­ζεις τόν Ἀ­βρα­άμ, τήν ζω­ή τοῦ ὁ­ποί­ου δέν μι­μή­θη­κες; Ὁ Ἀ­βρα­άμ κά­θε ἄν­θρω­πο φι­λο­ξε­νοῦ­σε στήν οἰ­κί­α του, ἐ­σύ ὅ­μως δέν φρόν­τι­σες νά θρέ­ψης οὔ­τε ἕ­ναν φτω­χό. Δέν πρέ­πει νά πεν­θή­ση κα­νείς καί νά κλά­ψη, πού ὁ δυ­στυ­χής πλού­σιος, πού εἶ­χε τό­σο πλοῦ­το, ἔ­γι­νε πτω­χός μό­νο ἀ­πό μί­α στα­γό­να νε­ροῦ; Καί για­τί αὐτό; Ἐ­πει­δή στόν χει­μῶ­να τῆς πα­ρού­σης ζω­ῆς δέν ἔ­σπει­ρε, γι’ αὐ­τό ἦλ­θε τό θέ­ρος τῆς ἄλ­λης ζω­ῆς καί δέν θέ­ρι­σε. Καί αὐ­τό γί­νε­ται κα­τ’ οἰ­κο­νο­μί­αν τοῦ Δε­σπό­του τῶν ὅ­λων Θε­οῦ. Δη­λα­δή τό νά εἶ­ναι ἡ κό­λα­σις τῶν ἀ­σε­βῶν καί ἁ­μαρ­τω­λῶν καί ἡ ἀ­νά­παυ­σις τῶν εὐ­σε­βῶν καί δι­καί­ων ἀ­πέ­ναν­τι ἡ μί­α στήν ἄλ­λη. Για­τί; γιά νά βλέ­πουν ἕ­νας τόν ἄλ­λον οἱ ἀ­σε­βεῖς καί εὐ­σε­βεῖς καί οἱ ἁ­μαρ­τω­λοί καί οἱ δί­και­οι καί ἔ­τσι νά γνω­ρί­ζουν ἕ­νας τόν ἄλ­λο. Δι­ό­τι τό­τε κά­θε Μάρ­τυ­ρας θά γνω­ρί­ση τόν τύ­ραν­νο, πού τόν βα­σά­νι­σε. Καί ἀν­τί­στρο­φα, κά­θε τύ­ραν­νος θά γνω­ρί­ση τόν Μάρ­τυ­ρα, πού τι­μώ­ρη­σε.

Καί ὅ­τι αὐ­τά πού λέ­ω δέν εἶ­ναι δι­κά μου λό­για, ἄ­κου­σε τήν σο­φί­α τοῦ Σο­λο­μῶν­τος, πού λέ­ει· «Τήν ἡμέρα ἐκείνη ὁ δίκαιος θά σταθῆ μέ πο-λύ θάρρος ἐνώπιον ἐκείνων, πού τόν ἔθλιψαν» (Σοφ. Σολ. 5,1). Δι­ό­τι ὅ­πως ὁ ὁ­δοι­πό­ρος, πού βα­δί­ζει στό καῦ­μα τοῦ ἥλιου, ἄν τύ­χη νά βρῆ κά­ποι­α βρύ­σι μέ κα­θα­ρό νε­ρό, κα­τα­καί­ε­ται ἀ­πό τήν δί­ψα, ἐμ­πο­δί­ζε­ται ὅ­μως νά πι­ῆ νε­ρό· ἤ ὅ­πως ἕ­νας, πού πει­νᾶ πο­λύ καί κά­θε­ται βέ­βαι­α κον­τά σέ κά­ποι­α τρά­πε­ζα, πού ἔ­χει δι­ά­φο­ρα φα­γη­τά, ἐμ­πο­δί­ζε­ται ὅ­μως ἀ­πό κα­νέ­ναν δυ­να­τώ­τε­ρο νά μή φά­η· ὅ­πως, λέ­ω, οἱ πα­ρό­μοι­οι, καί ὁ δι­ψα­σμέ­νος δη­λα­δή καί ὁ πει­να­σμέ­νος πο­λύ πό­νο καί τι­μω­ρί­α δο­κι­μά­ζουν, δι­ό­τι καί ὁ δι­ψα­σμέ­νος δέν μπο­ρεῖ νά σβή­ση τήν δί­ψα του μέ τό νε­ρό καί ὁ πει­να­σμέ­νος δέν μπο­ρεῖ νά πα­ρη­γο­ρή­ση τήν πεῖ­να του μέ τό φα­γη­τό· ἔ­τσι θά συμ­βῆ καί κα­τά τήν ἡ­μέ­ρα τῆς κρί­σε­ως. Δη­λα­δή, θά βλέ­πουν βέ­βαι­α οἱ ἀ­σε­βεῖς καί ἁ­μαρ­τω­λοί τούς Ἁ­γί­ους νά εὐ­φραί­νων­ται, δέν θά μπο­ροῦν ὅ­μως νά ἀ­πο­λαύ­σουν καί αὐ­τοί κά­τι ἀ­πό τήν βα­σι­λι­κή τρά­πε­ζα τῶν δι­καί­ων.

Γι’ αὐ­τό καί ὁ Θε­ός, θέ­λον­τας νά τι­μω­ρή­ση τόν Ἀ­δάμ, τόν ἔ­κα­νε νά κά­θε­ται ἀ­πέ­ναν­τι ἀ­πό τόν Πα­ρά­δει­σο καί νά ἐρ­γά­ζε­ται τήν γῆ, ὥ­στε, κά­θε μέ­ρα βλέ­πον­τας μέν, τόν ἐ­πι­θυ­μη­τό ἐ­κεῖ­νο τό­πο τοῦ Πα­ρα­δεί­σου, ἀ­πό τόν ὁ­ποῖ­ο βγῆ­κε, μή μπο­ρῶν­τας ὅ­μως νά τόν ἀ­πο­λαύ­ση, νά ἔ­χη πάν­το­τε πό­νο ἀ­φό­ρη­το καί θλῖ­ψι στήν ψυ­χή του.

Ἄν τυ­χόν ὅ­μως, ἀ­δελ­φέ Κυ­ρια­κέ, δέν ἀν­τα­μώ­σου­με ὁ ἕ­νας τόν ἄλ­λον στήν πα­ροῦ­σα ζω­ή, ἀλ­λ’ ὅ­μως ἐ­κεῖ στήν ἄλ­λη, κα­νέ­νας δέν θά μᾶς ἐμ­πο­δί­ση ἀ­πό τό νά συ­ναν­τη­θοῦ­με καί νά συ­ζοῦ­με ὁ ἕ­νας μέ τόν ἄλ­λο. Τό­τε θά δοῦ­με καί ἐ­κεί­νους πού μᾶς ἐ­ξώ­ρι­σαν, ὅ­πως καί ὁ Λά­ζα­ρος εἶ­δε τόν πλού­σιο καί οἱ Μάρ­τυ­ρες θά δοῦν τούς τυ­ράν­νους, πού τούς μαρ­τύ­ρη­σαν. Γι’ αὐ­τό λοι­πόν μή λυ­πᾶ­σαι, ἀ­γα­πη­τέ ἀ­δελ­φέ, ἀλ­λά νά θυ­μᾶ­σαι τόν Προ­φή­τη Ἠ­σα­ΐ­α πού λέ­ει· «Μή φο­βῆ­σθε τόν ὀ­νει­δι­σμό τῶν ἀν­θρώ­πων καί ἀ­πό τόν ἐ­ξευ­τι­λι­σμό, πού σᾶς κά­νουν, μή κάμ­πτε­σθε. Δι­ό­τι, ὅ­πως τό ἱ­μά­τιο θά κα­τα­φα­γω­θῆ ἀ­πό τόν χρό­νο καί, ὅ­πως τά μαλ­λιά θά κα­τα­φα­γω­θοῦν ἀ­πό τόν σκῶ­ρο» (Ἡσ. 51,7). Σκέ­ψου ἀ­κό­μη καί τόν Δε­σπό­τη μας Χρι­στό, ὅ­τι δι­ω­χνό­ταν