Μνή­μη τῆς πρός Χρι­στόν γνω­ρί­σε­ως τοῦ Ἁ­γί­ου Ἀ­πο­στό­λου Να­θα­να­ήλ, ὅς ἐ­στι Σί­μων ὁ Ζη­λω­τής.

 Τόν Να­ζα­ρη­νόν γνούς Να­θα­να­ήλ μέ­γαν,

Τήν Να­ζα­ρέτ σί­γη­σον ἄ­χρη­στον λέ­γειν.

Αὐ­τός ἦ­ταν ἀ­πό τήν Κα­νᾶ, τήν πό­λι τῆς Γα­λι­λαί­ας, ὅ­που καί ὁ Κύ­ρι­ός μας Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός προ­σκλήθηκε στόν γά­μο μα­ζί μέ τήν πα­νά­χραν­τη Μη­τέ­ρα του καί ἔ­κα­νε τό πρῶ­το του θαῦ­μα, με­τα­βάλ­λον­τας τό νε­ρό σέ κρα­σί. Πρό­σμε­νε δέ καί αὐ­τός τήν ἔν­σαρ­κη πα­ρου­σί­α τοῦ Χρι­στοῦ, ὡς νο­μο­μα­θής πού ἦ­ταν, καί μά­θαι­νε ἀ­πό τούς Προ­φῆ­τες, ὅ­τι πρό­κει­ται νά ἔλ­θη ὁ Μεσ­σί­ας, δη­λα­δή ὁ Χρι­στός. Αὐ­τόν λοι­πόν ὅ­ταν τόν βρῆ­κε ὁ Φί­λιπ­πος καί κα­τά­λα­βε, ὅ­τι προ­σμέ­νει τήν πα­ρου­σί­α τοῦ Χρι­στοῦ, τοῦ εἶ­πε μέ χα­ρά καί ἀ­γαλ­λί­α­σι· «Αὐ­τόν γι­ά τόν ὁ­ποῖ­ο ἔ­γρα­ψε ὁ Μω­υ­σῆς στόν νό­μο καί οἱ Προ­φῆ­τες, τόν βρή­κα­με, τόν Ἰ­η­σοῦ τόν Υἱ­ό τοῦ Ἰ­ω­σήφ ἀ­πό τήν Να­ζα­ρέτ» (Ἰ­ω. 1,46). Πη­γαί­νον­τας λοι­πόν μό­νος καί βλέ­πον­τας τόν Κύ­ρι­ο, πί­στε­ψε σ’ αὐ­τόν καί τόν ἀ­κο­λού­θη­σε. Γι’ αὐ­τό ὕ­στε­ρα ἀ­πό τό πά­θος καί τήν Ἀ­νά­στα­σι, τόν κή­ρυτ­τε ὡς Θε­ό στά ἔ­θνη καί ἔτ­σι πά­νω στό κή­ρυγ­μα πέ­θα­νε. (Βλέ­πε στίς δέ­κα τοῦ Μα­ΐ­ου, ὅ­που εἶ­ναι ἡ κύ­ρι­α ἑ­ορ­τή τοῦ Ἀ­πο­στό­λου αὐ­τοῦ, ἐ­πει­δή αὐ­τή δέν εἶ­ναι ἡ κύ­ρι­α ἑ­ορ­τή του^[1]).