Τῷ αὐτῷ μηνί ΚΗ΄, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Ἐφραίμ τοῦ Σύρου. Ὁ Ὅσιος Πατήρ ἡμῶν Ἰάκωβος ὁ ἀσκητής, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.

  Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Παλλαδίου.

Αὐ­τός ὁ μα­κά­ριος Παλ­λά­διος ἔ­κτι­σε ἕ­να μι­κρό κελ­λά­κι σέ ἕ­να βου­νό, τό ὁ­ποῖ­ο πλη­σί­α­ζε κον­τά σέ ἕ­να χω­ριό, πού λέ­γε­ται Ἴμ­μαι, (ὅ­πως λέ­ει ὁ Θε­ο­δώ­ρη­τος, ὁ ὁ­ποῖ­ος συ­νέ­γρα­ψε τόν Βί­ο τοῦ Ὁ­σί­ου αὐ­τοῦ στόν ἕ­βδο­μο ἀ­ριθ­μό τῆς Φι­λόθεης Ἱ­στο­ρί­ας, ἀ­πό τόν ὁ­ποῖ­ο ἔγινε καί τό Συ­να­ξά­ρι αὐ­τό). Σ’ αὐ­τό λοι­πόν τό κελ­λά­κι ἔ­κλει­σε τόν ἑ­αυ­τό του ὁ Ὅ­σιος καί, ἀ­φοῦ ἀ­πό­κτη­σε ἀ­γρυ­πνί­α, νη­στεί­α καί παν­το­τι­νή προ­σευ­χή, ἀ­ξι­ώ­θη­κε νά λά­βη ἀ­πό τόν Θε­ό τήν χά­ρι τῶν θαυ­μά­των.

Ἕ­νας πραγ­μα­τευ­τής λοι­πόν ἔ­χον­τας μα­ζί του χρή­μα­τα πολ­λά, βά­δι­ζε τήν νύ­κτα στόν δρό­μο. Ἄλ­λος ὅ­μως μια­ρός ἄν­θρω­πος σκε­πτό­με­νος, ὅ­τι κρα­τοῦ­σε χρή­μα­τα, πα­ρα­μό­νευ­σε καί τόν σκό­τω­σε. Κα­τό­πιν παίρ­νον­τάς τον, τόν ἔρ­ρι­ξε στήν πόρ­τα τοῦ κελ­λιοῦ τοῦ Ὁ­σί­ου. Ὅ­ταν ὅ­μως ξη­μέ­ρω­σε καί ἔ­γι­νε γνω­στός αὐ­τός, πού σκο­τώ­θη­κε, τό­τε ὅ­λοι ἔ­σπα­σαν τήν θύ­ρα τοῦ κελ­λιοῦ του καί κα­τα­δί­κα­ζαν ὡς φο­νιά τόν Ὅ­σιο. Τό­τε, τήν ὥ­ρα, πού ὅ­λοι τόν πε­ρι­κύ­κλω­σαν, προ­σευ­χή­θη­κε ὁ Ὅ­σιος καί ἀ­νέ­στη­σε τόν νε­κρό. Ὁ δέ νε­κρός, ἀ­φοῦ ἀ­να­στή­θη­κε, φα­νέ­ρω­σε ποι­ός τόν σκό­τω­σε, καί ὅ­τι ὁ Ὅ­σιος εἶ­ναι τοῦ φό­νου ἀ­μέ­το­χος[2]. Ὄ­χι μό­νο αὐ­τό τό θαῦ­μα ὁ Ὅ­σιος ἔ­κα­νε, ἀλ­λά καί ἄλ­λα πά­ρα πολ­λά. Πε­ρισ­σό­τε­ρο ὅ­μως θαυ­μα­στώ­θη­κε, ἀ­πό τά ἔρ­γα τῆς ἀ­ρε­τῆς του. Ἔ­τσι λοι­πόν ἀ­φοῦ πέ­ρα­σε τήν ζω­ή του καί, ἀ­φοῦ ἄ­φη­σε στήν Ἐκ­κλη­σί­α τοῦ Θε­οῦ πρός ὠ­φέ­λεια τῶν ἀ­να­γι­νω­σκόν­των ἀ­ξι­ο­μνη­μό­νευ­τα συγ­γράμ­μα­τα, εἰρηνικά «πρός Κύ­ριον με­τα­βέ­βη­κε»[3].