μέ­σα ἀ­πό τά σπάρ­γα­να καί στήν βάρ­βα­ρη γῆ τῶν Αἰ­γυ­πτί­ων ἀ­πορ­ρι­πτό­ταν. Ποι­ός; Ἐ­κεῖ­νος πού κρα­τεῖ τόν κό­σμο στά χέ­ρια του. Καί για­τί; γιά νά γί­νη τύ­πος σέ μᾶς καί πα­ρά­δειγ­μα, γιά νά μή πα­ρα­πο­νού­μα­στε καί νά γογ­γύ­ζου­με στούς πει­ρα­σμούς. Θυ­μή­σου γιά χά­ρι δι­κή μου καί τό πά­θος τοῦ Σω­τῆ­ρος καί πό­σες ὕ­βρεις ὁ Δε­σπό­της τῶν ἁ­πάν­των ὑ­πέ­μει­νε γιά χά­ρι μας. Δι­ό­τι ἄλ­λοι ἀ­πό τούς Ἰ­ου­δαί­ους τόν ὠ­νό­μα­ζαν Σα­μα­ρεί­τη καί οἰ­νο­πό­τη. Ἄλ­λοι πά­λι δαι­μο­νι­σμέ­νο καί ψευ­δο­προ­φή­τη× «Ἔ­λε­γαν, νά, ἄν­θρω­πος φά­γος καί οἰ­νο­πό­της» (Λουκ. 7,34), καί «στό ὄ­νο­μα τοῦ ἄρ­χον­τα τῶν δαι­μο­νί­ων βγάζει τά δαι­μό­νια» (Ματθ. 9,34).

Τί νά σοῦ λέ­ω ἀ­κό­μη, ὅ­τι πῆ­γαν, ὤ τοῦ θαύ­μα­τος!, νά τόν γκρε­μί­σουν; Καί ὅ­τι στό πρό­σω­πό του ἔ­φτυ­ναν; Καί ρα­πί­σμα­τα τοῦ ἔ­δι­ναν; Τί νά σοῦ λέ­ω, ὅ­τι τόν πό­τι­ζαν χο­λή καί μέ τόν κά­λα­μο χτυ­ποῦ­σαν τήν πα­να­γί­α του κε­φα­λή; Καί τόν ἔν­τυ­ναν μέ πε­ρι­παι­κτι­κή χλα­μύ­δα; Τί νά σοῦ λέ­ω, ὅ­τι μέ ἀγ­κά­θια στε­φά­νω­ναν αὐ­τόν καί γο­νά­τι­ζαν μπρο­στά του πε­ρι­παί­ζον­τας καί κά­θε εἶ­δος πε­ρι­γε­λά­σμα­τος προ­σφέ­ρον­τάς του; Τί νά σοῦ λέ­ω, ὅ­τι τόν ὡ­δή­γη­σαν στό πά­θος καί στόν σταυ­ρό γυ­μνό καί κα­τά­κρι­το, οἱ αἱ­μο­βό­ροι ἐ­κεῖ­νοι σκύ­λοι; Καί ὅ­τι ὅ­λοι οἱ Μα­θη­τές του τόν ἐγ­κα­τέ­λει­ψαν; Δι­ό­τι ὁ Πέ­τρος τόν ἀρ­νή­θη­κε, ὁ Ἰ­ού­δας, τόν πρό­δω­σε, οἱ δέ ὑ­πό­λοι­ποι ἔ­φυ­γαν καί μό­νος λοι­πόν στε­κό­ταν γυ­μνός στήν μέ­ση τῶν ὄ­χλων ἐ­κεί­νων. (Δι­ό­τι τό­τε ἦ­ταν ἑ­ορ­τή τοῦ Πά­σχα, ἡ ὁ­ποί­α συγ­κέν­τρω­νε ὅ­λους τούς Ἰ­ου­δαί­ους στά Ἱ­ε­ρο­σό­λυ­μα γιά νά ἑ­ορ­τά­σουν). Ἤ τί νά σοῦ λέ­ω, ὅ­τι τόν σταύ­ρω­σαν ὡς πο­νη­ρό ἀ­νά­με­σα σέ δύ­ο κλέ­φτες; Τί ἀ­κό­μη νά σοῦ δι­η­γοῦ­μαι, ὅ­τι ὁ Κύ­ριος ἔ­με­νε ἄ­τα­φος, ὅ­ταν τόν κα­τέ­βα­σαν ἀ­πό τόν σταυ­ρό, ἕ­ως ὅ­του ἦλ­θε Ἰ­ω­σήφ ὁ Ἀ­ρι­μα­θαῖ­ος καί τόν ζή­τη­σε γιά νά τόν θά­ψη[3]; Καί ὅ­τι τόν συ­κο­φάν­τη­σαν, ὅ­τι δέν ἀ­να­στή­θη­κε, ἀλ­λά οἱ μα­θη­τές του τόν ἔ­κλε­ψαν;

Θυ­μή­σου πά­λι τούς Ἀ­πο­στό­λους τοῦ Κυ­ρί­ου, ὅτι στήν ἀρ­χή τοῦ Εὐ­αγ­γε­λί­ου δι­ώ­κον­ταν ἀ­πό κά­θε τό­πο καί ὅ­τι κρύ­βον­ταν στίς πό­λεις. Καί ὁ μέν Παῦ­λος ἦ­ταν κρυμ­μέ­νος στήν πορ­φυ­ρο­πώ­λι­δα γυ­ναῖ­κα. Ὁ Πέ­τρος στόν Σί­μω­να τόν ταμ­βά­κη. Καί ὅ­τι δέν εἶ­χαν θάρ­ρος μπρο­στά στούς πλου­σί­ους. Ὕ­στε­ρα ὅ­μως ὅ­λα ἔ­γι­ναν εὔ­κο­λα γι’ αὐ­τούς. Ἔ­τσι καί σύ, ἀ­δελ­φέ, μή λυ­πᾶ­σαι, ἄν τώ­ρα συμ­βαί­νουν τά λυ­πη­ρά. Δι­ό­τι ἀρ­γό­τε­ρα θά ἀ­κο­λου­θή­σουν τά χα­ρο­ποι­ά. Ἄ­κου­σα ἀ­κό­μη καί γιά τόν φλύ­α­ρο ἐ­κεῖ­νο Ἀρ­σά­κιο, τόν ὁ­ποῖ­ο ἐν­θρό­νι­σε ἡ βα­σί­λισ­σα ὡς Πα­τριά­ρχη στόν θρό­νο μου, ὅ­τι πο­λύ λύ­πη­σε τούς ἀ­δελ­φούς καί τίς παρ­θέ­νες, πού μέ ἀ­κο­λου­θοῦ­σαν, καί δέν θέ­λη­σαν νά ἐ­πι­κοι­νω­νή­σουν μέ αὐ­τόν[4], ἀ­πό τούς ὁ­ποί­ους πολ­λοί καί πέ­θα­ναν στήν φυ­λα­κή γιά τήν δι­κή μου ἀ­γά­πη. Ἐ­κεῖ­νος, λέ­ω, ὁ προ­βα­τό­σχη­μος λύ­κος, ὁ ὁ­ποῖ­ος, ἔ­χει μέν σχῆ­μα Ἐ­πι­σκό­που, εἶ­ναι ὅ­μως στήν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα μοι­χός. Δι­ό­τι ὅ­πως ἡ γυ­ναίκα ὀ­νο­μά­ζε­ται μοι­χα­λί­δα, ὅ­ταν, ἐνῶ ζῆ ὁ ἄνδρας της, πά­ρη ἄλ­λον ἄν­δρα, ἔ­τσι καί αὐ­τός εἶ­ναι μοι­χός ὄ­χι κα­τά σάρ­κα, ἀλ­λά κα­τά πνεῦ­μα. Ἐ­πει­δή ζῶν­τος ἐ­μοῦ τοῦ Ἐ­πι­σκό­που τῆς Κων­σταν­τι­νου­πό­λε­ως, αὐ­τός ἅρ­πα­ξε τόν θρό­νο μου.

