Τῷ αὐτῷ μηνί ΚΓ΄, μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Κλήμεντος Ἐπισκόπου Ἀγκύρας, καί τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ἀγαθαγγέλου.

Τῷ αὐτῷ μηνί ΚΓ΄, μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Κλήμεντος Ἐπισκόπου Ἀγκύρας, καί τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ἀγαθαγγέλου.

Ὁ μα­κά­ριος Αὐ­τός καί θε­σπέ­σιος Κλή­μης, ὅ­λη σχε­δόν τήν ζω­ή του τήν ζω­ή του τήν πέ­ρα­σε στό μαρ­τύ­ριο. Δι­ό­τι σέ 28 χρό­νια πα­ρα­τά­θη­κε ὁ πό­λε­μος καί ὁ ἀ­γῶ­νας του γιά τόν Χρι­στό ἐ­ναν­τί­ον τῶν τυ­ράν­νων, χω­ρίς νά δι­α­κο­πῆ μέ κα­νέ­να ἐν­δι­ά­με­σο κε­νό γιά ἀ­νά­παυ­σι, χω­ρίς νά χα­ρῆ κά­ποι­α εἰ­ρή­νη καί ἡ­συ­χί­α καί χω­ρίς νά ἔ­χη εἴ­δη­σι ὅ­τι, ἄς ὑ­πο­θέ­σου­με, σέ ὡ­ρι­σμέ­νες ἡ­μέ­ρες πά­λι θά ἀρ­χί­ση ὁ πό­λε­μος, ὅ­πως συ­νή­θως γί­νε­ται στούς ἐ­ξω­τε­ρι­κούς πο­λέ­μους ἀ­πό τό ἕ­να μέ­ρος καί ἀ­πό τό ἄλ­λο τῶν ἐ­χθρῶν, γιά νά ξε­κου­ρα­σθοῦν στό ἐν­δι­ά­με­σο δι­ά­στη­μα καί, πά­λι νά ἀρ­χί­σουν τόν πό­λε­μο ξα­να­νι­ω­μέ­νοι καί μέ δύ­να­μι. Ἀλ­λά ὁ πό­λε­μος καί ἀ­γῶ­νας τοῦ πο­λύα­θλου αὐ­τοῦ Μάρ­τυ­ρα ἦ­ταν συ­νε­χής, δυ­να­τός, γρή­γο­ρος καί ἀ­δι­ά­κο­πος, ὥ­στε δέν ξέ­ρει κα­νείς ποι­ό νά θαυ­μά­ση πε­ρισ­σό­τε­ρο, τό ἀ­δι­ά­κο­πο τοῦ και­ροῦ, στόν ὁ­ποῖ­ο ἔ­δει­χνε καρ­τε­ρί­α ὁ με­γα­λό­ψυ­χος, σάν νά ἔ­πα­σχε ἄλ­λος καί ὄ­χι αὐ­τός ἤ τό πλῆ­θος καί τήν δρι­μύ­τη­τα τῶν βα­σά­νων καί τῶν τι­μω­ρι­ῶν, πού ὑ­πέ­φε­ρε.

Μᾶλ­λον ὅ­μως πρέ­πει νά θαυ­μά­ζη κα­νείς ἐξ ἴ­σου καί τά δύ­ο. Δι­ό­τι αὐ­τός ὁ ἀ­δα­μάν­τι­νος, ἀ­φοῦ δο­κί­μα­σε ὅ­λα τά εἴ­δη τῶν βα­σά­νων καί τῶν τι­μω­ρι­ῶν γιά πολ­λά χρό­νια, δη­λα­δή γιά εἴ­κο­σι ὀ­κτώ χρό­νια, κα­τέ­πλη­ξε καί κα­ταν­τρό­πια­σε τούς τό­τε βα­σι­λεῖς καί τυ­ράν­νους, θέ­α­τρο γε­νό­με­νος σέ ὅ­λη σχε­δόν τήν οἰ­κου­μέ­νη, ὥ­στε καί αὐ­τούς τούς ἰ­δί­ους Ἀγ­γέ­λους ἔ­κα­νε νά θαυ­μά­σουν τήν ὑ­πο­μο­νή του καί καρ­τε­ρί­α. Καί ἔ­τσι ὁ ἀ­οί­δι­μος ὕ­στε­ρα ἀ­πό ὅ­λα αὐ­τά, ἔ­λα­βε τόν στέ­φα­νο ἀ­πό τόν Κύ­ριο τῆς δό­ξας.

