Τῷ αὐτῷ μηνί B΄, ἡ Ὑπαπαντή τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτε ἐδέξατο αὐτόν εἰς τάς ἀγκάλας αὐτοῦ ὁ δίκαιος Συμεών . Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Ἰορδάνης ὁ Τραπεζούντιος, ὁ μαρτυρήσας ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐν ἔτει 1650 , ξίφει τελειοῦται.

  Τῷ αὐτῷ μηνί B΄, ἡ Ὑπαπαντή τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτε ἐδέξατο αὐτόν εἰς τάς ἀγκάλας αὐτοῦ ὁ δίκαιος Συμεών[1].

Ὅ­ταν πέ­ρα­σαν σα­ράν­τα ἡ­μέ­ρες ἀ­πό τήν σω­τή­ρια ἐ­ναν­θρώ­πη­σι τοῦ Κυ­ρί­ου καί τήν Γέ­ννη­σί του ἀ­πό τήν Ὑ­πε­ρα­γί­α Θε­ο­τό­κο χω­ρίς ἄν­δρα, προ­σε­φέρ­θη ὁ Κύ­ριος στό ἱ­ε­ρό κα­τά τήν ση­με­ρι­νή ἡ­μέ­ρα ἀ­πό τήν Πα­να­γί­α Μη­τέ­ρα του καί τόν δί­και­ο Ἰ­ω­σήφ, τόν μνή­στο­ρα τῆς Θε­ο­τό­κου, σύ­φω­να μέ τήν δι­ά­τα­ξι τοῦ σκι­ώ­δους καί πα­λαι­οῦ Νό­μου. Τό­τε λοι­πόν καί ὁ γέ­ρον­τας Συ­με­ών, στόν ὁ­ποῖ­ο εἶ­χε ἀ­πο­κα­λυ­φθῆ νά μήν ἰ­δῆ θά­να­το πρό τοῦ νά ἰ­δῆ τόν Χρι­στό Κυ­ρί­ου· τό­τε, λέ­ω, Αὐ­τός δέ­χθη­κε τόν Κύ­ριο στίς ἀγ­κά­λες του καί εὐ­χα­ρι­στῶν­τας τόν Θε­ό, ἀ­νε­φώ­νη­σε· «Νῦν ἀ­πο­λύ­εις τόν δοῦ­λον σου Δέ­σπο­τα[2] κα­τά τό ρῆ­μα σου[3] ἐν εἰ­ρή­νῃ»­[4]. Καί ὕ­στε­ρα ἀ­πό αὐ­τό μέ χα­ρά ἀ­πο­λύ­θη­κε ἀ­πό τήν πα­ροῦ­σα ζω­ή, καί, ἀν­τί γιά αὐ­τά τά πρό­σκαι­ρα καί ἐ­πί­γεια, ἔ­λα­βε τά οὐ­ρά­νια καί αἰ­ώ­νια.

Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρᾳ μνή­μη τοῦ Ἁ­γί­ου Μάρ­τυ­ρος Ἀ­γα­θο­δώ­ρου.

Αὐ­τός ὁ Ἅ­γιος Ἀ­γα­θό­δω­ρος, ἐ­πει­δή ὡ­μο­λό­γη­σε τόν Χρι­στό Θε­ό ἀ­λη­θι­νό, γιά τόν λό­γο αὐ­τόν ὡ­δη­γή­θη­κε στόν ἄρ­χον­τα τῆς πό­λε­ως τῶν Τυά­νων πού βρί­σκε­ται στήν Καπ­πα­δο­κί­α, ἡ ὁ­ποί­α ἀ­πό τούς Τούρ­κους τώ­ρα ὀ­νο­μά­ζε­ται Νί­δρα ἤ Νί­γδε­λι. Καί ἀρ­χι­κά τόν κα­τε­ξέ­σχι­σαν, ἔ­πει­τα τόν ἔ­βα­λαν ἐ­πά­νω σε μί­α σκά­ρα πυ­ρα­κτω­μέ­νη. Με­τά ἀ­πό αὐ­τά τοῦ ἔ­κο­ψα τήν γλῶσ­σα, καί μέ τα­νά­λια τοῦ εὔ­γα­λαν τά δόν­τια καί μέ ξυ­ρά­φι ἔ­γδα­ραν τό δέρ­μα του. Κα­τό­πιν ἔ­σπα­σαν τά σκέ­λη του καί μέ κον­τά­ρι τρύ­πη­σαν τά πλευ­ρά του. Ὕ­στε­ρα τρύ­πη­σαν τά μη­νίγ­για του μέ πυ­ρα­κτω­μέ­να σου­βλιά. Ἔ­τσι μέ αὐ­τά τά πο­λύ­μορ­φα βά­σα­να τε­λεί­ω­σε τήν ζω­ή ὁ ἀ­οί­δι­μος καί ἔ­λα­βε ἀ­πό τόν Κύ­ριο τόν ἁ­μα­ράν­τι­νο στέ­φα­νο.

   Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Ἰορδάνης ὁ Τραπεζούντιος, ὁ μαρτυρήσας ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐν ἔτει 1650[5], ξίφει τελειοῦται.

Αὐ­τός ὁ εὐ­λο­γη­μέ­νος ἦ­ταν ἀ­πό τήν Τρα­πε­ζοῦν­τα, κα­τα­σκευα­στής κα­ζα­νι­ῶν στό ἐ­πάγ­γελ­μα, παν­τρε­μέ­νος στόν Γα­λα­τᾶ τῆς Κων­σταν­τι­νου­πό­λε­ως, σα­ράν­τα χρο­νῶν. Καί μί­α ἡ­μέ­ρα κα­τά τήν ἑ­ορ­τή τῶν Εἰ­σο­δί­ων τῆς Πα­να­γί­ας, ξε­φάν­τω­ναν μα­ζί μέ κά­ποι­ους Ἀ­γα­ρη­νούς συμ­πα­τρι­ῶ­τες καί συν­τε­χνί­τες του. Καί ἔ­παι­ζαν καί παι­γνί­δι στό ἐρ­γα­στή­ρι του, στόν Σουλ­τᾶν μπα­γι­α­ζή­τη.Ἕ­νας δέ ἀ­πό αὐ­τούς, εἶ­πε χλευ­ά­ζον­τας στά Ρω­μαί­ϊ­κά· «Ἅ­γι­ε Νι­κό­λα­ε ψω­ριά­ρη, βο­ή­θη­σέ με νά νι­κή­σω». Τοῦ ἀ­πο­κρί­θη­κε καί ὁ Ἰ­ορ­δά­νης χλευά­ζοθντας ὁ­μοί­ως τόν προ­φή­τη τους. Καί τό­τε μέν ὡς συμ­παί­ζον­τας καί ξε­φαν­τώ­νον­τας, ἀ­να­χώ­ρη­σαν γιά τά κο­νά­κια τους. Κι ἀ­μέ­σως ἕ­νας ἀ­πό αὐ­τούς, πῆ­γε καί ἔ­βγα­λε τέ­τοι­ο φε­του­φά, ὅ­τι ὅ­ποι­ος βρί­σει τόν προ­φή­τη τους, πρέ­πει νά θα­να­τώ­νε­ται. Μό­λις τό ἔ­μα­θε αὐ­τό ὁ Ἰ­ορ­δά­νης, κρύ­φθη­κε σέ κά­ποι­ον με­γά­λο Ἀ­γα­ρη­νό. Οἱ δέ Τοῦρ­κοι ἔ­βγα­λαν πά­λι φε­του­φά, ὅ­τι ὅ­ποι­ος Τοῦρ­κος κρύ­ψει Χρι­στια­νό βλά­σφη­μο πρός τόν προ­φή­τη μας καί αὐ­τός Ρω­μαῖ­ος εἶ­ναι, γι’ αὐ­τό πη­γαί­νον­τας στόν Βε­ζύ­ρη μέ προ­στα­γή ἐ­κεί­νου τόν ἔ­φε­ραν καί μαρ­τύ­ρη­σαν ἐ­ναν­τί­ον του, πώς ὕ­βρι­σε τόν προ­φή­τη τους. Τοῦ λέ­ει ὁ Βε­ζύ­ρης· «Ἄν­θρω­πε,σύμ­φω­να μέ τήν μαρ­τυ­ρί­α αὐ­τῶν ἤ ἡ κε­φα­λή σου πρέ­πει νά κο­πῆ ἤ Τοῦρ­κος πρέ­πει νά γί­νης. Καί ἄν γί­νης Τοῦρ­κος θά σέ τι­μή­σω ἰ­δι­αι­τέ­ρως». (Δι­ό­τι τόν ἐ­γνώ­ρι­ζε ἀ­πό πρῶ­τα). Ὁ δέ Μα­κά­ριος Ἰ­ορ­δά­νης μέ δυ­να­τή φω­νή φώ­να­ξε δυ­να­τά. «Δέν ἀρ­νοῦ­μαι τόν γλυ­κύ­τα­τό μου Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό, ἀλ­λά αὐ­τόν πι­στεύ­ω καί ὁ­μο­λο­γῶ ὡς Θε­ό ἀ­λη­θι­νό. Τοῦ­το μό­νο ζη­τῶ ἀ­πό τήν ἐ­ξου­σί­α σου. Τό νά μοῦ δώ­σης ἄ­δεια,νά