Τῷ αὐτῷ μηνὶ E΄, μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Γαλακτίωνος καί Ἐπιστήμης.
Αὐτοί οἱ Ἅγιοι ἔζησαν στά χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Δεκίου καί τοῦ ἡγεμόνα Σεκούνδου κατά τό ἔτος 250. Καί ὁ μέν Γαλακτίων ἦταν υἱός τοῦ Κλειτοφῶντα καί τῆς Λευκίππης, οἱ ὁποῖοι ἦσαν καί οἱ δύο εἰδωλολάτρες. Κατόπιν διδάχθηκαν τήν εὐσέβεια ἀπό ἕναν Μοναχό, ὀνομαζόμενο Ὀνούφριο καί δέχθηκαν τό Ἅγιο Βάπτισμα. Ἡ Ἐπιστήμη καί αὐτή ἐπίσης εἶχε γονεῖς εἰδωλολάτρες. Ἐπειδή ὅμως δόθηκε μέ γάμο στόν Γαλακτίωνα, γι’ αὐτό καί βαπτίσθηκε μέσῳ αὐτοῦ. Φυλάγοντας τήν παρθενία ἄσπιλη καί οἱ δύο, ἔγιναν Μοναχοί, κάθε σκληραγωγία καί κακοπάθεια ὑπομένοντας. Ὕστερα ὅμως συνελήφθησαν ἀπό τόν ἄρχοντα Οὖρσο καί ἐρωτώμενοι ἀπό αὐτόν μέ θάρρος ὡμολόγησαν τόν Χριστό. Τότε τούς ἔδειραν δυνατά καί ἔβαλαν στά νύχια τους καλάμια λεπτά καί πολύ μυτερά. Ἔπειτα ἔκοψαν μέ μαχαίρι τά ἄκρα τῶν ποδιῶν τους καί στό τέλος τούς ἀποκεφάλισαν καί ἔτσι ἔλαβαν οἱ μακάριοι τούς στεφάνους τοῦ μαρτυρίου. Ἦταν δέ ὅταν μαρτύρησαν ὁ μέν Γαλακτίων τριάντα ἐτῶν, ἐνῶ ἡ Ἐπιστήμη δέκα ἕξι ἐτῶν. (Τό ἀναλυτικό τους Μαρτύριο βλέπε στόν Νέο Παράδεισο[1]).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἐκ τῶν Ἑβδομήκοντα, Ἑρμᾶ, Πατρόβα, Λίνου, Γαΐου καί Φιλολόγου.
Αὐτοί προέρχονταν ἀπό τούς Ἑβδομήκοντα μαθητές τοῦ Χριστοῦ. Καί ὁ μέν Πατρόβας, τόν ὁποῖο ἀναφέρει ὁ θεῖος Ἀπόστολος Παῦλος στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή λέγοντας· «Ἀσπάσασθε Πατρόβαν» (Ρωμ. 16,14), αὐτός ἔγινε Ἐπίσκοπος Ποτιόλων, πού βρίσκονται στήν Ἰταλία, καί ἀφοῦ βάπτισε πολλούς ἀπίστους, τούς πρόσφερε στόν Χριστό. Ὁ Ἑρμᾶς, τόν ὁποῖο καί αὐτόν ἀναφέρει ὁ Παῦλος στήν ἴδια ἐπιστολή[2] (κεφ. 16, 14), αὐτός, λέω, ἔγινε Ἐπίσκοπος Φιλίππων. Ὁ Λῖνος, τόν ὁποῖο ἀναφέρει ὁ ἴδιος Παῦλος στήν πρός Τιμόθεο ἐπιστολή