Κα­τα­γό­ταν ὁ Ἅ­γιος Αὐ­τός ἀ­πό τήν Ἄγ­κυ­ρα τῆς Γα­λα­τί­ας, υἱ­ός πού εἶ­χε εἰ­δω­λο­λά­τρη πα­τέ­ρα, μη­τέ­ρα ὅ­μως εὐ­σε­βῆ καί πι­στή πού ὠ­νο­μα­ζό­ταν Σο­φί­α. Ὅ­ταν ἔ­γι­νε δώ­δε­κα ἐ­τῶν, τό­τε ἔ­γι­νε Μο­να­χός, καί ὅ­ταν ἔ­γι­νε ἐ­τῶν εἴ­κο­σι, τό­τε ἀ­νέ­βη­κε στόν θρό­νο τῆς Ἀρ­χι­ε­ρω­σύ­νης[87]. Μαρ­τυ­ρῶν­τας ὑ­πέρ Χρι­στοῦ πέ­ρα­σε δύ­ο αὐ­το­κρά­το­ρες, τόν Δι­ο­κλη­τια­νό καί τόν Μα­ξι­μια­νό,  ἄρ­χον­τες δέ καί ἡ­γε­μό­νες ἐν­νέ­α, τόν Δο­με­τια­νό, τόν Ἀ­γρίπ­πα, τόν Κουμ­βρί­κιο, τόν Δο­μέ­τιο, τόν Σα­κερ­δῶ­τα, τόν Μά­ξι­μο, τόν Ἀ­φρο­δί­σιο, τόν Λού­κιο καί τόν Ἀ­λέ­ξαν­δρο.

Ὁ δέ μα­κά­ριος Ἀ­γα­θάγ­γε­λος ἦ­ταν Ρω­μαῖ­ος στό γέ­νος, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἦ­ταν ἕ­νας καί πρῶ­τος ἀ­πό ἐ­κεί­νους, πού πί­στε­ψαν στόν Χρι­στό καί βα­πτί­σθη­καν ἀ­πό αὐ­τόν τόν Ἅ­γιο Κλή­μεν­τα, ὅ­ταν βρι­σκό­ταν στήν φυ­λα­κή στήν Ρώ­μη. Δι­ό­τι ὅ­λοι ἄλ­λοι ἐ­κεῖ­νοι, πού πί­στε­ψαν τό­τε στόν Χρι­στό, μέ βα­σι­λι­κή δι­α­τα­γή θα­να­τώ­θη­καν. Μό­νος ὁ Ἀ­γα­θάγ­γε­λος Αὐ­τός ἔ­φυ­γε καί γλύ­τω­σε, μπαί­νον­τας καί αὐ­τός στό ἴ­διο κα­ρά­βι ἐ­κεῖ­νο, στό ὁ­ποῖ­ο ἐ­πρό­κει­το νά μπῆ καί ὁ Ἅ­γιος Κλή­μης, ὄ­χι γιά νά γλυ­τώ­ση ἀ­πό τό μαρ­τύ­ριο, ἀλ­λά, μᾶλ­λον, γιά νά πά­η στήν Νι­κο­μή­δεια καί νά ἀ­γω­νι­σθῆ μέ με­γα­λύ­τε­ρα καί πε­ρισ­σό­τε­ρα βά­σα­να καί ἔ­τσι νά λά­βη ἀ­πό τόν Θε­ό καί με­γα­λύ­τε­ρο στέ­φα­νο. Ὅ­ταν δέ καί ὁ θεῖ­ος Κλή­μης μπῆ­κε στό κα­ρά­βι, τό­τε εἶ­δε τόν Ἀ­γα­θάγ­γε­λο, πού ἔ­πε­σε στά πό­δια του καί, ἀ­φοῦ τόν γνώ­ρι­σε (δι­ό­τι ἀ­πό ἐ­κεί­νους πού πί­στε­ψαν πρῶ­τα αὐ­τόν βά­πτι­σε), χά­ρη­κε καί τόν κα­τα­σπα­ζό­ταν ἐ­ναγ­κα­λι­ζό­με­νος καί πα­ρου­σί­α ἀ­γα­θοῦ Ἀγ­γέ­λου, ἐφ’ ὅσον εἶ­χε καί τό ὄ­νο­μα Ἄγ­γε­λος, νό­μι­σε τήν πα­ρου­σί­α του. Ἔ­τσι καί μέ με­γα­λύ­τε­ρη δύ­να­μι πή­γαι­νε στήν Νι­κο­μή­δεια, γιά νά πα­ρου­σια­σθῆ στόν Μα­ξι­μια­νό. Ἀ­πό τό­τε λοιπόν καί στό ἑ­ξῆς συ­να­γω­νι­ζό­ταν στό μαρ­τύ­ριο ὁ θεῖ­ος Ἀ­γα­θάγ­γε­λος τόν Ἅ­γιο Κλή­μεν­τα, ἕ­ως ὅ­του ἔ­φθα­σαν στήν Ἄγ­κυ­ρα καί πα­ρου­σι­ά­σθη­καν στόν ἄρ­χον­τα Λού­κιο, ὁ ὁ­ποῖ­ος δι­έ­τα­ξε καί ἀ­πε­κε­φά­λι­σαν καί τούς δύ­ο μα­ζί μέ τούς ὑ­πό­λοι­πους ἄν­δρες καί γυ­ναῖ­κες καί παι­διά, πού  πί­στε­ψαν στόν Χρι­στό καί ἔ­τσι ἔ­λα­βαν ὅ­λοι τούς στε­φά­νους τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου.