πά­ω στό ἐρ­γα­στή­ρι μου γιά νά δώ­σω λο­γα­ρια­σμό, ἐ­κεῖ ὅ­που ἔ­χω νά δώ­σω καί νά λά­βω καί τό­τε ἄς γί­νη τό θέ­λη­μά σου». Τό­τε ὁ Βε­ζύ­ρης πρό­στα­ξε τόν ἔ­παρ­χο νά τόν πά­η στό ἐρ­γα­στή­ρι του, σύμ­φω­να μέ τό αἴ­τη­μά του, καί ὕ­στε­ρα νά τόν ἀ­πο­κε­φα­λί­σουν. Καί πη­γαί­νον­τας ἔ­δω­σε λο­γα­ρια­σμό στούς συν­τρό­φους του, καί δί­νον­τας καί λαμ­βά­νον­τας ἀ­πό τούς Χρι­στια­νούς τήν τε­λευ­ταί­α συγ­χώ­ρη­σι, πα­ράγ­γει­λε νά δώ­σουν ἀ­πό τά πράγ­μα­τά του σέ Ἐκ­κλη­σί­ες καί Μο­να­στή­ρια καί ὀρ­φα­νά γιά τήν ψυ­χή του. Καί ὕ­στε­ρα τόν πῆ­γαν νά τόν ἀ­πο­κε­φα­λί­σουν. Καί ἔ­τρε­χε στόν δρό­μο χα­ρού­με­νος, ὅ­πως τό δι­ψα­σμέ­νο πε­ρα­στι­κό ἐ­λά­φι, πρός τίς πη­γές τῶν νε­ρῶν καί εὐ­χα­ρι­στοῦ­σε τό Θε­ό, πού  ἀ­ξι­ώ­θη­κε τοῦ Μαρ­τυ­ρί­ου καί ἔ­παιρ­νε συγ­χώ­ρη­σι ἀ­πό μι­κρούς καί με­γά­λους, ὅ­σους συ­ναν­τοῦ­σε στόν δρό­μο. Καί ἦ­ταν θαῦ­μα νά τόν βλέ­πη κα­νείς, δι­ό­τι οὔ­τε φο­βή­θη­κε, οὔ­τε δεί­λια­σε, οὔ­τε ἡ ὄ­ψις του ἄλ­λα­ξε, ἀλ­λά περ­πα­τοῦ­σε χα­ρού­με­νος. Καί μό­λις ἔ­φθα­σε στόν τό­πο, ὁ ὁ­ποῖ­ος ὀ­νο­μά­ζε­ται Κου­τζούκ κα­ρα­μά­νι, ἐ­κεῖ τόν γο­νά­τι­σε ὁ τζε­λά­της, γιά νά τόν ἀ­πο­κε­φα­λί­ση. Καί νά, ἔ­φθα­σε ἕ­νας τζα­ού­σης τοῦ Βε­ζύ­ρη καί εἶ­πε στόν Μάρ­τυ­ρα μυ­στι­κῶς. Αὐ­τά σοῦ πα­ραγ­γέλ­νει ὁ Βε­ζύ­ρης× «Λυ­πή­σου τήν ζω­ή σου, καί πές μό­νο στά λό­για στά φα­νε­ρά πώς θά τουρ­κέ­ψης, ἔ­πει­τα πήγαι­νε, ὅ­που θέ­λεις νά ζῆς Χρι­στι­α­νι­κά». Καί ὁ Μάρ­τυρας τοῦ ἀ­πο­κρί­θη­κε· «Εὐ­χα­ρι­στῶ μέν τόν Βε­ζύ­ρη, ἀλ­λά αὐ­τό δέν θέ­λω νά τό κά­νη πο­τέ». Καί ἔ­τσι ἔ­γει­ρε τό κε­φά­λι ὁ Μα­κά­ριος καί τοῦ τό ἔ­κο­ψε ὁ τζε­λά­της. Καί τήν νύ­χτα ἐ­κεί­νη πῆ­γαν οἱ συγ­γε­νεῖς καί φί­λοι του καί ἔ­δω­σαν χρή­μα­τα στόν ἔ­παρ­χο καί σή­κω­σαν τό λεί­ψα­νό του καί τό ἐν­τα­φί­α­σαν, στό λε­γό­με­νο Μπέγι­ο­γλου, εὐ­λα­βῶς καί ἐν­τί­μως. Πρός δό­ξα τοῦ Πα­τρός, τοῦ Υἱ­οῦ καί τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος. Ἀ­μήν.

