Ἀναστάσιος ἐν Σινᾷ Μωσῆς νέος,
Καί πρίν τελευτῆς τόν Θεόν βλέπειν ἔχει.
Αὐτός ὁ Πατέρας μας ἀνάμεσα στούς Ἁγίους Ἀναστάσιος, ἀφοῦ ἐγκατέλειψε τόν κόσμο καί τά κοσμικά καί, ἀφοῦ ἀνέλαβε τόν σταυρό του, σύμφωνα μέ τήν ἐντολή τοῦ Κυρίου, ἔκοψε τά μαλλιά του καί ἔγινε Μοναχός καί μέ προθυμία ἀκολούθησε τόν Χριστό. Καί ἐπειδή ἔγινε ἐραστής τῶν μεγαλύτερων ἀγώνων τῆς ἀρετῆς, γι’ αὐτό πῆγε στά Ἱεροσόλυμα καί, ἀφοῦ προσκύνησε τούς Ἁγίους καί σεβάσμιους τόπους, πῆγε στό Σίναιο ὄρος. Καί καθώς βρῆκε ἐκεῖ Μοναχούς, οἱ ὁποῖοι μεταχειρίζονταν τήν ἀσκητική πολιτεία, ἔμεινε μαζί μέ ἐκείνους, ὑποτασσόμενος σ’ αὐτούς καί ὑπηρετῶντας τους. Ἔτσι, ἐπειδή ἔγινε πολύ ταπεινόφρων, γι’ αὐτό ἔλαβε ἀπό τόν Θεό χαρίσματα γνώσεως καί σοφίας πολλῆς, μέσῳ τῆς ὁποίας συνέγραψε Βίους Ἁγίων Πατέρων καί συνέθεσε λόγους ψυχωφελεῖς. Καί ὅταν ἔφθασε σέ βαθύτατα γηρατειά, ἔφυγε πρός τόν Κύριο[1].
[1]Σημείωσε, ὅτι στόν α΄ τόμο τοῦ Ἀδάμ τοῦ Ζοιρνικαβίου, σελ. 111, ἀναφέρεται στίς ὑποσημειώσεις τοῦ κυρ Εὐγενίου, ὅτι ὑπῆρξαν δύο Ἀναστάσιοι, Σιναΐτες καί οἱ δύο, καί οἱ ὁποῖοι ἔγιναν Πατριάρχες Ἀντιοχείας καί οἱ δύο καί οἱ ὁποῖοι ἔλαβαν ἀθλητικό τέλος καί οἱ δύο. Καί ὁ μέν πρῶτος διέλαμψε κατά τό ἔτος 561 καί, ἀφοῦ ἀγωνίσθηκε ὑπέρ τῆς εὐσεβείας, τό ἔτος 599 ἔφυγε πρός τόν Κύριο. Ἐνῶ ὁ δεύτερος, ἀφοῦ διαδέχθηκε ἀμέσως τόν συνώνυμό του, τό ἔτος 599 καί ἔμεινε στόν θρόνο γιά δέκα ἔτη, ἔλαβε ἀπό τούς Ἰουδαίους τόν θάνατο ἀπό φωτιά. Ὅσον ἀφορᾶ τήν συγγραφή γιά τά δόγματα τῆς πίστεως, οἱ μέν τήν ἀποδίδουν στόν πρῶτο Ἀναστάσιο, ὡς πόνημα ἐκείνου. Ἐνῶ ὁ Καβέος λέει, ὅτι αὐτή εἶναι γόνος τοῦ θείου Μαξίμου (σελ. 550 σχετικά μέ τούς Ἐκκλησιαστικούς Συγγραφεῖς). Ἡ δέ Βίβλος ἡ ἀποκαλουμένη Ὁδηγός, πού ἐκδόθηκε στήν Βενετία, τοῦ νεωτέρου Ἀναστασίου εἶναι πόνημα τοῦ Ἱερομάρτυρος καί ὄχι τοῦ παλαιότερου. Βλέπε δέ καί τόν Εὐάγριο, βιβλ. στ΄, κεφ. κδ΄, πού λέει, ὅτι ὁ παλαιός Ἀναστάσιος ἦταν ὡς πρός τά θεῖα μέν πολύ λόγιος, ἐνῶ ὡς πρός τούς τρόπους καί τήν διατροφή ἀκριβής. Ὥστε καί στά πολύ ψιλά καί μικρά προσπαθοῦσε νά μή κάνη λάθος. Πολύ δέ περισσότερο στά καίρια καί ἀναγκαῖα, καί σ’ ἐκεῖνα πού ἀναφέρονται στόν Θεό. Τόσο δέ ἦταν ἔντιμος στά ἤθη, ὥστε μήτε νά κλίνη εὔκολα στό εὐκολοτίμητο καί εὐκολοαντάμωτο, μήτε πάλι μέ τό αὐστηρό καί δυσκολοπλησίαστο νά ἦταν στά πρέποντα ἀμελής. Λέει δέ ὁ Μελέτιος (τόμ. β΄ , σελ. 110) ὅτι ὁ πρῶτος Ἀναστάσιος ἐξωρίσθηκε ἀπό τόν βασιλιά Ἰουστῖνο, τόν διάδοχο τοῦ Ἰουστινιανοῦ. Καί ὕστερα ἀπό εἴκοσι τρία χρόνια, ἀφοῦ ἀνακλήθηκε ἀπό τόν βασιλιά Μαυρίκιο, τοποθετήθηκε στόν θρόνο του. Ἔγραψε δέ αὐτός καί Συντακτήριο λόγο πρός τούς Ἀντιοχεῖς καί σχετικά μέ τήν Ἐκκλησιαστική Σύναξι καί σχετικά μέ τό μή μνησικακεῖν καί στούς κοιμηθέντας ἀδελφούς καί τό βιβλίο, πού ἐπιγράφεται Ὁδηγός καί ἄλλα (γεγονός πού εἶναι ἐνάντιο μέ τά παραπάνω). Σχετικά δέ μέ τόν νεώτερο Ἀναστάσιο ἀναγράφονται τά ἑξῆς ἀπό τόν Μελέτιο, τόμ. β΄ , σελ. 148, ὅτι οἱ Ἑβραῖοι, ἀφοῦ ἔκοψαν τά αἰδοῖα του προηγουμένως, τά ἔβαλαν στό στόμα του γιά μεγαλύτερο ἐξευτελισμό. Ὕστερα δέ κατέκαψαν τό σῶμα του στήν ἀγορά. Καί ὅταν τό ἔμαθε αὐτό ὁ βασιλιάς Φωκᾶς, ἀπέστειλε τόν Βώνοσο, τόν κόμη τῆς Ἀνατολῆς καί τόν Κοπανᾶ, τόν στρατηλάτη· οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ πῆγαν στήν Ἀντιόχεια, ἄλλους μέν Ἑβραίους φόνευσαν, ἄλλων δέ ἔβγαλαν τούς ἁρμούς τοῦ σώματος καί ἄλλους τούς ἔδιωξαν ἀπό τήν Ἀντιόχεια. Ὥστε καί ὁ Ἀναστάσιος αὐτός, τόν ὁποῖο ἀναφέρει ἐδῶ ὁ Συναξαριστής καί Ἐπίσκοπος ἦταν Ἀντιοχείας καί Ἱερομάρτυρας, ὅπως καί αὐτός, πού ἀναφέρεται στίς εἴκοσι τοῦ παρόντος.
Login