Τά εἴ­δη τῶν βα­σά­νων, πού ὑ­πέ­μει­νε χω­ρι­στά μό­νος ὁ μα­κά­ριος Κλή­μης, εἶ­ναι τά ἑ­ξῆς· Τόν κρέ­μα­σαν σέ ξύ­λο καί ἔ­σχι­σαν καί κτύ­πη­σαν τά μά­γου­λά του μέ πέ­τρες, τόν ἔ­βα­λαν σέ φυ­λα­κή, τόν ἔ­δε­σαν σέ τρο­χό, τόν ἔ­δει­ραν μέ βά­κλα, δη­λα­δή μέ τά ξύ­λα, πού κτυ­ποῦν τά τύμ­πα­να, τόν κα­τά­κο­ψαν μέ μα­χαί­ρια, τόν ἔ­δει­ραν στό στό­μα μέ σι­δε­ρέ­νιους πασ­σά­λους καί σύν­τρι­ψαν τά σι­α­γό­νιά του. Ἔ­βγα­λαν τά δόν­τιά του, τόν ἔ­δε­σαν μέ σί­δη­ρα καί στήν φυ­λα­κή τόν ἔρ­ρι­ξαν. Ἔ­βα­λαν στά αὐ­τιά τοῦ πη­ρού­νια σι­δε­ρέ­νια καί ἀ­ναμ­μέ­να, τόν ἔ­κα­ψαν μέ ἀ­ναμ­μέ­νες λαμ­πά­δες, τόν ἔ­δε­σαν μέ πέ­τρα με­γά­λη, τόν ἔ­δει­ραν στήν κε­φα­λή καί στό πρό­σω­πο μέ ξύ­λα, πού κτυ­ποῦν τά τύμ­πα­να καί κά­θε μέ­ρα τοῦ  ἔ­δι­ναν πε­νῆν­τα ξυ­λι­ές.

