Τῷ αὐτῷ μηνί ΚΕ΄, μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Γρηγορίου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως τοῦ Θεολόγου. Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Αὐξέντιος, ὁ μαρτυρήσας ἐν Κωνσταντίνου-πόλει ἐν ἔτει 1720, ξίφει τελειοῦται. Τῇ 25ῃ τοῦ αὐ¬τοῦ μη¬νός, μνή¬μη τοῦ Ἁ¬γί¬ου ἱ¬ε¬ρο¬μάρ¬τυ¬ρος Βλα¬δι¬μή¬ρου, μη¬τρο¬πο¬λί¬του Κιέ¬βου.

Τῷ αὐτῷ μηνί ΚΕ΄, μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Γρηγορίου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως τοῦ Θεολόγου.

Ὁ Μέ­γας Αὐ­τός Γρη­γό­ριος ὁ Θε­ο­λό­γος, ἔ­ζη­σε στά χρό­νια τοῦ αὐ­το­κρά­το­ρα Οὐ­ά­λεν­τος καί Θε­ο­δο­σί­ου τοῦ Με­γά­λου, κα­τά τό ἔ­τος 354, κα­τα­γό­με­νος ἀ­πό τήν δεύ­τε­ρη Καπ­πα­δο­κί­α. Οἱ γο­νεῖς του ἦ­ταν εὐ­γε­νεῖς καί δί­και­οι, Γρη­γό­ριος καί Νόν­να ὀ­νο­μα­ζό­με­νοι, σε­βό­με­νοι προ­η­γου­μέ­νως ἀ­πό ἄ­γνοι­α τά εἴδωλα. Ἀ­πό τό­τε ὅ­μως πού γέν­νη­σαν τόν Μέ­γα αὐ­τόν Γρη­γό­ριο, τό­τε ἀ­να­γεν­νή­θη­καν καί αὐ­τοί δι’ ὕ­δα­τος καί Πνεύ­μα­τος, δη­λα­δή βα­πτί­σθη­σαν. Καί ὁ πα­τέ­ρας του ἔ­γι­νε γνή­σιος Ἀρ­χι­ε­ρέ­ας τῆς Να­ζια­νζοῦ, ἡ ὁ­ποί­α τώ­ρα ὀ­νο­μά­ζε­ται τουρ­κι­στί Σι­να­σός. Ὅ­ταν ὁ θεῖ­ος Γρη­γό­ριος ἔ­φθα­σε σέ μέ­τρο ἡ­λι­κί­ας καί τέ­λει­ω­σε ὅ­λη τήν ἐγ­κύ­κλιο παι­δεί­α καί ὅ­λη τήν ἐ­ξω­τε­ρι­κή καί ἐ­σω­τε­ρι­κή φι­λο­σο­φί­α, ὅ­πως κα­νέ­νας ἄλ­λος, αὐ­τός ὁ ἴ­διος ἔ­γι­νε ἐ­ξη­γη­τής καί δι­δά­σκα­λος τῆς δι­κῆς του ζω­ῆς. Δι­ό­τι αὐ­τήν ἀ­να­φέ­ρει στούς ἐγ­κω­μι­α­στι­κούς καί ἐ­πι­τά­φιους λό­γους, πού συ­νέ­γρα­ψε στόν Μέ­γα Βα­σί­λει­ο καί στόν Γρη­γό­ριο τόν πα­τέ­ρα του καί στόν ἀ­δελ­φό του Και­σά­ριο καί στήν ἀ­δελ­φή του Γορ­γο­νί­α. Ἔ­τσι, ὅ­σοι συ­νέ­γρα­ψαν κά­τι γι’ αὐ­τόν τόν Θε­ο­λό­γο, ὅ­λοι δέν ἔ­λα­βαν ἀ­πό ἀλ­λοῦ ἀ­φορ­μές, πα­ρά ἀ­πό τούς δι­κούς του λό­γους.

Τό­σο μό­νο εἶ­ναι ἀ­ναγ­καῖ­ο νά ποῦ­με ἐ­δῶ γι’ αὐ­τόν τόν με­γά­λο Πα­τέ­ρα, ὅ­τι ἄν ἔ­πρε­πε νά γί­νη ἕ­νας στῦ­λος ἔμ­ψυ­χος καί ζων­τα­νός, συν­τε­θε­μέ­νος ἀ­πό ὅ­λες τίς ἀ­ρε­τές, Αὐ­τός ἦ­ταν ὁ Μέ­γας Γρη­γό­ριος. Δι­ό­τι μέ τήν λαμ­πρό­τη­τα τῆς ζω­ῆς του, ἀ­φοῦ ξε­πέ­ρα­σε ὅ­σους δι­α­κρί­νον­ταν στήν πρᾶ­ξι, σέ τό­σο ὕ­ψος τῆς θε­ω­ρί­ας ἀ­νῆλ­θε, ὥ­στε ὅ­λοι ἐ­νι­κῶν­το ἀ­πό τήν σο­φί­α, πού εἶ­χε, τό­σο στούς λό­γους, ὅ­σο καί στά δόγ­μα­τα. Ὁ­πό­τε καί ἀ­πό­κτη­σε κα­τ’ ἐ­ξαί­ρε­το τρό­πο τό νά ἐ­πο­νο­μά­ζε­ται Θε­ο­λό­γος. Ἦ­ταν δέ ὡς πρός τόν χα­ρα­κτῆ­ρα τοῦ σώ­μα­τος μέ­τριος ὡς πρός τό μέ­γε­θος, λί­γο δέ κί­τρι­νος μα­ζί καί χα­ρού­με­νος. Εἶ­χε κον­τή καί πλα­τειά τήν μύ­τη. Τά φρύ­διά του ἦ­ταν ἴ­σια. Ἔ­βλε­πε ἥ­με­ρα καί κα­τα­δε­κτι­κά. Εἶ­χε τό δε­ξί μά­τι ξη­ρό­τε­ρο ἀ­πό τό ἀ­ρι­στε­ρό καί ὑ­πῆρ­χε καί ἕ­να ση­μά­δι πλη­γῆς στήν μί­α ἄ­κρη τοῦ ὀ­φθαλ­μοῦ του[87]. Εἶ­χε τό γέ­νιο ἀρ­κε­τά πυ­κνό ὄ­χι ὅ­μως καί καί μα­κρύ. Ἦ­ταν φα­λα­κρός καί ἄ­σπρος στήν κε­φα­λή καί ἔ­δει­χνε, ὅ­τι ἦ­ταν τά ἄ­κρα τοῦ γέ­νιου του σάν κα­πνι­σμέ­να.