Αὐ­τά σοῦ γρά­φου­με, ἀ­δελ­φέ Κυ­ρια­κέ, ἀ­πό τήν Κου­κου­σό, ὅ­που ἡ βα­σί­λισ­σα πρό­στα­ξε καί ἐ­ξω­ρι­σθή­κα­με. Πολ­λές θλί­ψεις καί πει­ρα­σμοί μέ βρῆ­καν στόν δρό­μο, ἀλ­λ’ ὅ­μως γι’ αὐ­τά δέν φρόν­τι­σα. Ὅ­ταν ἤλ­θα­με στήν χώ­ρα τῶν Καπ­πα­δο­κῶν καί στήν Ταυ­ρο­κι­λι­κί­α, χο­ροί Ἁ­γί­ων Πα­τέ­ρων μᾶς προ­ϋ­παν­τοῦ­σαν. Ἀλ­λά καί πλῆ­θος Μο­να­χῶν καί Παρ­θέ­νων, πού ἔ­χυ­ναν βρύ­σεις δα­κρύ­ων ἀ­πό τούς ὀ­φθαλ­μούς τους καί ἔ­κλαι­γαν ἀ­πα­ρη­γό­ρη­τα, βλέ­πον­τας ἐ­μᾶς νά πη­γαί­νου­με στήν ἐ­ξο­ρί­α καί ἔ­λε­γαν ὁ ἕ­νας στόν ἄλ­λον· «Προ­τι­μό­τε­ρο ἦ­ταν γιά τόν κό­σμο νά σβή­ση ὁ ἥ­λιος, πα­ρά νά σι­ω­πή­ση τό στό­μα τοῦ Ἰ­ω­άν­νου». Αὐ­τά τά λό­για μέ τά­ρα­ξαν καί μέ λύ­πη­σαν, ἀ­δελ­φέ, πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πό ὅ­λα τά δει­νά πού ἔ­πα­θα, ἐ­πει­δή ἔ­βλε­πα ὅ­λους νά κλαῖ­νε. Ὅ­σον ἀ­φο­ρᾶ πά­λι τά ἄλ­λα, πού μοῦ συ­νέ­βη­καν, δέν ἔ­κα­να καμ­μί­α φρον­τί­δα. Πο­λύ μᾶς φι­λο­ξέ­νη­σε καί ὁ Ἐ­πί­σκο­πος αὐ­τῆς τῆς πό­λε­ως καί μᾶς ἔ­δει­ξε πολ­λή ἀ­γά­πη, σέ ση­μεῖ­ο πού, ἄν δέν φυ­λά­γα­με τούς ὅ­ρους καί τούς κα­νό­νες, πού δέν ἐ­πι­τρέ­πουν νά γί­νων­ται με­τα­θέ­σεις Ἐ­πι­σκό­πων καί νά μήν εἶ­ναι δύ­ο Ἐ­πί­σκο­ποι συγ­χρό­νως σέ μί­α Ἐ­πι­σκο­πή, σί­γου­ρα θά μᾶς ἔ­δι­νε καί τόν θρό­νο του. Πα­ρα­κα­λῶ λοι­πόν καί ἀν­τι­βο­λῶ, δι­ῶ­ξε, ἀ­δελ­φέ, τήν λύ­πη καί τήν ἀ­θυ­μί­α ἀ­πό τήν ψυ­χή σου καί νά θυ­μᾶ­σαι καί ἐ­μᾶς στίς προ­σευ­χές σου πρός τόν Θε­ό». (Τόν ἐ­κτε­νῆ Βί­ο τοῦ βλέ­πε στόν Νέ­ο Πα­ρα­δει­σο[5]).

     Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Δημήτριος[7], ὁ ἐν Κωνσταντινουπόλει μαρτυρήσας κατά τό 1784 ἔτος, ξίφει τελειοῦται.

Αὐ­τός ὁ Μάρ­τυς τοῦ Χρι­στοῦ Δη­μή­τριος βρι­σκό­ταν στόν Γα­λα­τᾶ τῆς Κων­σταν­τι­νου­πό­λε­ως στήν το­πο­θε­σί­α πού ὠ­νο­μα­ζό­ταν Κα­ρά­κι­ο­ϊ, ἔ­χον­τας τήν ἐ­πι­στα­σί­α τοῦ τε­ζι­α­κί­ου μιᾶς τα­βέρ­νας τοῦ χα­τζῆ Πα­να­γι­ώ­του, εἴ­κο­σι πέν­τε ἐ­τῶν νέ­ος, ὄ­μορ­φος στήν ὄ­ψι, δυ­να­τός στό σῶ­μα καί σε­μνός στά ἤ­θη. Γι’ αὐτό καί ἐξ αἰτίας αὐ­τῶν τῶν φυ­σι­κῶν ἀ­ρε­τῶν του καί τῶν χα­ρί­των ἐφθο­νεῖτο πάν­το­τε ἀ­πό τούς λα­ζούς Τούρ­κους, πού συ­χνά πή­γαι­ναν στήν τα­βέρ­να ἐ­κεί­νη· αὐ­τοί πά­σχι­σαν πολ­λές φο­ρές μέ δι­α­φό­ρους τρό­πους νά τόν με­τα­στρέ­ψουν ἀ­πό τήν πί­στι τοῦ Χρι­στοῦ καί νά τόν τουρ­κέ­ψουν, ἀλ­λά δέν τό κα­τά­φε­ραν.

 Μί­α τῶν ἡ­με­ρῶν λοι­πόν πῆ­γαν κα­τά τήν συ­νή­θειά τους οἱ ἴ­διοι λα­ζοί στήν τα­βέρ­να καί ἀ­φοῦ ἤ­πιαν καί μέ­θυ­σαν, μά­λω­σαν ἀ­να­με­τα­ξύ τους τό­σο, πού μα­χαι­ρώ­θη­κε καί ἕ­νας ἀ­π’ αὐ­τούς. Ὁ δέ εὐλο­γη­μέ­νος Δη­μή­τριος βλέ­πον­τάς τους πῆ­γε μα­ζί μέ τούς συν­τρό­φους του καί μπῆ­κε στή μέ­ση αὐ­τῶν, γιά νά τούς χω­ρί­ση καί νά τούς εἰ­ρη­νεύ­ση, σύμ­φω­να μέ τήν ἄ­δεια πού ἔ­χουν ὅ­λοι οἱ τα­βερ­νι­ά­ρη­δες ἀ­πό τήν βα­σι­λεί­α, νά εἰ­ρη­νεύ­ουν ἐ­κεί­νους πού μα­λώ­νουν ἀ­να­με­τα­ξύ τους στό κα­πη­λιό. Καί ἔ­τσι,  ἀ­φοῦ τούς δι­α­χώ­ρι­σαν, τούς ἔ­δι­ω­ξαν ἀ­πό τήν τα­βέρ­να.