Τά εἴ­δη πά­λι τῶν βα­σά­νων, πού ὑ­πέ­μει­νεν ὁ Ἅ­γιος Κλή­μης μα­ζί μέ τόν Ἀ­γα­θάγ­γε­λο, εἶ­ναι τά ἑ­ξῆς· Ἔ­δει­ραν καί τούς δύ­ο μέ βού­νευ­ρα ξη­ρά, τούς κρέ­μα­σαν σέ ξύ­λο, τούς ἔ­κα­ψαν τά πλευ­ρά μέ ἀ­ναμ­μέ­νες λαμ­πά­δες, τούς ἔ­δω­σαν στά θη­ρί­α, γιά νά τούς φᾶ­νε, τούς ἔ­βα­λαν μέ­σα σέ ἀ­σβέ­στη καί ἐ­κεῖ τούς ἄ­φη­σαν δύ­ο ἡ­μέ­ρες. Ἔ­βγα­λαν ἀ­πό τό δέρ­μα τοῦ σώ­μα­τός τους λου­ριά, τούς ἔ­δει­ραν μέ ξύ­λα, πού κτυ­ποῦν τά τύμ­πα­να. Τούς ἔ­βα­λαν ἐ­πά­νω σέ κρεβ­βά­τια σι­δε­ρέ­νια καί ἀ­ναμ­μέ­να. Τούς ἔ­βα­λαν μέ­σα σέ κά­μι­νο ἀ­ναμ­μέ­νη, καί ἐ­κεῖ τούς ἄ­φη­σαν ἕ­να ἡ­με­ρο­νύ­κτιο, τούς ξέ­σχι­σαν δυ­να­τά στά λαγ­γο­νά­ρια, ἔμ­πη­ξαν στήν γῆ ἀ­κόν­τια μέ τίς αἰχ­μές πρός τά ἐ­πά­νω καί τούς ξά­πλω­σαν ἐ­πά­νω στίς αἰχ­μές. Οἱ αἰχ­μές αὐ­τές κα­τα­τρύ­πη­σαν τά σώ­μα­τα τῶν Ἁ­γί­ων καί τούς πλή­γω­σαν. Ἔ­δε­σαν στούς λαι­μούς τους μυ­λό­πε­τρες. Τούς ἔ­συ­ραν στό κέν­τρο τῆς πό­λε­ως καί τούς λι­θο­βό­λη­σαν. Μό­νος ὅ­μως ὁ Ἅ­γιος Ἀ­γα­θάγ­γε­λος δέ­χθη­κε στήν κε­φα­λή του μο­λύ­βι βρα­σμέ­νο. Στό τέ­λος ἀ­πο­κε­φα­λί­ζον­ται καί οἱ δύ­ο στήν Ἄγ­κυ­ρα τῆς Γα­λα­τί­ας, ὅ­πως ἀ­να­φέ­ρα­με πα­ρα­πά­νω. Τε­λεῖ­ται ἡ Σύ­να­ξί τους στόν μαρ­τυ­ρι­κό τους Να­ό, πού βρί­σκε­ται ἐ­κεῖ στόν τό­πο, πού λέ­γε­ται τοῦ Εὐ­δο­ξί­ου, πα­ρα­πά­νω ἀ­πό τόν Ἀ­νά­πλο καί στήν ἁ­γι­ω­τά­τη Ἐκ­κλη­σί­α τῆς Ἁ­γί­ας Εἰ­ρή­νης, τῆς πα­λαι­ᾶς καί νέ­ας. (Τόν ἐ­κτε­νῆ Βί­ο τους βλέ­πε στόν Νέ­ο Πα­ρά­δει­σο, τόν ὁ­ποῖ­ο ἑλ­λη­νι­κά συ­νέ­γρα­ψε ὁ Με­τα­φρα­στής, τοῦ ὁ­ποί­ου ἡ ἀρ­χή εἶ­ναι· «Με­τά δι­α­κο­σι­ο­στόν καί πεν­τη­κο­στόν ἔ­τος». Σῴ­ζε­ται στήν Λαύ­ρα, στήν Μο­νή τῶν Ἰ­βή­ρων καί σέ ἄλ­λες.)

  Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Εὐσεβίου.

Αὐ­τός ὁ Ὅ­σιος ἦ­ταν κλει­σμέ­νος μέ­σα σέ ἕ­να κελ­λά­κι πο­λύ μι­κρό καί σκο­τει­νό, ἐ­πει­δή δέν εἶ­χε κα­νέ­να πα­ρά­θυ­ρο καί ἐ­κεῖ χρη­σι­μο­ποι­οῦ­σε κά­θε σκλη­ρα­γω­γί­α καί ἄ­σκη­σι. Ὕ­στε­ρα ὅ­μως με­τά ἀ­πό πολ­λές πα­ρα­κλή­σεις ἀ­πό κά­ποι­ον ἀ­δελ­φό, Ἀμ­μια­νό ὀ­νό­μα­τι, πῆ­γε σέ Μο­να­στή­ρι, γιά νά δε­χθῆ τήν προ­στα­σί­α καί ἡ­γου­με­νί­α τῶν ἀ­δελ­φῶν[88]. Ἐ­κεῖ ζοῦ­σε μέ πρα­ό­τη­τα καί τα­πει­νο­φρο­σύ­νη καί μέ κά­θε σκλη­ρα­γω­γί­α τοῦ σώ­μα­τος. Δι­ό­τι ὁ ἀ­εί­μνη­στος ἔ­τρω­γε κά­θε τρεῖς ἤ τέσ­σε­ρις ἡ­μέ­ρες. Εἶ­χε ἀ­κό­μη καί δερ­μά­τι­νη ζώ­νη σι­δε­ρέ­νια στήν μέ­ση του καί πο­λύ βα­ρειά ἁ­λυ­σί­δα στόν λαι­μό του.