λέγοντας· «Ἀσπάζεταί σε Λῖνος καί Κλαυδία» (Β΄ Τιμ. 4, 29), καί αὐτός, λέω, ἔγινε Ἐπίσκοπος Ρώμης μετά ἀπό τόν κορυφαῖο Πέτρο[3]. Ὁ δέ Γάϊος, τόν ὁποῖο ἀναφέρει ὁ ἴδιος Παῦλος στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή λέγοντας· «Ἀσπάζεται ἡμᾶς Γάϊος ὁ ξένος μου» (Ρωμ. 16,23), καί αὐτός, λέω, ἔγινε Ἐπίσκοπος Ἐφέσου, ὕστερα ἀπό τόν ἁγιώτατο Τιμόθεο. Ὁ Φιλόλογος πάλι, τόν ὁποῖο ἀναφέρει ὁ ἴδιος Παῦλος στήν ἴδια ἐπιστολή λέγοντας· «Ἀσπάσασθε Φιλόλογον καί Ἰουλίαν» (Ρωμ. 16,15), αὐτός, λέω, ἔγινε Ἐπίσκοπος τῆς Σινώπης ἀπό τόν πρωτόκλητο Ἀνδρέα. Ὅλοι λοιπόν αὐτοί οἱ Ἀπόστολοι, ἀφοῦ ἐγκαταστάθηκαν ὡς Ἐπίσκοποι στίς παραπάνω πόλεις καί ἐπαρχίες καί ἀφοῦ ὑπέμειναν πολλούς πειρασμούς καί θλίψεις γιά τήν εὐσέβεια, πολλούς ἄπιστους πρόσφεραν σωσμένους στόν Χριστό καί ἔτσι ἐτελειώθησαν ἐν Κυρίῳ.
[1] Τό ἑλληνικό τους Μαρτύριο συνέγραψε ὁ Μεταφραστής, τοῦ ὁποίου ἡ ἀρχή εἶναι· «Τῇ πρός τῷ Λιβάνου ὄρει». (Σώζεται στήν τῶν Ἰβήρων καί σέ ἄλλες).
[2] Σέ ἄλλες ἐκδόσεις τῶν ἐπιστολῶν τοῦ Παύλου αὐτός γράφεται ὡς Ἑρμῆς καί σέ ἄλλες Ἐρμᾶς, πού εἶναι ἕνας καί ὁ αὐτός. Χωριστά ὅμως ἑορτάζεται κατά τήν ὀγδόη τοῦ Μαρτίου. Σημείωσε, ὅτι ὁ Ἀπόστολος αὐτός Ἑρμᾶς, συνέγραψε, ὅπως λένε μερικοί, τό βιβλίο πού ὀνομάζεται Ποιμήν, τό ὁποῖο εἶναι ἴσο κατά τό μέγεθος μέ τήν Ὀκτώηχο τοῦ Δαμασκηνοῦ καί ἀρχίζει ἀπό τήν θεολογία. Εἶναι τυπωμένο ἀπό πολύ παλιά καί βρισκόταν τήν Μονή τῶν Μετεώρων, ὄπως μᾶς ἀνάγγειλε ὁ μακαρίτης πρῴην Τρίκκης Ἀμβρόσιος. Τό βιβλίο λοιπόν αὐτό εἶναι ὠφελιμώτατο καί ἀναγκαιότατο, ὅπως μαρτυρεῖ ὁ θεῖος Ἱερώνυμος. (Βλέπε τόν α΄ τόμο τοῦ Μελετίου, σελ. 172). Ἐγὼ ἔγραψα καί ἄνθρωπο ἔστειλα στά Μετέωρα, γιά νά ἐρευνήση νά τό βρῆ, ἀλλά δέν τό βρῆκε. Τό βιβλίο αὐτό τοῦ Ποιμένος ἀναφέρει καί ὁ Εὐσέβιος (βιβλ. γ΄, κεφάλ. γ΄ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας) συμπληρώνοντας