 Τε­λεῖ­ται ἡ Σύ­να­ξις στήν ἁ­γι­ώ­τα­τη με­γά­λη Ἐκ­κλη­σί­α καί στόν μαρ­τυ­ρι­κό Να­ό τῆς Ἁ­γί­ας Ἀ­να­στα­σί­ας, στήν ἀρ­χή τοῦ μέ­ρους, πού ὀ­νο­μά­ζε­ται τοῦ Δο­μνί­νου καί στήν Ἐκ­κλη­σί­α τῶν Ἁ­γί­ων Με­γά­λων Ἀ­πο­στό­λων, ὅ­που ἀ­πο­θη­σαύ­ρι­σε τό ἅ­γιο λεί­ψα­νό του ὁ φι­λό­χρι­στος βα­σι­λιάς Κων­σταν­τῖ­νος ὁ Πορ­φυ­ρο­γέν­νη­τος, ὁ ὁ­ποῖ­ος βα­σί­λευ­σε, κα­τά τό ἔ­τος 912, με­τα­φέ­ρον­τάς το ἀ­πό τήν Να­ζια­νζό.

(Τόν ἐ­κτε­νῆ Βί­ο του βλέ­πε στόν Νέ­ο Πα­ρά­δει­σο. Τόν ἑλ­λη­νι­κό Βί­ο τοῦ Ἁ­γί­ου αὐ­τοῦ συ­νέ­γρα­ψε κά­ποι­ος Γρη­γό­ριος, τοῦ ὁ­ποί­ου ἡ ἀρ­χή εἶ­ναι· «Συγ­κα­λεῖ μέν ἡ­μᾶς ὦ ἄν­δρες, Γρη­γό­ριος». Σῴ­ζε­ται σέ ὅ­σα ἔ­χουν ἐκ­δο­θῆ καί στήν Με­γί­στη Λαύ­ρα).

Ὁ Ὅσιος Πατήρ ἡμῶν Μάρης ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.

Αὐ­τός ὁ ἐν Ἁ­γί­οις Πα­τήρ ἡ­μῶν Μά­ρης, ἀ­κό­μη καί στόν κό­σμο, ὅ­ταν ἦ­ταν ὡς νέ­ος, ἦ­ταν ὡ­ραῖ­ος καί καλ­λί­φω­νος. Ἔ­τσι στό­λι­ζε τίς ἑ­ορ­τές καί πα­νη­γύ­ρεις τοῦ Χρι­στοῦ καί τῶν Ἁ­γί­ων μέ τίς γλυ­κύ­τα­τες ψαλ­μῳ­δί­ες καί τά ᾄ­σμα­τά του. Ἀ­γα­ποῦ­σε πάν­το­τε τόν Θε­ό καί μέ προ­θυ­μί­α ἐ­κτε­λοῦ­σε τίς ἐν­το­λές.

Ἀλ­λά καί τό σῶ­μα του φύ­λα­γε κα­θα­ρό ὁ ἀ­οί­δι­μος, ἐ­νῷ τήν ψυ­χή του τη­ροῦ­σε ἄ­μω­μη καί ἄ­σπι­λη, μο­λο­νό­τι βρι­σκό­ταν ἀ­νά­με­σα στίς πα­γί­δες τῶν ἡ­δο­νῶν καί συ­να­νε­στρε­φό­ταν μέ κο­σμι­κούς ἀν­θρώ­πους. Ὅ­ταν λοι­πόν θέ­λη­σε νά ἀρ­νη­θῆ τόν κό­σμο, πῆ­γε σέ ἕ­να μέ­ρος, πού ὠ­νο­μα­ζό­ταν τοῦ Ὁμή­ρου, καί ἐ­κεῖ ἀ­φοῦ ἔ­κτι­σε ἕ­να μι­κρό κελ­λά­κι, κλεί­σθη­κε σ’ αὐ­τό καί πέ­ρα­σε 37 χρό­νια. Καί μο­λο­νό­τι τό κελ­λά­κι του δε­χό­ταν με­γά­λη ὑ­γρα­σί­α ἀ­πό τό δι­πλα­νό βου­νό, καί ἀ­πό τήν ὑ­γρα­σί­α ὁ ἴ­διος ὑ­πέ­φε­ρε πο­λύ, πα­ρό­λα αὐ­τά, δέν θέ­λη­σε ὁ ἀ­οί­δι­μος νά ἀλ­λά­ξη τό κελ­λί ἐ­κεῖ­νο, ἀλ­λ’ ἔ­μει­νε σέ αὐ­τό, ἕ­ως ὅ­του τόν δρό­μο τε­λεί­ω­σε τῆς ζω­ῆς του.

Αὐ­τός ἀ­γα­ποῦ­σε τήν ἁ­πλό­τη­τα, συγ­χαι­νό­ταν ὅ­μως ἐν­τε­λῶς τά ποι­κί­λα ἤ­θη καί πα­νουρ­γί­ες καί ἐ­πι­θυ­μοῦ­σε τήν φτώ­χεια πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πό τόν πο­λύ πλοῦ­το. Γι’ αὐ­τό φο­ροῦ­σε ἐν­δύ­μα­τα ὑ­φα­σμέ­να ἀ­πό γι­δί­σι­ες τρί­χες καί ἀρ­κεῖ­το σέ πά­ρα πο­λύ λί­γο ψω­μί καί ἁ­λά­τι καί νε­ρό.