Τήν ἑ­πο­μέ­νη ἡ­μέ­ρα, ἐ­πει­δή εἶ­χαν φθό­νο οἱ μια­ροί ἐ­κεῖ­νοι πρός τόν Δη­μή­τριο, ὅ­πως εἴ­πα­με, πῆ­ραν τόν χτυ­πη­μέ­νο Τοῦρ­κο καί τόν πῆ­γαν στόν Βε­ζύ­ρη κα­τα­μαρ­τυ­ρῶν­τας ψευ­δῶς, ὅ­τι ὁ Δη­μή­τριος τόν μα­χαί­ρω­σε καί πρέ­πει σύμ­φω­να μέ τούς νό­μους, ἤ νά δώ­ση αἷ­μα ἀν­τί αἵ­μα­τος καί νά θα­να­τω­θῆ ἤ νά γί­νη Τοῦρ­κος. Γι’ αὐ­τό πρό­στα­ξε ὁ Βε­ζύ­ρης καί ἔ­φε­ραν τόν Μάρ­τυ­ρα στό δι­κα­στή­ριο, καί τοῦ λέ­ει· «Νά, αὐ­τοί τί μαρ­τυ­ροῦν ἐ­ναν­τί­ον σου. Ἐ­σύ λοι­πόν τί ἀ­πο­λο­γεῖ­σαι σ’­ αὐ­τά»; Τό­τε ὁ νέ­ος, χω­ρίς νά δει­λιά­ση, ἄρ­χι­σε καί δι­η­γή­θη­κε λε­πτο­με­ρῶς ὅ­λη τήν ὑ­πό­θε­σι, ὅ­πως συ­νέ­βη. Ὁ δέ Βε­ζύ­ρης τοῦ λέ­ει· «Ἕ­να ἀ­πό τά δύ­ο πρέ­πει νά δι­α­λέ­ξης· ἤ νά γί­νης Τοῦρ­κος, ἤ πρό­κει­ται νά θα­να­τω­θῆς». Ὁ Μάρ­τυς ἀ­πο­κρί­θη­κε μέ τόλ­μη καί γεν­ναι­ό­τη­τα· «Ἐ­γώ οὔ­τε Τοῦρ­κο χτύ­πη­σα, οὔ­τε Τοῦρ­κος γί­νο­μαι. Νά μή μέ ἀ­ξι­ώ­ση ὁ Θε­ός. Ἀλ­λά Χρι­στια­νός γεν­νή­θη­κα, καί Χρι­στια­νός πά­λι θέ­λω νά πε­θά­νω».

Τό­τε ὁ Βε­ζύ­ρης βλέ­πον­τας τό ἀ­με­τά­θε­το τῆς γνώ­μης του, ἐ­ξέ­δω­σε τήν ἐ­ναν­τί­ον του ἀ­πό­φα­σι, γιά νά τόν ἀ­πο­κε­φα­λί­σουν, καί ἔ­τσι, παίρ­νον­τας οἱ δή­μιοι τόν Ἅ­γιο, τόν ἔ­φε­ραν κον­τά στόν τό­πο τῆς κα­τα­δί­κης. Καί νά, πά­λι ἦλ­θε προ­στα­γή ἀ­πό τόν Βε­ζύ­ρη καί τόν γύ­ρι­σαν πί­σω, καί ἄρ­χι­σε νά κο­λα­κεύ­η τόν Μάρ­τυ­ρα μέ γλυ­κά λό­για, τά­ζον­τας νά τοῦ δώ­ση ἀ­ξι­ώ­μα­τα καί χρή­μα­τα πολ­λά, ἀρ­κεῖ νά τουρ­κέ­ψη καί νά ἀρ­νη­θῆ τόν Χρι­στό. Ὁ  γεν­ναῖ­ος ὅ­μως Μάρ­τυρας τοῦ Χρι­στοῦ δέν δε­λε­ά­σθη­κε ἀ­πό τά κο­λα­κευ­τι­κά αὐ­τά λό­για, ἀλ­λά μέ παρ­ρη­σί­α καί ἐ­λευ­θε­ρο­στο­μί­α με­γά­λη, κατηγόρησε τήν θρη­σκεί­α τους. Καί ἔ­τσι τόν