(Νέον Μαρτυρολόγιον, σελ. 27-29)

Ὁ Ἅ­γιος νέ­ος Ὁ­σι­ο­μάρ­τυς Γα­βρι­ήλ, ὁ μαρ­τυ­ρή­σας ἐν Κων­σταν­τι­νου­πό­λει ἐν ἔ­τει 1676, ξί­φει τε­λει­οῦ­ται[6].

Αὐ­τός ὁ Ἀγ­γε­λώ­νυ­μος Μάρ­τυς Γα­βρι­ήλ ἦ­ταν ἀ­πό τήν πε­ρι­ο­χή, πού λε­γό­ταν Ἀλ­λώ­μη, τῆς ἐ­παρ­χί­ας Προι­κο­νή­σου.Ἔ­γι­νε δέ Μο­να­χός σέ νε­α­ρά ἡ­λι­κί­α καί ζῶν­τας μέ σω­φρο­σύ­νη καί πο­ρευ­ό­με­νος ἐ­να­ρέ­τως, ἐ­ξε­δή­λω­σε κλί­ση καί πό­θο Μαρ­τυ­ρι­κοῦ στε­φά­νου. Γι­’­αὐ­τό ἐρ­χό­με­νος στήν Βα­σι­λεύ­ου­σα, ἔ­γι­νε κρά­χτης τῆς με­γά­λης Ἐκ­κλη­σί­ας. Κα­θώς πλη­σί­α­ζε ἡ ἁ­γί­α Τεσ­σα­ρα­κο­στή, σκε­φτό­ταν μό­νος του, μέ ποι­όν τρό­πο νά τύ­χη τοῦ πο­θου­μέ­νου Μαρ­τυ­ρί­ου καί ξε­νυ­χτῶν­τας καί ἀ­γρυ­πνῶν­τας μέ­σα στόν Πα­τρι­αρ­χι­κό να­ό, ἐ­πε­κα­λεῖ­το τόν Κύ­ριό μας Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό, τόν ὁ­ποῖ­ο μέ ὅ­λη του τήν ψυ­χή καί τήν καρ­διά ἀ­πό μι­κρός πο­θοῦ­σε, γιά νά τόν φω­τί­ση τόν τρό­πο.