Καί ἐ­πει­δή, ὄν­τας στήν ἔ­ρη­μο, εἶ­χε χρό­νια πολ­λά πού δέν εἶ­δε νά τε­λῆ­ται ἡ πνευ­μα­τι­κή θυ­σί­α, δη­λα­δή ἡ θεί­α Λει­τουρ­γί­α, γι’ αὐ­τό ζή­τη­σε νά γί­νη λει­τουρ­γί­α ἐ­κεῖ στό κελ­λί του. Ἔ­τσι, πα­ρών ἐ­κεῖ ὁ Κύ­ρου Θε­ο­δώ­ρη­τος (ὁ ὁ­ποῖ­ος καί τόν Βί­ο τοῦ Ὁ­σί­ου συ­νέ­γρα­ψε στόν εἰ­κο­στό ἀ­ριθ­μό τῆς Φι­λό­θε­ης Ἱ­στο­ρί­ας, ἀ­πό τόν ὁ­ποῖ­ο ἐ­ρα­νί­σθηκε καί τό Συ­να­ξά­ρι αὐτό), μέ εὐ­χα­ρί­στη­σι δέ­χθη­κε τήν αἴ­τη­σι τοῦ Ὁ­σί­ου. Καί ἀ­μέ­σως ἔ­στει­λε στό κον­τι­νό χω­ριό καί ἔ­φε­ραν ἱ­ε­ρά σκεύ­η καί, ἀ­φοῦ χρη­σι­μο­ποί­η­σε τά χέ­ρια τῶν Δι­α­κό­νων ἀν­τί ἁ­γί­ας Τρα­πέ­ζης, ἐ­πά­νω σε αὐ­τά πρό­σφε­ρε τήν ἀ­ναί­μα­κτη θυ­σί­α ἐ­νώ­πιον τοῦ Ὁ­σί­ου. Ὁ δέ Ὅ­σιος ἀ­πό τό­ση με­γά­λη ἡ­δο­νή γέμισε, ὥ­στε νό­μι­ζε, ὅ­τι βλέ­πει αὐ­τόν τόν ἴ­διο τόν Οὐ­ρα­νό. Καί ἔ­λε­γε, ὅ­τι ἄλ­λη φο­ρά δέν ἀ­πό­λαυ­σε τέ­τοι­α πνευ­μα­τι­κή εὐ­φρο­σύ­νη[89].

Ἔτσι λοιπόν ἀφοῦ καλά διεπέρασε τήν ζωή του καί ἀφοῦ ἀνέβηκε στούς Οὐρανούς, χορεύει μέ ὅλους τούς Ἁγίους στίς αὐλές τῶν πρωτοτόκων.

  Τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Καστίνου Ἐπισκόπου Βυζαντίου.

Αὐ­τός ὁ ἐν Ἁ­γί­οις Πα­τήρ ἡ­μῶν Κα­στί­νος κα­τα­γό­ταν ἀ­πό τήν πα­λαι­ά Ρώ­μη καί ἦ­ταν προ­η­γου­μέ­νως εἰ­δω­λο­λά­τρης ὡς πρός τήν θρη­σκεί­α. Ὡς πρός τό ἀ­ξί­ω­μά του ὅ­μως ἦ­ταν ἄρ­χον­τας τῆς βα­σι­λι­κῆς συγ­κλή­του καί πο­λύ πλού­σιος. Ἐ­πει­δή ὅ­μως γρά­φθη­κε ἀ­πό τόν Ἀ­πό­στο­λο, ὅ­τι ὁ Θεός «οὕς προ­έ­γνω καί προ­ώ­ρι­σε» (Ρωμ. 8,29), γι’ αὐ­τό καί τά σχε­τι­κά μέ τόν Ἅ­γιο αὐ­τόν τά οἰ­κο­νό­μη­σε ὁ Θε­ός, σύμ­φω­να μέ τήν φι­λαν­θρω­πί­α του καί γιά τήν σω­τη­ρί­α. Ὅ­λα λοι­πόν, ὅ­σα ἐ­πι­τρέ­πει ὁ Θε­ός νά μᾶς συμ­βαί­νουν, μο­λο­νό­τι φαι­νο­με­νι­κά εἶ­ναι ἀν­τί­θε­τα στήν δι­κή μας γνώ­μη, ἀλ­λ’ ὅ­μως ἀ­πο­βλέ­πουν στό συμ­φέ­ρον τῆς ψυ­χῆς μας, ὅ­πως συ­νέ­βη καί μέ ἐ­κεῖ­νον, πού ἁ­μάρ­τη­σε στήν Κό­ριν­θο καί πα­ρα­δό­θη­κε ἀ­πό τόν Παῦ­λο κη­δε­μο­νι­κά στόν Σα­τα­νᾶ, γιά νά σω­θῆ, λέ­ει, ἡ ψυ­χή του. Ἔ­τσι καί Αὐ­τός ὁ Ἅ­γιος παι­δευ­ό­ταν ἀ­πό τόν δαί­μο­να χρό­νια πολ­λά, προ­κει­μέ­νου νά ἀ­πο­στρα­φῆ τήν ἑλ­λη­νι­κή πλά­νη. Ἐ­πει­δή ὅ­μως αὐ­τός ἔ­κα­νε τό πᾶν, γιά νά θε­ρα­πευ­θῆ ἀ­πό τό δαι­μό­νιο καί τί­πο­τε δέν κα­τώρ­θω­σε, γι’ αὐ­τό βρι­σκό­ταν σέ ἀ­μη­χα­νί­α καί ἀ­πό­γνω­σι τῆς θε­ρα­πεί­ας του. Τό­τε λοι­πόν ὁ Κυ­ριλ­λια­νός ὁ τῆς Ἀρ­γυ­ρου­πό­λε­ως Ἐ­πί­σκο­πος, θαυ­μα­τουρ­γοῦ­σε στούς πλη­σι­ό­χω­ρους τό­πους τῆς Κων­σταν­τι­νου­πό­λε­ως. Στάλ­θη­κε μή­­νυ­μα λοι­πόν στόν Κα­στί­νο στήν Ρώ­μη, ὅ­τι ὑ­πάρ­χει τέ­τοι­ος θαυ­μα­τουρ­γός ἄν­θρω­πος, ὁ ὁ­ποῖ­ος μπο­ρεῖ νά τόν ἐ­λευ­θε­ρώ­ση ἀ­πό τό δαι­μό­νιο. Ἀ­μέ­σως λοι­πόν ἀ­νε­χώ­ρη­σε ἀ­πό τήν Ρώ­μη καί ἔ­τρε­ξε στά μέ­ρη τοῦ Βυ­ζαν­τί­ου καί συ­νάν­τη­σε τόν Ἅ­γιο Κυ­ριλ­λια­νό. Τό­τε, ἀ­φοῦ ἔ­πε­σε στά πό­δια του καί τόν πα­ρε­κά­λε­σε γιά τήν ἀ­σθέ­νειά του, θε­ρα­πεύ­θη­κε. Με­τά τήν θε­ρα­πεί­α, ἀ­μέ­σως βα­πτί­σθη­κε. Τό­τε ἔ­σ­τει­λε ἀν­θρώ­πους στήν Ρώ­μη καί μοί­ρα­σε στούς πτω­χούς ὅ­λα του τά ὑ­πάρ­χον­τα, ἐ­νῷ ὁ ἴ­διος ἔ­μει­νε μα­ζί μέ τόν θαυ­μα­τουρ­γό Κυ­ριλ­λια­νό ὑ­πη­ρε­τῶν­τας τον σάν ἕ­νας δοῦ­λος καί τι­πο­τέ­νιος ἄν­θρω­πος. Ὁ μα­κά­ριος Κυ­ριλ­λια­νός ὅ­μως, ἔ­χον­τας προ­γνω­στι­κό χά­ρι­σμα, προ­εῖ­δε, ὅ­τι καί ὁ ἀ­οί­δι­μος Κα­στί­νος θά μπο­ρέ­ση νά ποι­μά­νη λα­ό. Τό­τε τοῦ δί­δα­ξε κά­θε κα­τά­στα­σι τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Καί ὅ­ταν αὐ­τός ἐ­πρό­κει­το νά πε­θά­νη, χει­ρο­τό­νη­σε τόν Κα­στί­νο Ἀρ­χι­ε­ρέ­α τῆς Ἀρ­γυ­ρου­πό­λε­ως καί τοῦ Βυ­ζαν­τί­ου, πα­ραγ­γέ­λον­τάς του τά ἑ­ξῆς· «Ἰ­δού τέ­κνον, πού ἔ­γι­νες Ἐ­πί­σκο­πος μέ τήν χά­ρι τοῦ Θε­οῦ μέ τό δι­κό μου τό χέ­ρι. Τώ­ρα ἀ­γω­νί­σου νά με­τα­θέ­σης τήν Ἐκ­κλη­σί­α, πού βρί­σκε­ται στήν Ἀρ­γυ­ρού­πο­λι, στήν ἀ­πέ­ναν­τι χώ­ρα τοῦ Βυ­ζαν­τί­ου, δι­ό­τι αὐ­τό μοῦ φα­νε­ρώ­θη­κε ἀ­πό τόν Θε­ό πρίν ἀ­πό πο­λύ και­ρό». Ἀ­φοῦ λοι­πόν πέ­θα­νε ὁ Κυ­ριλ­λια­νός, ἀ­γω­νί­σθη­κε ὁ μα­κά­ριος Κα­στί­νος πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πό κά­θε ἄλ­λο καί ἔ­κτι­σε Ἐκ­κλη­σί­α στό βό­ρει­ο μέ­ρος τοῦ Βυ­ζαν­τί­ου στό ὄ­νο­μα τῆς Ἁ­γί­ας Εὐ­φη­μί­ας, ἡ ὁ­ποί­α τό­τε μό­λις εἶ­χε μαρ­τυ­ρή­σει στήν Χαλ­κη­δό­να. Καί ἔ­τσι με­τέ­φε­ρε τήν Ἐκ­κλη­σί­α ἐ­κεί­νη στό ἐ­πι­σκο­πεῖ­ο τῆς Ἀρ­γυ­ρου­πό­λε­ως. Ἔ­τσι αὐ­τός ὁ Κα­στί­νος εἶ­ναι μέν δέ­κα­τος ὄ­γδο­ος Ἐ­πί­σκο­πος τῆς Ἀρ­γυ­ρου­πό­λε­ως, πρῶ­τος ὅ­μως (με­τά τόν Ἀ­πό­στο­λο Στά­χυ δη­λα­δή) Ἐ­πί­σκο­πος τοῦ Βυ­ζαν­τί­ου. Ἀ­πο­στο­λι­κά λοι­πόν καί θε­ά­ρε­στα, ἀ­φοῦ ποί­μα­νε τό τοῦ Χρι­στοῦ ποί­μνιο ἑ­πτά χρό­νια καί δι­ά­δο­χό του στό Βυ­ζάν­τιο χει­ρο­τό­νη­σε κά­ποι­ον εὐ­λα­βέ­στα­το Τί­το, ἀ­πῆλ­θε πρός Κύ­ριο[92].

 Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Αὐξέντιος, ὁ μαρτυρήσας ἐν Κωνσταντίνου-πόλει ἐν ἔτει 1720, ξίφει τελειοῦται.

Αὐ­τός ὁ Μάρ­τυς τοῦ Χρι­στοῦ Αὐ­ξέν­τιος ἦ­ταν ἀ­πό μί­α Ἐ­πι­σκο­πή τῶν Ἰ­ω­αν­νί­νων, πού ὠ­νο­μα­ζό­ταν Βελ­λᾶς, γέν­νη­μα εὐ­σε­βῶν Χρι­στια­νῶν. Ὅ­ταν ἦ­ταν ἀ­κό­μη νέ­ος, πῆ­γε στήν Κων­σταν­τι­νού­πο­λι καί δού­λευ­ε τήν τέ­χνη τῶν γου­να­ρά­δων στό χά­νι τό λε­γό­με­νο Μαχ­μούτ Πασ­σά. Ἀλ­λά ὁ ἐ­χθρός τοῦ κα­λοῦ, ὁ δι­ά­βο­λος, πού πάν­το­τε δέν παύ­ει νά πο­λε­μᾶ τούς νέ­ους μέ δι­ά­φο­ρους τρό­πους, δέν ὑ­πέ­φε­ρε νά βλέ­πη καί τού­του τοῦ νέ­ου τήν κα­θα­ρό­τη­τα. Γι’ αὐ­τό ἔ­σπει­ρε σ’ αὐ­τόν τέ­τοι­ες σκέ­ψεις. Ὅ­τι, δη­λα­δή, νά πε­ρά­ση αὐ­τήν τήν πρό­σκαι­ρη ζω­ή μέ ἡ­δο­νές καί ξε­φαν­τώ­μα­τα καί μέ ἄλ­λα πα­ρό­μοι­α· καί ἔ­τσι τόν πα­ρέ­συ­ρε καί ἄ­φη­σε τήν τέ­χνη του καί πῆ­γε μέ τά Βα­σι­λι­κά κα­ρά­βια. Ἐ­κεῖ λοι­πόν κά­νον­τας κάμ­πο­σο και­ρό καί ξε­φαν­τώ­νον­τας μέ τούς συν­τρό­φους του τούς ἀλ­λό­φυ­λους, συ­κο­φαν­τή­θη­κε ἀ­π' αὐ­τούς τούς ἴ­διους ψευ­δῶς, πώς ἀρ­νή­θη­κε τόν Χρι­στό καί ὠ­μο­λό­γη­σε τήν θρη­σκεί­α τους. Γι’ αὐ­τό ἐ­πει­δή φο­βή­θη­κε, μή­πως τόν δι­α­βά­λουν στόν ἀ­φέν­τη τοῦ κα­ρα­βιοῦ του, ἔ­φυ­γε ἀ­πό ἐ­κεῖ κρυ­φά καί ἦλ­θε στήν Κων­σταν­τι­νού­πολ (δι­ό­τι ἦ­ταν ἔ­ξω ἀ­π’ αὐ­τή) ντυ­μέ­νος ὄ­χι μέ τά συ­νή­θη ἐν­δύ­μα­τα τῶν Κα­λι­ουν­τζή­δων, ἀλ­λά μέ ἄλ­λα τα­πει­νά. Καί ἀ­φοῦ ἀ­γο­ρά­σε ἕ­να κα­ΐ­κι, δού­λευ­ε μέ αὐ­τό, γιά νά βγά­ζη τά πρός τό ζῆν. Με­τα­νό­η­σε ὅ­μως καί ὁ­λό­ψυ­χα γιά τά πρό­τε­ρα σφάλ­μα­τα πού ἔ­κα­νε καί μά­λι­στα κα­τα­και­γό­ταν ἡ καρ­διά του ἀ­πό τόν ἔ­ρω­τα τοῦ Μαρ­τυ­ρί­ου καί νύ­χτα καί ἡ­μέ­ρα πα­ρα­κα­λοῦ­σε τόν Θε­ό μέ θερ­μά δά­κρυ­α, νά τοῦ δεί­ξη κα­νέ­ναν ἔμ­πει­ρο πνευ­μα­τι­κό γιά νά τοῦ ἐ­ξο­μο­λο­γη­θῆ καί νά τοῦ φα­νε­ρώ­ση τόν πό­θο, πού εἶ­χε στό νά πι­ῆ τό πο­τή­ρι τοῦ Μαρ­τυ­ρί­ου. Καί ὁ Θε­ός δέν πα­ρά­κου­σε τήν δέ­η­σί του, ἀλ­λά τοῦ ἔ­στει­λε ἰα­τρό ἔμ­πει­ρο, ἀ­νά­λο­γο μέ τόν πό­θο του, μέ τόν ἑ­ξῆς τρό­πο· Ὁ σύγ­κελ­λος τῆς Με­γά­λης Ἐκ­κλη­σί­ας Γρη­γό­ριος, (ὁ ὁ­ποῖ­ος ἦ­ταν ἁ­γι­ο­ρεί­της, ἀ­πό τήν σε­βά­σμια μο­νή τοῦ Ξη­ρο­πο­τά­μου) θέ­λον­τας νά πε­ρά­ση μί­α ἡ­μέ­ρα ἀ­πό τό Κα­ρά­κι­ο­ϊ στό Φα­νά­ρι, μέ τήν πρό­νοι­α τοῦ Θε­οῦ μπῆ­κε στό κα­ΐ­κι τοῦ νέ­ου. Ὁ νέ­ος, βλέ­πον­τας τό εὐ­λα­βι­κό ἦ­θος τοῦ συγ­κέλ­λου, ἀ­πε­φά­σι­σε νά τοῦ ἀ­πο­κα­λύ­ψη τόν σκο­πό του. Καί λοι­πόν, ἀ­φοῦ βγῆ­κε ἀ­πό τό κα­ΐ­κι, τόν πῆ­ρε ἰ­δι­αι­τέ­ρως καί τοῦ φα­νέ­ρω­σε τήν δι­α­κα­ῆ ἀ­γά­πη, πού εἶ­χε στό νά μαρ­τυ­ρή­ση γιά τόν Χρι­στό. Καί ὁ σύγ­κελ­λος ἐ­παί­νε­σε μέν τόν σκο­πό του, τόν ἐμ­πό­δι­σε ὅ­μως ἀ­πό τόν ἀ­γῶ­να τοῦ Μαρ­τυ­ρί­ου, φο­βού­με­νος μή­πως δει­λιά­ση στά βα­σα­νι­στή­ρια. Καί ἔ­τσι τοῦ εἶ­πε· «Ἄ­κου­σε, τέ­κνο μου, οἱ σκευ­ω­ρί­ες τοῦ πο­νη­ροῦ δι­α­βό­λου εἶ­ναι πολ­λές καί φο­βοῦ­μαι, μή­πως σέ κά­νη καί δει­λιά­σης στά βα­σα­νι­στή­ρια καί στε­ρη­θῆς τόν γλυ­κύ­τα­τό μας Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό. Ἀλ­λά φύ­γε ἀ­πό ἐ­δῶ καί πή­γαι­νε σέ καμ­μί­α