   Ὁ Ὅσιος Πατήρ ἡμῶν Ἰάκωβος ὁ ἀσκητής, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.

Ἀπῆλθε σαρκός ὥσπερ ἔκ τινος πάγης,

Ὁ σαρκός Ἰάκωβος, οὐχ ἁλούς πάγαις.

Αὐ­τός ὁ Ὅ­σιος, ἀ­φοῦ ἐγ­κα­τέ­λει­ψε ὅ­λα τοῦ κό­σμου τά πράγ­μα­τα, κα­τοί­κη­σε σέ ἕ­να σπή­λαι­ο δε­κα­πέν­τε χρό­νια, κον­τά σέ μί­α κω­μό­πο­λι, πού ὀ­νο­μά­ζε­ται Πορ­φυ­ρι­ώ­νη καί ἐ­κεῖ χρη­σι­μο­ποι­οῦ­σε κά­θε ἄ­σκη­σι. Στόν Ὅ­σιο αὐ­τόν ἦλ­θε κά­πο­τε μί­α πόρ­νη γυ­ναί­κα, ἡ ὁ­ποί­α πα­ρα­κι­νή­θη­κε ἀ­πό με­ρι­κούς ἀ­κό­λα­στους, ἡ ὁ­ποί­α, ἀ­φοῦ ὥρ­μη­ξε ἐ­πά­νω του ἀ­δι­άν­τρο­πα, τόν πα­ρα­κι­νοῦ­σε στήν ἀ­σέλ­γεια. Ὁ Ὅ­σιος ὅ­μως τῆς ὑ­πεν­θύ­μι­σε τήν μέλ­λου­σα κό­λα­σι τοῦ αἰ­ω­νί­ου πυ­ρός. Ἔ­τσι τήν ἔ­κα­νε νά με­τα­νο­ή­ση καί νά προ­σέλ­θη στόν Χρι­στό.

Ἐ­πει­δή ὅ­μως κα­νέ­νας ἄν­θρω­πος γή­ι­νος δέν μπο­ρεῖ νά ἀ­πο­φύ­γη τά σχέ­δια καί τίς πα­γί­δες τοῦ πο­νη­ροῦ Δι­α­βό­λου, γι’ αὐ­τό συ­νέ­βη νά πέ­ση καί Αὐ­τός ὡς ἄν­θρω­πος σέ πτώ­σεις καί ἁ­μαρ­τί­ες με­γά­λες, ὥ­στε ἀ­πό τό πα­ρά­δειγ­μά του νά προ­σέ­χουν τόν ἑ­αυ­τό τους οἱ ἐ­νά­ρε­τοι ἐ­κεῖ­νοι, οἱ ὁ­ποῖ­οι νο­μί­ζουν, ὅ­τι στέ­κον­ται καί νά πέ­σουν δέν μπο­ροῦν. Καί ἀ­κό­μη ἀντίθετα, ἀ­φοῦ πέ­σουν αὐ­τοί σέ ἁ­μαρ­τί­ες με­γά­λες, πά­λι νά ση­κω­θοῦν μέ τήν με­τά­νοι­α καί νά μή ἀ­πελ­πι­σθοῦν. Δι­ό­τι κά­ποι­ος ἄρ­χον­τας ἔν­δο­ξος, ἔ­χον­τας θυ­γα­τέ­ρα δαι­μο­νι­σμέ­νη, τήν ἔ­φε­ρε στόν Ὅ­σιο αὐ­τόν, γιά νά τήν θε­ρα­πεύ­ση. Ὁ Ἅ­γιος, ἀ­φοῦ προ­σευ­χή­θη­κε, τήν ἐ­λευ­θέ­ρω­σε ἀ­μέ­σως ἀ­πό τό δαι­μό­νιο. Ὁ πα­τέ­ρας της ὅ­μως φο­βή­θη­κε μή­πως πά­λι ὁ δαί­μο­νας τήν ἐ­νο­χλή­ση καί ἄ­φη­σε τήν κό­ρη μα­ζί μέ τό νέ­ο της ἀ­δελ­φό στό σπή­λαι­ο τοῦ Ὁ­σί­ου.

