Ἡ Ἁ­γί­α Νε­ο­μάρ­τυς Ἀρ­γυ­ρῆ, ἡ κα­τά τό ἔ­τος 1725 ἐν Κων­σταν­τι­νου­πό­λει τόν Χρι­στόν ὁ­μο­λο­γή­σα­σα καί βα­σα­νι­σθεῖ­σα, ἐν τῇ φυ­λα­κῇ τελειοῦται

+ Ἡ Ἀρ­γυ­ρῆ δέ τοῖς φυ­λα­κῆς βα­σά­νοις,

Ὑ­πέρ τό ἀρ­γύ­ρι­ον ἡμᾶς φαι­δρύ­νει.

          Αὐ­τή ἡ χρυ­σῆ Μάρ­τυς τοῦ Χρι­στοῦ Ἀρ­γυ­ρή, ἦ­ταν ἀ­πό τήν Προύσ­σα, ἀ­πό γο­νεῖς θε­ο­σε­βεῖς, ὡ­ραί­α στήν ὄ­ψι καί φο­βού­με­νη τόν Θε­ό. Αὐ­τή λοι­πόν ἡ Μα­κα­ρί­α παν­τρεύ­θη­κε καί, ἐ­νῷ ἦ­ταν ἀ­κό­μη νε­ό­νυμ­φη, τήν ἀ­γά­πη­σε ἕ­νας Τοῦρ­κος γεί­το­νάς της, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἐ­πει­δή ἐ­πι­θυ­μοῦ­σε νά τήν φέ­ρη στήν κα­κή θέ­λη­σί του καί δέν τό κα­τά­φε­ρε, ψευ­δο­μαρ­τύ­ρη­σε στόν δι­κα­στή τῆς Προύσ­σας ἐ­ναν­τί­ον της, ὅ­τι θέ­λη­σε νά γί­νη Τουρ­κά­λα. Γι’ αὐ­τό ὁ δι­κα­στής ἀ­μέ­σως φυ­λά­κι­σε τήν Ἁ­γί­α. Ὁ δέ ἄν­δρας της, ἐ­πει­δή νό­μι­σε, ὅ­τι εἶ­ναι κα­λύ­τε­ρο, δέ­χθη­κε τήν ἀ­πό­φα­σι αὐ­τή, γιά νά ἐ­ξε­τα­σθῆ στήν Κων­σταν­τι­νού­πο­λι. Καί λοι­πόν ᾖλ­θε ἐ­κεῖ ὁ ἐ­χθρός τῆς Ἁ­γί­ας καί κρί­θη­κε μέ αὐ­τήν ψευ­δο­μαρ­τυ­ρῶν­τας μπρο­στά στόν δι­κα­στή τά ἴ­δια ἐ­ναν­τί­ον τῆς Μάρ­τυ­ρος. Ἡ δέ Μάρ­τυς ἀ­πο­κρί­θη­κε, ὅ­τι δέν γνω­ρί­ζει πο­τέ νά εἶ­πε τέ­τοι­ο λό­γο καί νά ἀρ­νή­θη­κε τήν πί­στι της. Καί ὅ­τι εἶ­ναι Χρι­στια­νή καί Χρι­στια­νή πά­λι θέ­λει νά πε­θά­νη.