ἡ­συ­χί­α καί ἐ­κεῖ γί­νε κα­λό­γη­ρος καί ζῆ­σε τήν ζω­ή σου ἐ­νά­ρε­τα. Καί ἐλ­πί­ζω στήν ἀ­γα­θό­τη­τα τοῦ γλυ­κυ­τά­του μᾶς Ἰ­η­σοῦ νά σέ συμ­πε­ρι­λά­βη με­τά θά­να­το στόν χο­ρό τῶν Μαρ­τύ­ρων, γιά νά χαί­ρε­σαι αἰ­ώνια. Ὁ νέ­ος ὅ­μως μό­λις τά ἄ­κου­σε αὐ­τά σι­ω­ποῦ­σε μέν, σε­βό­με­νος τόν πνευ­μα­τι­κό του πα­τέ­ρα, ἡ καρ­διά του ὅ­μως κα­τα­φλε­γό­ταν ἀ­πό τόν θεῖ­ο ἔ­ρω­τα τοῦ Μαρ­τυ­ρί­ου. Γι’ αὐ­τό δού­λευ­ε πά­λι μέ τό κα­ΐ­κι του καί ἀ­πό τά χρή­μα­τα πού ἔ­βγα­ζε, κρα­τοῦ­σε μό­νο ὅ­σα ἦ­ταν ἀρ­κε­τά γιά τό φα­γη­τό του, ἐ­νῶ τά ὑ­πό­λοι­πα τά μοί­ρα­ζε στούς φτω­χούς. Περ­νοῦ­σε καί στό ἑ­ξῆς τήν ζω­ή του μέ νη­στεῖ­ες­καί μέ ὁ­λο­νυ­χτί­ους ἀ­γρυ­πνί­ες. Πολ­λές φο­ρές μά­λι­στα πή­γαι­νε στόν να­ό τῆς Ὑ­πε­ρα­γί­ας Θε­ο­τό­κου, ἔ­ξω στήν Ζω­ο­δό­χο Πη­γή καί ὅ­λη τήν νύ­χτα πα­ρα­κα­λοῦ­σε τήν Πα­νά­χραν­το, γιά νά τοῦ δώ­ση δύ­να­μι νά τε­λει­ώ­ση τήν ζω­ή του μέ Μαρ­τύ­ριο. Καί λοι­πόν μέ τέ­τοι­α καί τό­σα πολ­λά ὅ­πλα ἁρ­μα­τώ­θη­κε ἀ­πό τήν θεί­α χά­ρι τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος καί ἐν­δυ­να­μώ­θη­κε ἀ­πό τήν πρε­σβεί­α τῆς Θε­ο­τό­κου καί ἔ­τσι πῆ­γε πά­λι στό προ­η­γού­με­νο κα­ρά­βι, πού ἦ­ταν. Οἱ δέ σύν­τρο­φοί του καί οἱ ἄλ­λοι, πού τόν γνώ­ρι­ζαν, ἀ­μέ­σως μό­λις τόν εἶ­δαν, ὥρ­μη­σαν ἐ­ναν­τί­ον του μέ με­γά­λο θυ­μό, καί τόν χτυ­ποῦ­σαν. Ἄλ­λοι πάλι τοῦ ἔ­λε­γαν, ἐ­σύ ἤ­σουν στήν θρη­σκεί­α μας καί πῶς τώ­ρα ἄλ­λα­ξες τήν γνώ­μη σου; Καί λέ­γον­τας αὐ­τά, τόν τρα­βοῦ­σαν στό δι­κα­στή­ριο. Ὁ δέ Μάρ­τυρας τοῦ Χρι­στοῦ, χω­ρίς νά δει­λιά­ση κα­θό­λου, μέ γε­λα­στό πρό­σω­πο ἀν­τέ­λε­γε σ’ αὐ­τούς, φω­νά­ζον­τας μέ παρ­ρη­σί­α· «Ἐ­γώ Χρι­στια­νός ἤ­μουν καί εἶ­μαι καί γιά τόν Χρι­στό μου εἶ­μαι ἕ­τοι­μος νά λά­βω μύ­ρια βα­σα­νι­στή­ρια». Ἕ­νας δέ ἀ­πό ἐ­κεί­νους, μή ὑ­πο­φέ­ρον­τας τήν τό­ση παρ­ρη­σί­α τοῦ Ἁ­γί­ου, τόν χτύ­πη­σε στό μέ­τω­πο μέ σί­δε­ρο καί  χύ­θη­κε τό  δε­ξί του μά­τι. Ὁ Μάρ­τυς ὅ­μως χω­ρίς νά δει­λιά­ση μέ αὐτό, εὐ­χα­ρι­στοῦ­σε τόν Κύ­ριο πού τόν ἀ­ξί­ω­σε νά πά­σχη γιά τό ὄ­νο­μά του. Ἐ­κεῖ­νος ὅμως ὁ ἁ­μαρ­τω­λός, πά­λι χτύ­πη­σε στό στό­μα τόν Μάρ­τυ­ρα, καί ἀ­μέ­σως ἔ­πε­σαν δύ­ο του δόν­τια. Ἀλ­λά ὁ Μάρ­τυς πά­λι μέ δυ­να­τή φω­νή ­κή­ρυτ­τε τόν Χρι­στό, ὡς Θε­ό ἀ­λη­θι­v­ό. Γι’ αὐ­τό τόν πή­γαν πρῶ­τα στό δι­κα­στή­ριο τοῦ Μουλᾶ. Καί τόν ρώ­τη­σε ὁ δι­κα­στής× «Για­τί ἄλ­λα­ξε τήν προ­ηγούμενη γνώ­μη του καί ἀρ­νή­θη­κε τήν θρη­σκεί­α τους;». Διότι, ὅ­πως μαρ­τυ­ροῦν οἱ ἐ­κεῖ πα­ρόν­τες μάρ­τυ­ρες, ἀρ­νή­θη­κε τόν Χρι­στό καί ὠ­μο­λό­γη­σε ὡς κα­λή τήν θρη­σκεί­α τους. Τό­τε ὁ Ἅ­γιος ὑ­ψώ­νον­τας τόν νοῦ του πρός τόν Θε­ό καί ζη­τῶν­τας τήν θεί­α του βο­ή­θεια, στρά­φη­κε πρός τόν δι­κα­στή καί τοῦ λέ­ει μέ εἰ­λι­κρι­νῆ καί θαρ­ρα­λέ­α φω­νή· «Ἐ­γώ, δι­κα­στά, οὐ­δέ­πο­τε ἀρ­νή­θη­κα τόν γλυ­κύ­τα­τό μου Χρι­στό. Ἀλ­λά πι­στεύ­ω καί ὁ­μο­λο­γῶ αὐ­τόν ὡς Θε­ό παν­το­δύ­να­μο καί ποι­η­τή τοῦ σύμ­παν­τος κό­σμου καί εἶ­μαι ἕ­τοι­μος νά χύ­σω τό αἷ­μα μου γιά τήν πί­στι μου καί ὄ­χι νά τουρ­κέ­ψω. Ἄς μή συμ­βῆ πο­τέ Κύ­ρι­έ μου». Μό­λις τά