ὅτι ἀπό ἄλλους ἀμφισβητεῖται καί ἀπό ἄλλους ἐγκρίνεται. Ὁ δέ Εἰρηναῖος, βιβλ. δ΄, κεφαλ. γ΄ καί ὁ Κλήμης Στρωματ., βιβλ. α΄ καί β΄, καί ὁ Τερτυλιανός, στό Περὶ προσευχῆς, κεφ. ιβ΄, καί ὁ Ὠριγένης, ὁμιλ. η΄ στούς Ἀριθμούς, αὐτοί λέω, ἀριθμοῦν τό βιβλίο τοῦ Ποιμένος μέ τά κανονικά βιβλία. Σημείωσε ἀκόμη, ὅτι τό βιβλίο τοῦ Ποιμένος δέχεται καί ὁ Μέγας Ἀθανάσιος στήν ἑορταστική ἐπιστολή, καί μαζί μέ τούς παλιούς τό δέχεται καί ὁ Ἠλίας ὁ Κρήτης καί ὁ Νικηφόρος ὁ Ξανθόπουλος. Ὁ Ἑρμᾶς αὐτός ἔχει καί ἄλλα δύο βιβλία σωζόμενα ἤδη καί πού ἔχουν κυκλοφορήσει στήν ἑλληνική, ἀπό τά ὁποῖα τό μέν ἕνα ἐπιγράφεται Ἐκκλησία, τό ὁποῖο περιέχει τέσσερες ὁράσεις, πού ἔγιναν στόν ἀνωτέρω Ἑρμᾶ, ἐνῶ τό ἄλλο περιέχει δέκα παραβολές πολύ ὠφέλιμες ὡς διδασκαλία ζωῆς μακαρίας καί κατάλληλης στούς Χριστιανούς. Ὥστε τρία βιβλία ἔγραψε ὁ ἀπόστολος αὐτός Ἑρμᾶς. Πρῶτον τήν Ἐκκλησία, δεύτερο τόν Ποιμένα, ὁ ὁποῖος ὠνομάσθηκε ἔτσι, διότι περιλαμβάνει δώδεκα ἐπιτάγματα, τά ὁποῖα δίδαξε τόν Ἑρμᾶ Ἄγγελος Κυρίου μέ μορφή ποιμένος καί τρίτον τίς δέκα παραβολές. Βλέπε στήν Ἑκατονταετηρίδα.
[3] Σημείωσε, ὅτι σύμφωνα μέ τό ζ΄ βιβλ. κεφ. μζ΄ τῶν Ἀποστολικῶν Διαταγῶν ὁ Λῖνος προβιβάσθηκε ὡς Ἐπίσκοπος ἀπό τόν Παῦλο. Σύμφωνα ὅμως μέ ἄλλη παράδοσι, τήν ὁποία ἐπιβεβαιώνει ὁ Τερτυλιανός στίς Προγραφές καί ὁ Ἐπιφάνιος, Αἱρέσ. κζ΄, καί ὁ Ρουφῖνος στούς Ἀναγνωρισμούς, μέρος α΄, σύμφωνα μέ αὐτόν, λέω, ὁ Πέτρος διώρισε τόν Κλήμη στήν ἕδρα τῆς Ρώμης. Ὅμως ὁ ἱερός Ἐπιφάνιος σημείωσε, Αἱρέσ. κζ΄, ὅτι ὁ Κλήμης ἐγκατέλειψε τήν προεδρία, ὅσο ἦταν ζωντανός ὁ Λῖνος καί ὁ Ἀνακλητός. Ἡ γενικώτερη λοιπόν γνώμη θέλει ὡς πρῶτο Ἐπίσκοπο τῆς Ρώμης τόν Λῖνο. Κατόπιν τόν Ἀνακλητό, ὕστερα τόν Κλήμεντα, ὅπως ἀναφέρει ὁ Εὐσέβιος, Ἐκκλ. Ἱστορ., βιβλ. γ΄, κεφ. β΄, δ΄, κα΄. (Βλέπε καί τήν νεοτύπωτη Ἑκατονταετηρίδα).


Login