Τῷ αὐτῷ μηνί ΙΒ΄, μνήμη τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Τατιανῆς.

 Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Πέτρου τοῦ Ἀβεσαλαμίτου.

 Ἀπανθρακωθείς καρδίαν θείῳ πόθῳ,

Ἐπ’ ἀνθράκων ἥδιστα Πέτρος ἐκπνέει.

Αὐ­τός ὁ Ἅ­γιος, ὄν­τας ἀν­δρεῖ­ος καί δυ­να­τός, τό­σο ὡς πρός τό σῶ­μα, ὅ­σο καί ὡς πρός τήν ψυ­χή καί κα­τά τήν πί­στι, δι­ε­κή­ρυ­ξε μέ παρ­ρη­σί­α τόν Χρι­στό ὄν­τας σέ νε­α­ρή ἡ­λι­κί­α. Τό­τε ὁ τῆς Ἐ­λευ­θε­ρου­πό­λε­ως ἄρ­χον­τας, ἐ­πει­δή δέν μπό­ρε­σε οὔ­τε μέ κο­λα­κεῖ­ες νά ἀλ­λά­ξη τήν γνώ­μη του, οὔ­τε μέ τίς ἀ­πει­λές νά τόν τρο­μο­κρα­τή­ση, τόν ἔρ­ρι­ξε στήν φω­τιά καί ἐ­κεῖ ἔ­λα­βε τόν στέ­φα­νο τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου ὁ γεν­ναῖ­ος τῆς εὐ­σε­βεί­ας ἀ­γω­νι­στής.

 Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Μερτίου.

 Θεόν ποθῶν ὕψιστον ἰσχυρόν μόνον,

Μαστίζεται Μέρτιος ἰσχυρῶς ἄγαν.

 Αὐ­τός ὁ Ἅ­γιος ὄν­τας στρα­τι­ώ­της στό στρα­τι­ω­τι­κό τάγ­μα, πού ὠ­νο­μα­ζό­ταν τῶν Μαύ­ρων, κα­τά τούς χρό­νους τοῦ Δι­ο­κλη­τια­νοῦ, κα­τά τό ἔ­τος 298, συ­κο­φαν­τή­θη­κε σ’ αὐ­τόν, ὅ­τι εἶ­ναι Χρι­στια­νός. Ἀ­φοῦ τόν ὡ­δή­γη­σαν ἐ­νώ­πιον τοῦ βα­σι­λέ­ως, τόν πί­ε­σαν νά προ­σφέ­ρη θυ­σί­α στά εἴ­δω­λα. Καί ἐ­πει­δή δέν πεί­σθη­κε, τοῦ ἀ­φαι­ροῦν τήν ζώ­νη, πού ἦ­ταν ση­μεῖ­ο τῆς στρα­τι­ω­τι­κῆς ἀ­ξί­ας του. Κα­τό­πιν τόν δέρ­νουν καί μέ ξυ­λι­ές κα­τα­ξε­σχί­ζουν τό σῶ­μα του. Ὁ δέ Ἅ­γιος μέ τό­ση γεν­ναι­ο­καρ­δί­α ὑ­πέ­μει­νε τά σκλη­ρά αὐ­τά βα­σα­νι­στή­ρια, ὥ­στε δέν ἔ­βγα­λε ἀ­πό τό στό­μα του οὔ­τε τήν πα­ρα­μι­κρή κραυ­γή. Τό­τε ἐ­ξε­πλά­γη ὁ τύ­ραν­νος καί ἔ­μει­νε ἔκ­θαμ­βος. Ἐ­πει­δή ὅ­μως ὁ ξυ­λο­δαρ­μός συ­νε­χί­σθη­κε γιά με­γά­λο χρο­νι­κό δι­ά­στη­μα, μέ ἀ­πο­τέ­λε­σμα νά μή μεί­νη οὔ­τε ἕ­να μι­κρό μέ­ρος ἤ ση­μεῖ­ο ἀ­πό τό σῶ­μα τοῦ Μάρ­τυ­ρα ἀ­πλή­γω­το, γι’ αὐ­τό δι­έ­τα­ξε ὁ τύ­ραν­νος νά τόν ἀ­φή­σουν καί νά τόν ρί­ξουν στήν φυ­λα­κή. Καί ἀ­φοῦ πέ­ρα­σαν ὀ­κτώ ἡ­μέ­ρες, ἔ­τρε­ξε ὕ­λη πολ­λή ἀ­πό τίς πλη­γές τοῦ Ἁ­γί­ου, τό­σο πού ἔ­βγαι­νε ἀ­πό αὐ­τές ὑ­περ­βο­λι­κή δυ­σω­δί­α.

Ἔ­τσι, ἀ­φοῦ ἀ­πέ­κα­με ἀ­πό τούς πό­νους ὁ τοῦ Χρι­στοῦ ἀ­θλη­τής, πα­ρέ­δω­σε τήν τί­μια ψυ­χή του στά χέ­ρια τοῦ Θε­οῦ καί ἔ­τσι ἔ­λα­βε τόν τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου ἄ­φθαρ­το στέ­φα­νο.

 Οἱ Ἅγιοι ὀκτώ Μάρτυρες οἱ ἀπό Νικαίας, ξίφει τελειοῦνται.

     Θνήσκει χορός τις ὀκτάριθμος ἐκ ξίφους,

  Αἰῶνος εὐρεῖν ὀγδόου ζωήν θέλων.

 Ἡ Ἁγία Μάρτυς Εὐθασία ξίφει τελειοῦται.

 Αὐτήν κεφαλήν ἐκ ξίφους Εὐθασία,

Αὐτῷ Θεῷ Σωτῆρι κόσμου προσφέρει.

 Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν καί Θαυματουργοῦ Ἡλιού[1].

 Ἄλλος δέδεικται θαυματουργός Ἠλίας,

Ὁ θαυματουργός Αὐτός ὄντως Ἠλίας[2].

Ταῖς τῶν σῶν Ἁγίων Πρεσβείαις, Χριστέ ὁ Θεός,  ἐλέησον ἡμᾶς.