Βλέ­πον­τάς τον κά­ποι­ος ὅ­μως, πού ἔ­σκυ­βε κά­τω πα­ρα­συ­ρό­με­νον ἀ­πό τό βά­ρος τῆς ἁ­λυ­σί­δας, τόν κα­τη­γό­ρη­σε[89]. Τό­ο­τε ὁ Ὅ­σιος τοῦ εἶ­πε· «Ἐ­γώ κά­νω αὐτό, γιά νά ἀν­τι­πο­λε­μή­σω τίς μη­χα­νές τοῦ Δι­α­βό­λου πού μέ πο­λε­μεῖ. Ἐ­πει­δή ἐ­κεῖ­νος πο­λε­μεῖ νά μέ στε­ρή­ση ἀ­πό με­γά­λα πράγ­μα­τα καί ἀ­ρε­τές, ἐν­νο­ῶ τήν σω­φρο­σύ­νη καί τήν δι­και­ο­σύ­νη καί νά μέ ρί­ξη σέ με­γά­λα κα­κά, γι’ αὐ­τό καί ἐ­γώ στά μι­κρά αὐ­τά κα­κο­πα­θή­μα­τα ἔ­στη­σα τόν πό­λε­μο, στά ὁ­ποῖ­α, ἐ­άν μέ νι­κή­ση ὁ Δι­ά­βο­λος, δέν θά ὑ­πε­ρη­φα­νευ­θῆ πο­λύ. Καί πά­λι, ἐ­άν σέ αὐ­τά νι­κη­θῆ ἀ­πό ἐ­μέ­να, θά εἶ­ναι ἄ­ξιος γιά γέ­λοι­α, ἐ­πει­δή οὔ­τε στά μι­κρά μπό­ρε­σε νά φα­νῆ νι­κη­της». Ἀ­φοῦ λοι­πόν ἔ­τσι θε­ά­ρε­στα ἔ­ζη­σε ὁ ἀ­εί­μνη­στος, ἀ­πῆλ­θε πρός τόν Κύ­ριο.

Ὁ Ὅσιος Πατήρ ἡμῶν Μαϋσιμᾶς ὁ Σύρος, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.