ἄ­κου­σε αὐ­τά ὁ δι­κα­στής, γέ­μι­σε ὅ­λος θυ­μό καί προ­στά­ζει τούς ὑ­πη­ρέ­τες νά χτυ­πή­σουν μέ τρι­α­κο­σί­ες ξυ­λι­ές τά πό­δια τοῦ Ἁ­γί­ου. Οἱ δέ ὑ­πη­ρέ­τες ἐ­ξε­τέ­λε­σαν ἀ­μέ­σως τήν προ­στα­γή. Ὁ­πό­τε ἔ­τρε­χε τό αἷ­μα σάν πο­τά­μι ἀ­πό τά νύ­χια τῶν πο­δι­ῶν τοῦ Μάρ­τυ­ρος. Ὁ δέ Ἅ­γιος εὐ­χα­ρι­στοῦ­σε πο­λύ τόν Κύ­ριο, πα­ρα­κα­λῶν­τας τον νά τόν ἐν­δυ­να­μώ­ση καί στό ἑ­ξῆς νά τε­λει­ώ­ση τόν δρό­μο τοῦ Μαρ­τυ­ρί­ου. Ἔ­πει­τα πρό­στα­ξε ὁ δι­κα­στής νά πᾶ­νε τόν Μάρ­τυ­ρα στό Πασ­σιᾶ κα­πι­σί καί νά τόν φυ­λα­κί­σουν ἐ­κεῖ, ἕ­ως ὅ­του νά  γί­νη με­γα­λύ­τε­ρο δι­κα­στή­ριο, γιά νά τόν δι­κά­σουν, ἐ­πει­δή τό­τε ἔ­τυ­χε νά εἶ­ναι ἡ­μέ­ρα Πα­ρα­σκευ­ή. Πράγ­μα πού ἔ­γι­νε. Ὁ δέ πνευ­μα­τι­κός του πα­τέρας, πού προ­α­να­φέρ­θηκε, λέ­ω, Γρη­γό­ριος, ὅ­ταν ἔ­μα­θε τήν παρ­ρη­σί­α τοῦ Ἁ­γί­ου καί τά βα­σα­νι­στή­ρια πού ὑ­πέ­μει­νε γιά τόν Χρι­στό, βρῆ­κε τρό­πο καί πῆ­γε καί τόν συ­νάν­τη­σε μέ­σα στήν φυ­λα­κή καί μέ τά λό­για του τοῦ ἔ­δω­σε θάρ­ρος νά μή δει­λιά­ση στούς ἀ­γῶ­νες, ἀλ­λά νά στα­θῆ μέ γεν­ναῖ­ο φρό­νη­μα, γιά νά ντρο­πιά­ση τόν δι­ά­βο­λο καί νά λά­βη λαμ­προύς τούς στε­φά­νους τῆς νί­κης ἀ­πό τόν κρι­τή Θε­ό. Ὁ δέ Μάρ­τυς ζή­τη­σε νά με­τα­λά­βη τά ἄ­χραν­τα μυ­στή­ρια. Καί ἀ­μέ­σως τοῦ τά ἔ­φε­ρε ὁ σύγ­κελ­λος καί ἐκ­πλή­ρω­σε τό αἴ­τη­μά του. Τήν ἐρ­χό­με­νη Τρί­τη ἔ­φε­ραν τόν Ἅ­γιο στό δι­κα­στή­ριο δε­μέ­νο μέ βα­ρι­ές ἁ­λυ­σί­δες, σάν κα­κοῦρ­γο. Αὐ­τός ὅ­μως ἔ­στε­κε χα­ρού­με­νος, σάν νά ἔ­στε­κε σέ καμ­μί­α πα­νή­γυ­ρι. Βλέ­πον­τάς τον ὅ­μως ὁ Βε­ζύ­ρης μέ ἄ­γριο καί φο­νι­κό βλέμ­μα, τοῦ λέ­ει· «Για­τί ἐ­σύ δέν ὁ­μο­λο­γεῖς τήν δι­κή μας θρη­σκεί­α ὡς κα­λή καί ἀ­λη­θι­νή, ἀλ­λά τήν ἀ­πο­στρέ­φε­σαι καί τήν ἐ­ξευ­τε­λί­ζεις»; Τό­τε ὁ Μάρ­τυς τοῦ λέ­ει· «Ἐ­γώ Χρι­στια­νός γεν­νή­θη­κα καί Χρι­στια­νός θέ­λω νά πε­θά­νω καί δέν ἀρ­νοῦ­μαι τήν πί­στι μου, ἀ­κό­μη καί ἄν μοῦ κά­νε­τε μύ­ρια βα­σα­νι­στή­ρια, δι­ό­τι αὐ­τή εἶ­ναι κα­λή καί ἀ­λη­θι­νή. Καί μα­κά­ρι νά πι­στεύ­σε­τε καί ἐ­σεῖς κά­πο­τε, ἀ­φέν­τη, γιά νά μή κο­λα­σθῆ­τε». Μό­λις τά ἄ­κου­σε αὐ­τά ἀ­π’ αὐ­τόν ὁ Βε­ζύ­ρης, γέ­μι­σε ὅ­λος θυ­μό καί βλέ­πον­τας τό ἀ­με­τά­θε­το τῆς γνώ­μης τοῦ Μάρ­τυ­ρα, ἐ­ξέ­δω­σε τήν κα­τα­δι­κα­στι­κή ἀ­πό­φα­σι νά σκο­τω­θῆ μέ ξί­φος. Καί ἀ­μέ­σως ἀ­φοῦ τόν ἅρ­πα­ξαν οἱ ὑ­πη­ρέ­τες, τόν ἔ­φε­ραν στόν τό­πο τῆς κα­τα­δί­κης. Ὁ δέ Ἅ­γιος ἔ­κα­νε δέ­η­σι πρός τόν Θε­ό, γιά τήν συ­νέ­νω­σι καί τήν εἰ­ρη­νι­κή κα­τά­στα­σι τῶν ὀρ­θο­δό­ξων Χρι­στια­νῶν καί ὅ­λου τοῦ Κό­σμου. Ἔ­πει­τα, ἀ­φοῦ γο­νά­τι­σε, εἶ­πε στόν τζε­λά­τη νά κά­νη ἐ­κεῖ­νο, πού προ­στά­χθη­κε. Αὐ­τός τό­τε, ἀ­πέ­κο­ψε τήν Ἁ­γί­α του κε­φα­λή στίς 25 Ἰ­α­νου­α­ρί­ου ἡ­μέ­ρα Τρί­τη, ὥ­ρα β΄ τῆς ἡ­μέ­ρας, καί ἔ­τσι ἔ­λα­βε ὁ πα­νύ­μνη­τος τόν στέ­φα­νο τοῦ Μαρ­τυ­ρί­ου, στήν ἡ­λι­κί­α τῶν τριά­ντα ἐ­τῶν. Τήν δέ ἐρ­χό­με­νη Τε­τάρ­τη πρός τό ξη­μέ­ρω­μα, φῶς οὐ­ρά­νιο κα­τέ­βη­κε ἐ­πά­νω στό μαρ­τυ­ρι­κό λεί­ψα­νο, τό ὁ­ποῖ­ο εἶ­δαν ὄ­χι μό­νο πολ­λοί Χρι­στια­νοί, ἀλ­λά καί πολ­λοί Τοῦρ­κοι, οἱ ὁ­ποῖ­οι καί τό ὡ­μο­λο­γοῦ­σαν καί τό