πα­ρέ­δω­σε ὁ Βε­ζύ­ρης στά χέ­ρια τῶν κα­τη­γό­ρων του. Καί αὐ­τοί ἀ­φοῦ τόν πῆ­ραν, τόν πῆ­γαν στόν κα­φε­νέ, καί ἐ­κεῖ συγ­κεν­τρώ­θη­κε με­γά­λο πλῆ­θος Τούρ­κων καί κα­θέ­νας ἀ­πό αὐ­τούς τόν κο­λά­κευ­ε καί τόν πα­ρα­κι­νοῦ­σε νά γί­νη Τοῦρ­κος, μέ ὅ,τι τρό­πο μπο­ροῦ­σαν. Ἀλ­λά ὁ Μάρ­τυς ἔ­στε­κε στα­θε­ρός καί κα­τη­γο­ροῦ­σε αὐ­τούς καί τήν πί­στι τους. Ὁ Βε­ζύ­ρης πά­λι πρό­στα­ξε καί πα­ρου­σί­α­σαν μπρο­στά του τόν Ἅ­γιο καί πά­λι ἄρ­χι­σε νά τόν πα­ρα­κι­νῆ νά δε­χθῆ τήν θρησκεί­α τους, πό­τε μέ κο­λα­κεῖ­ες καί πό­τε μέ φο­βέ­ρες καί μή μπο­ρῶν­τας νά τόν με­τα­πεί­ση, τόν ἄ­φη­σε καί γιά τρί­τη ἐ­ξέ­τα­σι.

Ἀ­φοῦ δέ καί τρί­τη φο­ρά ἔ­φε­ρε τόν Μάρ­τυ­ρα μπρο­στά του· καί ἐ­πει­δή εἶ­πε τά ἴ­δια καί περισ­σό­τε­ρα, καί ἐ­πει­δή, μο­λο­νό­τι τόν φο­βέ­ρι­σε, δέν μπό­ρε­σε νά ἀλ­λά­ξη τήν γνώ­μη του, πρό­στα­ξε καί τόν ἀ­πο­κε­φά­λι­σαν μπρο­στά στήν τα­βέρ­να του, καί ἔ­τσι ἔ­λα­βε ὁ πα­νύ­μνη­τος αὐ­τός, πού τρεῖς φο­ρές ἀ­ρί­στευ­σε γιά τόν Χρι­στό, τόν ἀ­μά­ραν­το στέ­φα­νο τοῦ Μαρ­τυ­ρί­ου. Καί γιά τρεῖς ὁ­λό­κλη­ρες νύ­χτες φῶς οὐ­ρά­νιο ἔ­λαμ­πε ἐ­πά­νω στό μαρ­τυ­ρι­κό του λεί­ψα­νο. Ἕ­νας ἀ­πό τούς Χρι­στια­νούς πῆ­γε τήν νύ­χτα νά πά­ρη τό Ἅ­γιο λεί­ψα­νο, ἀλ­λά οἱ φύ­λα­κες τόν κα­τά­λα­βαν καί ἀ­φοῦ τόν συ­νέ­λα­βαν, τόν τι­μώ­ρη­σαν μέ πρό­στι­μο ἀρ­κε­τῶν χρη­μά­των. Καί με­τά ἀ­πό τρεῖς μῆ­νες οἱ λα­ζοί ἐ­κεῖ­νοι φό­νευ­σαν καί τόν εὐ­λο­γη­μέ­νο Πα­να­γι­ώ­τη, τόν νοι­κο­κύ­ρη τῆς τα­βέρ­νας, τό πρω­ί κα­θώς ἔ­βγαι­νε ἀ­πό τήν πόρ­τα τοῦ σπι­τιοῦ του, ἐξ αἰ­τί­ας τοῦ μί­σους πού εἶ­χαν πρός τόν Μάρ­τυ­ρα Δη­μή­τριο. Μέ τοῦ ὁ­ποί­ου τίς πρε­σβεῖ­ες, ἄς ἀ­ξι­ω­θοῦ­με ὅ­λοι τῆς Βα­σι­λεί­ας τῶν οὐ­ρα­νῶν. Ἀ­μήν.