 Στήν Κῦ­ρο, πού βρί­σκε­ται στήν Ἀν­τι­ό­χεια, ἔ­ζη­σε ἕ­νας Ὅ­σιος, Μα­ϋ­σι­μᾶς ὀ­νο­μα­ζό­με­νος, τήν συ­ρια­κή γλῶσ­σα μι­λῶν­τας, ὁ ὁ­ποῖ­ος, ἀ­νε­τρά­φη­κε σάν ἀ­γροῖ­κος καί χω­ρι­κός, ἔ­γι­νε ὅ­μως πε­ρί­φη­μος στίς ἀ­ρε­τές. Εἶ­χε ἕ­να μό­νο φό­ρε­μα καί, ὅ­ταν πά­λι­ω­νε, δέν τό πε­τοῦ­σε, ἀλ­λά ἐ­πά­νω στά σχι­σμέ­να μέ­ρη τοῦ πα­λαι­οῦ, συ­νέ­ρα­βε ἄλ­λα μπα­λώ­μα­τα καί μέ αὐ­τά σκέ­πα­ζε τήν γύ­μνω­σι τοῦ σώ­μα­τός του. Τό­σο πο­λύ φρόν­τι­ζε καί φι­λο­ξε­νοῦ­σε ὁ ἀ­οί­δι­μος τούς ξέ­νους καί πτω­χούς, ὥ­στε ἄ­νοι­γε σέ ὅ­λους τίς πόρ­τες τοῦ κελ­λιοῦ του. Λέ­νε μά­λι­στα, ὅ­τι εἶ­χε δύ­ο πι­θά­ρια, τό ἕ­να γε­μᾶ­το ἀ­πό σι­τά­ρι καί τό ἄλ­λο γε­μᾶ­το ἀ­πό λά­δι, ἀ­πό τά ὁ­ποῖ­α ἔ­δι­νε σέ ὅ­σους εἶ­χαν ἀ­νάγ­κη, ἀλ­λά αὐ­τά πάν­τα πα­ρέ­με­ναν γε­μᾶ­τα καί πο­τέ δέν ἄ­δεια­ζαν. Δι­ό­τι ὁ Θε­ός ἐ­κεῖ­νος, «ὁ πλου­τῶν εἰς πάν­τας τούς ἐ­πι­κα­λου­μέ­νους αὐ­τόν», κα­τά τόν λό­γο τοῦ Παύ­λου (Ρωμ. 10, 12), αὐ­τός, ὅ­πως πρό­στα­ξε τήν ὑ­δρί­α καί ἀ­πο­θή­κη καί τό λα­δι­κό τῆς Σα­ρα­φθί­ας χή­ρας νά ἀ­να­βλύ­ζουν ἀ­λεῦ­ρι καί λά­δι, δί­νον­τάς της πλού­σιο καρ­πό τῶν σπερ­μά­των τῆς πρός τόν Ἠ­λί­α φι­λο­ξε­νί­ας της, ἔ­τσι, λέ­ω, ὁ ἴ­διος Θε­ός χά­ρι­σε καί σ’ αὐ­τόν τόν θαυ­μά­σιο καί φι­λό­ξε­νο Μα­ϋ­σι­μᾶ τήν δό­σι τῶν ἀ­γα­θῶν, στό ἴ­διο μέ­τρο μέ τήν προ­θυ­μί­α του. Ἀ­φοῦ λοι­πόν Αὐ­τός ἔ­ζη­σε κα­λῶς καί θε­ο­φι­λῶς, πρός Κύ­ριον ἐ­ξε­δή­μη­σε[90].

Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Σαλαμάνου τοῦ Ἡσυχαστοῦ.

Κον­τά στήν ἄ­κρη τοῦ πο­τα­μοῦ Εὐ­φρά­τη εἶ­ναι μί­α κω­μό­πο­λις πρός τήν Δύ­σι, ὀ­νο­μα­ζό­με­νη Κα­περ­σα­νά, ἀ­πό τήν ὁ­ποί­α κα­τα­γό­ταν ὁ μα­κά­ριος Αὐ­τός Σα­λα­μά­νης. Ἐ­πει­δή ὅ­μως ἀ­γά­πη­σε τήν ἡ­συ­χα­στι­κή ζω­ή τῶν Μο­να­χῶν, γι’ αὐ­τό βρί­σκον­τας ἕ­να μι­κρό κελ­λά­κι στό μέ­ρος πού εἶ­ναι πέ­ρα ἀ­πό τό πο­τά­μι, ἔ­κλει­σε τόν ἑ­αυ­τό του μέ­σα σ’ αὐ­τό, χω­ρίς νά ἀ­φή­ση οὔ­τε πόρ­τα, γιά νά μήν μπο­ρῆ νά βγαί­νη, οὔ­τε πα­ρά­θυ­ρο, γιά νά μήν μπαί­νη φῶς. Μί­α φο­ρά τόν χρό­νο ἔ­σκα­βε κά­τω τήν γῆ καί ἔ­βγαι­νε ἔ­ξω καί, δο­κι­μά­ζον­τας λί­γο πε­ρι­σπα­σμό, συγ­κέν­τρω­νε τήν ἀ­ναγ­καί­α τρο­φή γιά ὅ­λο τόν χρό­νο καί ἔ­τσι πέ­ρα­σε ὁ ἀ­οί­δι­μος πολ­λά χρό­νια. Μα­θαί­νον­τας ὁ Ἀρ­χι­ε­ρέ­ας τοῦ τό­που τήν ἀ­ρε­τή τοῦ ἀν­δρός, τόν πλη­σί­α­σε, θέ­λον­τας νά τοῦ δώ­ση τήν Ἱ­ε­ρω­σύ­νη. Καί ἀ­φοῦ ἔ­σκα­ψε ἕ­να μι­κρό πα­ρά­θυ­ρο ἀ­πό τό κελ­λά­κι του, μπῆ­κε μέ­σα, καί το­πο­θε­τῶν­τας τό χέ­ρι του ἐ­πά­νω στήν κε­φα­λή τοῦ Ὁ­σί­ου, τέ­λε­σε τήν εὐ­χή τῆς χει­ρο­το­νί­ας. Καί τοῦ εἶ­πε  πολ­λά καί τοῦ ἀ­νήγ­γει­λε τήν χά­ρι τῆς Ἱ­ε­ρω­σύ­νης, πού τοῦ ἔ­δω­σε. Κα­νέ­να λό­γο ὅ­μως δέν ἄ­κου­σε νά τοῦ πῆ ὁ Ὅ­σιος. Τό­τε ἀ­να­χώ­ρη­σε, ἀ­φοῦ πρό­στα­ξε νά κτί­σουν πά­λι τό μέ­ρος ἐ­κεῖ­νο ἀ­πό τό κελ­λά­κι πού χά­λα­σε.