Ὁ Ὅ­σιος τό­τε νι­κή­θη­κε ἀ­πό τήν ἐ­πι­θυ­μί­α, ἀλ­λοί­μο­νο στήν πτῶ­σι! καί δι­έ­φθει­ρε τήν κό­ρη. Ἔ­πει­τα τί γί­νε­ται; Ἐ­πει­δή φο­βή­θη­κε, μή­πως φα­νε­ρω­θῆ αὐ­τή ἡ συγ­χα­με­ρή του πρᾶ­ξι, σκο­τώ­νει τήν γυ­ναῖ­κα, σκο­τώ­νει ὅ­μως μα­ζί καί τόν ἀ­δελ­φό της καί τά νε­κρά τους σώ­μα­τα τά ρί­χνει στό πο­τά­μι, πού ἐ­κεῖ κον­τά ἔ­τρε­χε. Ἀ­πό αὐ­τό τό γε­γο­νός ἀ­φοῦ ἀ­πελ­πί­σθη­κε ἐν­τε­λῶς γιά τήν σω­τη­ρί­α του, ἔ­τρε­ξε νά ἐ­πι­στρέ­ψη στόν κό­σμο. Τήν ὥ­ρα πού πή­γαι­νε τόν συ­ναν­τᾶ ἕ­νας εὐ­λα­βής Μο­να­χός, στίς πα­ραι­νέ­σεις καί συμ­βου­λές τοῦ ὁ­ποί­ου, ἀ­φοῦ ὑ­πά­κου­σε ὁ Ὅ­σιος, ἔ­κλει­σε τόν ἑ­αυ­τό του μέ­σα σέ ἕ­ναν τά­φο καί ἐ­κεῖ ὑ­πέ­μει­νε κά­θε σκλη­ρα­γω­γί­α καί κα­κο­πά­θεια[4]. Με­τά ἀ­πό αὐ­τά συ­νέ­βη νά γί­νη τήν ἐ­πο­χή ἐ­κεί­νη με­γά­λη ξη­ρα­σί­α καί ἀ­νομ­βρί­α στήν χώ­ρα ἐ­κεί­νη. Τό­τε προ­στά­ζει ὁ Θε­ός τόν Ἐ­πί­σκο­πο τῆς πό­λε­ως, ὅ­τι ἄν ὁ Ἰ­ά­κω­βος, πού εἶ­ναι κλει­σμέ­νος μέ­σα στόν τά­φο, δέν προ­σευ­χη­θῆ, δέν θά λυ­θῆ ἡ ἀ­νομ­βρί­α. Τό­τε λοι­πόν πῆ­γε στόν Ὅ­σιο ὁ Ἐ­πί­σκο­πος μέ ὅ­λον τόν λα­ό καί, ἀ­φοῦ τόν πα­ρα­κά­λε­σε πο­λύ, τόν ἔ­πει­σε νά προ­σευ­χη­θῆ. Τό­τε μό­λις προ­σευ­χή­θη­κε, ἔ­γι­νε βρο­χή πολ­λή. Ἀ­πό αὐ­τό δέ­χθη­κε κα­λές ἐλ­πί­δες γιά τήν σω­τη­ρί­α του καί  πρό­σθε­σε σκλη­ρα­γω­γί­α πά­νω στήν σκλη­ρα­γω­γί­α καί δά­κρυ­α ἐ­πά­νω στά δά­κρυ­α καί ἔ­τσι μέ πο­λι­τεί­α θε­ά­ρε­στη ἀ­φοῦ τέ­λει­ω­σε τήν ζω­ή του, πα­ρέ­δω­σε τήν ψυ­χή του στά χέ­ρια τοῦ Θε­οῦ.