 Ἀ­φοῦ με­τέ­λα­βε λοι­πόν τῶν ἀ­χράν­των μυ­στη­ρί­ων μί­α τῶν ἡ­με­ρῶν, βγῆ­κε ἔ­ξω στόν δρό­μο σκε­πτό­με­νος καί πε­ρι­φε­ρό­ταν ἐ­δῶ καί ἐ­κεῖ, ὅ­πως ἀ­κρι­βῶς ἡ νύ­φη τοῦ ἄσμα­τος, μή­πως καί βρῆ αὐ­τό, πού πο­θοῦ­σε, τόν νο­η­τό νυμ­φί­ο, τόν Χρι­στό. Καί ὅ­ταν τόν συ­νάντη­σε ἕ­νας Ἀ­γα­ρη­νός, σύμ­φω­να μέ τήν συ­νη­θι­σμέ­νη τους θρα­σύ­τη­τα, ἔ­σπρω­ξε τόν μάρ­τυ­ρα, δι­ό­τι τά­χα δέν πα­ρα­μέ­ρι­σε ἀ­πό τόν δρό­μο, γιά νά τοῦ κά­νη τό­πο νά πε­ρά­ση. Ὁ δέ Μάρ­τυς τόν ἀν­τέ­σπρω­ξε καί τοῦ ὕ­βρι­σε τήν θρη­σκεί­α. Καί οἱ Ἀ­γα­ρη­νοί, πού ἦ­ταν πα­ρόν­τες ἐ­κεῖ, μό­λις ἄ­κου­σαν τίς ὕ­βρεις τοῦ Μάρ­τυ­ρος καί τίς φω­νές τοῦ ὁ­μο­πί­στου τους, πού τούς κα­λοῦ­σε σέ ἐκ­δί­κη­σι, ἔ­τρε­ξαν κα­τε­πά­νω στόν Μάρ­τυ­ρα καί πι­ά­νον­τάς τον καί δέρ­νον­τάς τον καί σπρώ­χνον­τας ἀ­νη­λε­ῶς, τόν ἔ­φε­ραν μπρο­στά στόν δι­κα­στή. Καί ὁ μέν ἕ­νας Ἀ­γα­ρη­νός φώ­να­ζε καί ζη­τοῦ­σε κα­τα­δί­κη τοῦ Μάρ­τυ­ρος, δι­ό­τι ἔ­βρι­σε τήν πί­στι τους, ἐ­νῷ οἱ ὑ­πό­λοι­ποι μαρ­τυ­ροῦ­σαν ὅ­τι εἶ­χαν ὑ­πο­φέ­ρει. Καί ὁ δι­κα­στής πρό­στα­ξε νά βάλ­λουν τόν Μάρ­τυ­ρα στήν φυ­λα­κή, δί­νον­τας καί τό ἔγ­γρα­φο τῆς κα­τα­δί­κης του. Ἀ­μέ­σως βγά­ζον­τάς τον ἀ­πό τήν φυ­λα­κή, τόν ἔ­φε­ραν μπρο­στά στόν κα­ϊ­μα­κά­μη (δι­ό­τι ὁ Βα­σι­λιάς ἦ­ταν τό­τε μέ τόν Βε­ζύ­ρη στήν Ἀ­δρια­νούπο­λι). Καί ἔ­δει­ξαν σ’ αὐ­τόν τό γράμ­μα τοῦ δι­κα­στῆ. Ὁ δέ κα­ϊ­μα­κά­μης τόν ρώ­τη­σε ἄν ἴ­σως καί εἶ­ναι ἀ­λη­θι­νά τά γρα­φό­με­να, καί λε­γό­με­να ἐ­ναν­τί­ον του; Καί ὁ Μάρ­τυρας ἔ­λε­γε, ναί, ἀ­λη­θι­νά εἶ­ναι. Τό­τε τοῦ λέ­ει ὁ κα­ϊ­μα­κά­μης· «Ἄ­φη­σε ἄν­θρω­πε τήν πί­στι αὐ­τή καί ἔ­λα στήν δι­κή μας. Δέν βλέ­πεις πό­ση δό­ξα καί τί Βα­σί­λει­ο ἔ­χει ἡ θρη­σκεί­α τοῦ Μω­ά­μεθ;­». Ὁ δέ Μάρ­τυρας ἀ­πο­κρί­θη­κε· «Ἄς μήν μοῦ συμ­βῆ νά φθά­σω σέ τό­ση τρέλ­λα καί ἀ­γνω­μο­σύ­νη, ὥ­στε νά πῶ ἀ­δύ­να­το ἄν­θρω­πο τόν Κύ­ριό μου Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό, τόν ἀ­λη­θι­νό Υἱ­ό τοῦ Θε­οῦ καί ἀ­λη­θι­νό Θε­ό. Τόν τέ­λει­ο Θε­ό καί τέ­λει­ο Ἄν­θρω­πο. Ἐ­νῷ τόν δι­κό σας Μω­ά­μεθ νά τόν ὀ­νο­μά­σω μέ μί­α λέ­ξι προ­φή­τη! Ἀλ­λά τόν μέν Ἰ­η­σοῦ μου ὁ­μο­λο­γῶ καί πι­στεύ­ω πώς εἶ­ναι Θε­ός ἀ­λη­θι­νός ἐκ Θε­οῦ ἀ­λη­θι­νοῦ, ἐ­νῷ τόν δι­κό σας Μω­ά­μεθ κη­ρύτ­τω πώς δέν εἶ­ναι προ­φή­της, ἀλ­λά ἄν­θρω­πος ἰ­δι­ώτης, ἀ­γράμ­μα­τος πλα­στο­γρά­φος καί πο­λέ­μιος τοῦ Σω­τῆ­ρα μας Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ καί ἑ­πο­μέ­νως τόν ἐ­ξευ­τε­λί­ζω καί ἀ­πο­στρέ­φο­μαι καί αὐ­τόν καί τήν πί­στι του». Τοῦ λέ­ει ὁ κα­ϊ­μα­κά­μης· «Μή­πως εἶ­σαι με­θυ­σμέ­νος ἄν­θρω­πε; Ἤ μή­πως ἔ­χα­σες τά λο­γι­κά σου;­». Καί ὁ Μάρ­τυς εἶ­πε· «Οὔ­τε με­θά­ω, οὔ­τε χά­νω τά λο­γι­κά μου, ἀλ­λά μέ τήν χά­ρι τοῦ Χρι­στοῦ μου ἔ­χω σῶ­α τά λο­γι­κά μου, ὅ­πως καί τήν ψυ­χή». Τό­τε ὁ κα­ϊ­μα­κά­μης με­τα­τρέ­πον­τας τήν ἠ­ρε­μί­α σέ ἀ­γρι­ό­τη­τα καί γε­μᾶ­τος ἀ­πό θυ­μό καί βλέ­πον­τας συγ­χρό­νως καί τήν ἀ­με­τά­θε­τη γνώ­μη τοῦ Μάρ­τυ­ρος, εἶ­πε μέ ὀρ­γή καί μα­νί­α στόν ἔ­παρ­χο· «Λά­βε τόν πα­ρόν­τα καί ὁ­δή­γη­σέ τον σέ θά­να­το διά ξί­φους». Καί ἀ­φοῦ πα­ρέ­λα­βε τόν Ἅ­γιο ὁ ἔ­παρ­χος, τόν πα­ρέ­δω­σε στόν τζε­λά­τη. Ὁ ὁ­ποῖ­ος δέ­νον­τάς τον τόν πή­γε στόν τό­πο τόν λε­γό­με­νο Παχ­τζέ Κα­πι­σί, κον­τά στό κου­μέρ­κιο. Καί ἐ­κεῖ γο­να­τί­ζον­τας ὁ Ἅ­γιος καί προ­σευ­χό­με­νος πλή­ρης χά­ρι­τος καί κλί­νον­τας τήν μα­κα­ρί­α του κε­φα­λή, ἀ­πο­κε­φα­λί­σθη­κε.