          Ἔ­τσι μέ προ­στα­γή τοῦ δι­κα­στῆ ἔ­δει­ραν τήν Ἁ­γί­α καί τήν ἔ­βα­λαν στήν φυ­λα­κή. Καί πά­λι τήν ἔ­βγα­λαν καί τήν ρω­τοῦ­σαν καί πά­λι τήν ἔ­δερ­ναν καί τήν τι­μω­ροῦ­σαν καί ὕ­στε­ρα πά­λι τήν ἔ­βα­ζαν στήν φυ­λα­κή. Καί αὐ­τό γι­νό­ταν σ’ αὐ­τήν συ­νέ­χεια καί κα­τ’ ἐ­ξα­κο­λού­θη­σι γιά δι­ά­στη­μα, ὤ τῆς γεν­ναι­ό­τη­τός της!, δε­κα­ε­πτά ὁ­λό­κλη­ρων χρό­νων. Ἀλ­λά καί μέ­σα στήν φυ­λα­κή, πού βρι­σκό­ταν ἡ Μα­κα­ρί­α, πάν­το­τε τήν ἐ­νω­χλοῦ­σαν καί τήν ἔ­βρι­ζαν Τουρ­κά­λες γυ­ναῖ­κες, πού ἦ­ταν φυ­λα­κι­σμέ­νες ἐ­κεῖ γιά δι­ά­φο­ρες κα­κές πρά­ξεις τους, τίς ὁ­ποῖ­ες τίς πα­ρα­κι­νοῦ­σε ὁ δι­ά­βο­λος νά πει­ρά­ζουν τήν Ἁ­γί­α, γιά πε­ρισ­σό­τε­ρή της θλῖ­ψι καί βά­σα­νο. Τά ὁ­ποῖ­α ὅ­λα τά ὑ­πέ­μει­νε ἡ πα­νύ­μνη­τη μέ με­γά­λη γεν­ναι­ο­ψυ­χί­α ἀ­πό τήν ἀ­γά­πη καί τόν πό­θο, πού εἶ­χε στόν νυμ­φί­ο της Χρι­στό. Για­τί λέ­ω αὐ­τά μό­νο; Καί ἡ ἴ­δια ἀ­πό μό­νη της κα­τα­τυ­ραν­νοῦ­σε καί παί­δευ­ε τό σῶ­μα της μέ νη­στεί­α καί μέ κά­θε ἄλ­λη τα­λαι­πω­ρί­α καί κα­κου­χί­α, ὅ­πως τό μαρ­τύ­ρη­σαν πολ­λές Χρι­στια­νές γυ­ναῖ­κες, πού ἦ­ταν φυ­λα­κι­σμέ­νες μα­ζί μέ τήν Ἁ­γί­α καί ὕ­στε­ρα ἀ­πο­φυ­λα­κί­σθη­καν. Καί τό­ση χα­ρά καί εὐ­χα­ρί­στη­σι λάμ­βα­νε ἡ καρ­διά τῆς Ἁ­γί­ας, πού ἔ­με­νε μέ­σα στήν φυ­λα­κή γιά τόν Χρι­στό καί τό­ση με­γά­λη ἀ­νά­παυ­σι θε­ω­ροῦ­σε τήν τα­λαι­πω­ρί­α τῆς φυ­λα­κῆς, ὥ­στε τῆς εἶ­πε ὁ εὐ­λα­βέ­στα­τος Χρι­στια­νός Μα­νώ­λης ὁ Κι­ουρ­τζίμ­πα­σης νά τήν ἐ­λευ­θε­ρώ­ση. Ἀλ­λά ἐ­κεί­νη δέν τό δέ­χθη­κε, κα­θώς θε­ω­ροῦ­σε τήν φυ­λα­κή βα­σι­λι­κό πα­λά­τι, ὥ­σπου ἐ­κεῖ μέ­σα φυ­λα­κι­σμέ­νη καί δέ­σμια γιά τόν Χρι­στό τε­λεί­ω­σε τήν ζω­ή της καί ἔ­λα­βε τόν ἀ­μά­ραν­το Στέ­φα­νο τοῦ Μαρ­τυ­ρί­ου. Τό δέ Ἅ­γιό της λεί­ψα­νο τό πῆ­ραν οἱ Χρι­στια­νοί καί τό ἐν­τα­φί­α­σαν στό Χά­σκι­ο­ϊ, καί με­τά ἀ­πό τρί­α χρό­νια, ἔ­κα­ναν ἀ­να­κο­μι­δή καί, ὤ τοῦ θαύ­μα­τος!, βρέ­θη­κε σῷο καί ἀ­κέ­ραι­ο τό Ἅ­γιό της λεί­ψα­νο καί ἀ­νέ­βλυ­ζε εὐ­ω­δί­α ἀ­νεί­πω­τη. Αὐτό ἀφοῦ τό πῆ­ραν ἀ­μέ­σως μέ με­γά­λη εὐ­λά­βεια οἱ ἱ­ε­ρεῖς καί οἱ Χρι­στια­νοί, τό ἀ­πέ­θε­σαν μέ­σα στήν ἐ­κεῖ Ἐκ­κλη­σί­α τῆς Ἁ­γί­ας Πα­ρα­σκευ­ῆς μέ τήν ἄ­δεια τοῦ τό­τε πα­να­γι­ω­τά­του Πα­τριά­ρχου Πα­ϊ­σί­ου. Αὐτό ἕ­ως καί σή­με­ρα βρί­σκε­ται ἐ­κεῖ καί προ­σκυ­νεῖ­ται ἀ­πό Πα­τριά­ρχες, Ἀρ­χι­ε­ρεῖς, Ἱ­ε­ρεῖς, ἀ­φέν­τες καί ὅ­λους τούς ὀρ­θο­δό­ξους Χρι­στια­νούς, πρός δό­ξα τοῦ Πα­τρός, τοῦ Υἱ­οῦ καί τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος. Ἀ­μήν.