Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρᾳ μνή­μη τοῦ Ἁ­γί­ου ἐν­δό­ξου Ἱ­ε­ρο­μάρ­τυ­ρος Παρ­θε­νί­ου (Παρ­θε­νι­ά­δη) († 1805).

Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρᾳ μνή­μη τοῦ Ἁ­γί­ου ἐν­δό­ξου Ἱ­ε­ρο­μάρ­τυ­ρος
Παρ­θε­νί­ου (Παρ­θε­νι­ά­δη) († 1805).

Μέ­λος τοῦ γνή­σι­α ἀ­να­γεν­νη­τι­κοῦ κι­νή­μα­τος τῶν Ἱ­ε­ρο­πρε­πῶν Κολ­λυ­βά­δων. Ὑπῆρξε μο­να­χός τῆς συ­νο­δεί­ας τοῦ Ὁ­σί­ου Νή­φω­να (+1809) στό Ἅγιον Ὄρος, τόν ὁ­ποῖ­ο ἀ­κο­λού­θη­σε στήν ἀ­ναγ­κα­στι­κή του ἔ­ξο­δο ἀ­πό αὐ­τό, λόγῳ τῶν Κολ­λυ­βα­δι­κῶν τα­ρα­χῶν (1773).

Με­τέ­βη στήν Ἰ­κα­ρί­α, ὅ­που ὁ ὅ­σι­ος Νή­φων ἵ­δρυ­σε τήν μο­νή τοῦ Εὐ­αγ­γε­λι­σμοῦ τῆς Θε­ο­τό­κου (1775), καί πα­ρέ­μει­νε ἐ­πί τρι­ε­τί­α. Ἀ­να­χω­ρῶντας ἀ­νέ­φε­ρε στούς μο­να­χούς προ­φη­τι­κά πώς, ὅ­ταν ἰ­δοῦν τό ἕ­να ἀ­πό τά δύ­ο κυ­πα­ρίσ­σι­α, πού φύ­τε­ψε, νά ξε­ρα­θῆ, θά τόν θα­να­τώ­σουν. Ἔτ­σι καί ἔ­γι­νε. Τό 1798 ἐγ­κα­τα­στά­θη­κε στήν Πά­τμο μέ μι­κρή συ­νο­δεί­α στήν πε­ρι­ο­χή Λι­βά­δι,  ὅ­που ἔ­κτι­σε τα­πει­νά οἰ­κή­μα­τα.

Γι­ά τήν ὁ­λο­κλή­ρω­σι τῶν οἰ­κο­δο­μῶν ἀ­ναγ­κά­σθη­κε νά τα­ξι­δέ­ψη καί νά κά­νη ἐ­ρά­νους γιά συγ­κέν­τρω­σι τῶν ἀ­πα­ραί­τη­των χρη­μά­των. Ἔτ­σι ἔ­φθα­σε ἕ­ως τό Δι­δυ­μό­τει­χο τῆς Θράκης. Κα­τά τήν ἐ­κεῖ πα­ρα­μο­νή του δέν ἔ­παυ­σε νά κη­ρύτ­τη τόν Χρι­στό καί τό ἀ­γα­θό, τήν τή­ρη­σι τῆς ἀρ­γίας τῆς Κυ­ρι­α­κῆς, νά συμ­βου­λεύ­η καί νά ἐ­ξο­μο­λο­γῆ. Ὅ­ταν μί­α νέ­α πῆ­γε νά ἐ­ξο­μο­λο­γη­θῆ τήν ἁ­μαρ­τί­α της, τήν σχέ­σι της μέ ἕ­να Ὀθω­μα­νό καί τήν συμ­βού­λευ­σε νά τήν δι­α­κό­ψη, τό ἔ­μα­θε ἐκεῖ­νος καί τόν φό­νευ­σε, κα­θώς ὁ ὅ­σι­ος πα­τέρας ἐ­ξερ­χό­ταν τοῦ να­οῦ, με­τά ἀ­πό τή θεί­α λει­τουρ­γί­α τῆς Κυ­ρι­α­κῆς. Ἦ­ταν 5 Μαρ­τί­ου τοῦ 1805.

Ἡ μνή­μη του εἶναι ἄ­γνω­στη στούς συ­να­ξα­ρι­στές. Τι­μᾶ­ται τήν Β΄ Κυ­ρι­α­κή τοῦ Ματ­θαί­ου με­τά τῶν ἐν Πά­τμῳ δι­α­λαμ­ψάν­των Ἁ­γί­ων.

Πη­γές: Μω­υ­σέ­ως Μο­να­χοῦ, ὅ. π., σελ. 525

http://www.saint.gr