κή­ρυτ­ταν μπροστά σέ ὅ­λους. Ὁ δέ φι­λό­χρι­στος ἄρ­χοντας Μι­χα­ήλ, ὁ τερ­τζίμ­πα­σης τοῦ Βα­σι­λιᾶ, ἐ­πει­δή εἶ­χε θάρ­ρος στήν σουλ­τά­να, τήν πα­ρε­κά­λε­σε, γιά νά προ­στά­ξη νά τοῦ δο­θῆ τό σῶ­μα τοῦ Μάρ­τυ­ρος, γιά νά τό θά­ψη· ἡ ὁ­ποί­α πρό­στα­ξε καί τοῦ τό ἔ­δω­σαν. Μό­λις ἔ­λα­βε ὁ ἄρ­χοντας τό σῶ­μα τοῦ Ἁ­γί­ου, τό ἔ­πλυ­νε μέ δι­ά­φο­ρα μύ­ρα καί ἀ­ρώ­μα­τα, ὅ­πως ἔ­κα­νε καί ὁ Νι­κό­δη­μος στό θε­ο­ποι­η­μέ­νο σῶ­μα τοῦ Ἰ­η­σοῦ. Καί ἔ­τσι μέ πολ­λή εὐ­λά­βεια τό σή­κω­σαν οἱ Χρι­στια­νοί μα­ζί μέ τόν Πα­τριά­ρχη καί τούς πα­ρευ­ρε­θέν­τες ἀρ­χι­ε­ρεῖς καί τό ἐ­πή­γαν στόν να­ό τῆς Ζω­ο­δό­χου Πη­γῆς καί ἐ­κεῖ το ἐν­τα­φί­α­σαν μέ τι­μές. Με­τά δέ ἀ­πό δύ­ο χρό­νια, ὁ προ­α­να­φερ­θείς ἄρ­χοντας, ἐ­πει­δή εἶ­χε με­γά­λη εὐ­λά­βεια πρός τόν Μάρ­τυ­ρα, ἔ­κα­νε ἀ­να­κο­μι­δή τοῦ λει­ψά­νου του καί ἀ­μέ­σως μό­λις ἄ­νοι­ξαν τόν τά­φο, βγῆ­κε τό­ση μυ­στη­ρι­ώ­δης εὐ­ω­δί­α, ὥ­στε θαύ­μα­σαν ὅ­λοι οἱ Χρι­στια­νοί πού βρέ­θη­καν ἐ­κεῖ καί δό­ξα­σαν τόν Θε­ό, πού δο­ξά­ζει αὐ­τούς πού τόν δο­ξά­ζουν. Καί πῆ­ρε ὁ ἄρ­χοντας τήν Ἁ­γί­α κά­ρα τοῦ Μάρ­τυ­ρα στήν οἰ­κί­α του. Καί ἐ­πει­δή ἔ­τυ­χε νά εἶ­ναι ἄρ­ρω­στοι οἱ υἱ­οί του μέ σο­βα­ρή καί βα­ρυ­τά­τη ἀ­σθέ­νεια, ἀ­μέ­σως μό­λις ἀ­σπά­σθη­καν μέ πί­στι καί εὐ­λά­βεια τήν Ἁ­γί­α κά­ρα, ὤ τοῦ θαύ­μα­τος! ση­κώ­θη­καν ἀ­πό τό κρε­ββά­τι καί ἔ­γι­ναν τε­λεί­ως ὑ­γι­εῖς, δο­ξά­ζον­τας τόν Θε­ό καί τόν Ἅ­γιο. Ἀλ­λά καί κά­ποι­ος ρά­φτης, πού ὠ­νο­μα­ζό­ταν Νι­κό­λα­ος καί τα­λαι­πω­ρεῖτο ἀ­πό σο­βα­ρή καί ἐ­πι­κίν­δυ­νη ἀ­σθέ­νεια καί εἶ­χε ἀ­πο­φα­σι­σθῆ ἀ­πό τούς ἰα­τρούς ὅ­τι θά πε­θά­νη, ἀπελπισμένος πλέ­ον ἀ­πό τήν πα­ροῦ­σα ζω­ή, θυ­μή­θη­κε τό θαῦ­μα πού ἔ­κα­νε ὁ Ἅ­γιος στούς υἱ­ούς τοῦ τερ­τζίμ­πα­ση καί ἀ­μέ­σως ἔ­στει­λε καί ἔ­φε­ραν τήν Ἁ­γί­α κά­ρα. Καί μό­λις τήν το­πο­θέ­τη­σαν ἐ­πά­νω του, ὤ τοῦ θαύ­μα­τος!, ση­κώ­θη­κε ἀ­πό τήν θα­να­τη­φό­ρα ἐ­κεί­νη ἀ­σθέ­νεια καί δό­ξα­σε τόν Θε­ό, καί τόν Μάρ­τυ­ρα. Ὁ δέ προ­α­να­φερ­θείς παπ­α Γρη­γό­ριος ὁ Ξη­ρο­πο­τα­μι­νός, μό­λις ἄ­κου­σε τά θαύ­μα­τα τοῦ Μάρ­τυ­ρα καί ἔ­χον­τας εὐ­λά­βεια πρός τόν Ἅ­γιο, πῆ­γε στόν ἄρ­χον­τα, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἦ­ταν φί­λος του καί τόν πα­ρε­κά­λε­σε νά ἀ­φι­ε­ρώ­ση τήν Ἁ­γί­α κά­ρα τοῦ Μάρ­τυ­ρος στό δι­κό του Μο­να­στή­ρι τοῦ Ξη­ρο­πο­τά­μου. Καί ὁ ἄρ­χοντας καί ἐξ αἰ­τί­ας τῆς εὐ­λά­βειας πού εἶ­χε πρός τό ἴ­διο Μο­να­στή­ρι καί ἐξ αἰ­τί­ας τῆς φι­λί­ας, πού εἶ­χε μέ τόν πα­ρα­πά­νω σύγ­κελ­λο, τήν ἀ­φι­έ­ρω­σε ὡς δῶ­ρο πο­λύ­τι­μο, ἡ ὁ­ποί­α βρί­σκε­ται μέ­χρι καί τώ­ρα σ’ αὐ­τή τήν σε­βά­σμια μο­νή, ἀ­πό τήν ὁ­ποί­α πη­γά­ζουν κα­θη­με­ρι­νά δι­ά­φο­ρα θαύ­μα­τα, λυ­τρώ­νον­ται πολ­λοί ἀ­πό τήν θα­να­τη­φό­ρα ἀ­σθέ­νεια τοῦ λοι­μοῦ καί τῆς πα­νώ­λης καί ἐ­λευ­θε­ρώ­νον­ται ἀ­πό πολ­λά ἄλ­λα πά­θη καί νό­σους ἐ­κεῖ­νοι, πού μέ εὐ­λά­βεια καί θερ­μή πί­στι κα­τα­φεύ­γουν σ’ αὐ­τήν, πρός δό­ξα τοῦ Κυ­ρί­ου μας Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ. Στόν ὁ­ποῖ­ο ἁρ­μό­ζει ὅ­λη ἡ δό­ξα, ἡ τι­μή καί ἡ προ­σκύ­νη­σις στούς αἰ­ῶ­νες. Ἀ­μήν.