 Καί ἡ μέν Ἁ­γί­α καί ὁ­λό­φω­τη ψυ­χή του, ἀ­πῆλ­θε στόν πο­θού­με­νο καί πο­λυ­α­γα­πη­τό νύμ­φίο της, τόν Κύ­ριό μας Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό, γιά νά λά­βη τόν ἑ­τοι­μα­σμέ­νο ἀ­π’ αὐ­τόν τρί­πλο­κο στέ­φα­νο καί τῆς παρ­θε­νί­ας καί τῆς ἀ­σκή­σε­ως καί τοῦ Μαρ­τυ­ρί­ου, γιά νά χαί­ρε­ται καί νά ἀ­γάλ­λε­ται στόν χο­ρό τῶν παρ­θέ­νων καί ἀ­σκη­τῶν καί Μαρ­τύ­ρων. Ἐ­νῷ τό μαρ­τυ­ρι­κό του καί σε­βά­σμιο λεί­ψα­νο, με­τά ἀ­πό τρεῖς ἡ­μέ­ρες οἱ ἐ­κεῖ Ἀ­γα­ρη­νοί, τό ἔρ­ρι­ξαν στήν θά­λασ­σα, δι­ό­τι δέν μπό­ρε­σαν οἱ εὐ­σε­βεῖς νά τό πά­ρουν μέ χρή­μα­τα. Ἔ­τσι, ἐ­νῷ σύν­το­μα ἐ­τε­λει­ώ­θη, ἐκ­πλή­ρω­σε χρό­νους μα­κρούς καί ἐ­νῷ λί­γο κο­πί­α­σε μέ πολ­λή θέρ­μη καί προ­θυ­μί­α, ἅ­δρα­ξε ὅ­λους τούς αἰ­ῶ­νες, μέ τά αἰ­ώ­νια, σ’ ἐ­κεί­νους, ἀ­γα­θά. Μέ τοῦ ὁ­ποί­ου τίς πρε­σβεῖ­ες ἄς σω­θοῦ­με ἀ­πό τήν κό­λα­σι, καί ἄς ἀ­ξι­ω­θοῦ­με τῆς Βα­σι­λεί­ας τῶν οὐ­ρα­νῶν. Ἀ­μήν.

(Νέον Μαρτυρολόγιον, σελ. 88-89).