Ἄλ­λη φο­ρά πά­λι πέ­ρα­σαν νύ­κτα τόν πο­τα­μό Εὐ­φρά­τη οἱ συγ­χω­ρια­νοί του Χρι­στια­νοί καί χά­λα­σαν τό κελ­λά­κι του. Ἔ­πει­τα παίρ­νον­τας τόν Ὅ­σιο ση­κω­τό, τόν πῆ­γαν στό χω­ριό τους, χω­ρίς ἐ­κεῖ­νος νά ἀν­τι­στέ­κε­ται σ’ αὐ­τό πού ἔ­κα­ναν, καί χω­ρίς πά­λι νά τούς δι­α­τά­ζη ἔ­τσι νά κά­νουν. Ἔ­χον­τας ὅ­μως στό χω­ριό τους ἄλ­λο κελ­λά­κι κτι­σμέ­νο ἕ­τοι­μο, τόν ἔ­κλει­σαν μέ­σα σέ αὐ­τό. Ὁ Ὅ­σιος πα­ρό­μοι­α ἡ­σύ­χα­ζε καί ἐ­κεῖ, χω­ρίς νά μι­λῆ μέ κα­νέ­να. Με­τά λί­γες μέ­ρες, οἱ Χρι­στια­νοί, πού κα­τοι­κοῦ­σαν στό χω­ριό, πού εἶ­ναι ἀ­πέ­ναν­τι ἀ­πό τό πο­τά­μι, πῆ­γαν τήν νύ­κτα καί χά­λα­σαν πά­λι τό κελ­λά­κι ἐ­κεῖ­νο. Καί παίρ­νον­τας πα­ρό­μοι­α τόν Ὅ­σιο ση­κω­τό, τόν πῆ­γαν στό χω­ριό τους, χω­ρίς ἐ­κεῖ­νος νά ἀν­τι­στέ­κε­ται καί νά τούς βιά­ζη νά τόν ἀ­φή­σουν, οὔ­τε πά­λι χω­ρίς νά πη­γαί­νη πρό­θυ­μα μα­ζί τους.

Ἔ­τσι ἔ­κα­νε τόν ἑ­αυ­τό του ἐν­τε­λῶς νε­κρό ὁ ἀ­οί­δι­μος στήν πα­ροῦ­σα ζω­ή. Ἔ­τσι καί τήν τοῦ Ἀ­πο­στό­λου Παύ­λου φω­νή ἐ­πα­λη­θεύ­ον­τας ἔ­λε­γε ὁ τρι­σόλ­βιος· «Δέν ζῶ πλέ­ον ἐ­γώ, ἀλ­λά ζῆ μέ­σα μου ὁ Χρι­στός. Τήν δέ σαρ­κι­κή ζω­ή πού ζῶ τώ­ρα, ζῶ ἀ­πό τήν πί­στι στόν Υἱ­ό τοῦ Θε­οῦ, ὁ ὁ­ποῖος μέ ἀ­γά­πη­σε καί πα­ρέ­δω­σε τόν ἑ­αυ­τό του γιά μέ­να» (Γαλ. 2,20). Μέ τέ­τοι­ον τρό­πο ἀ­φοῦ νέ­κρω­σε τόν ἑ­αυ­τό του ὁ μα­κά­ριος Σαλα­μά­νης, σάν κα­νέ­νας ἄλ­λος πο­τέ, πέ­ρα­σε τήν ζω­ή του, ἕ­ως ὅ­του ἀ­πῆλ­θε πρός τόν Κύ­ριο, γιά νά χαί­ρε­ται αἰώνια