Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ὁσίου καί Θαυματουργοῦ Φαντίνου

Αὐ­τός κα­τα­γό­ταν ἀ­πό τήν Κα­λα­βρί­α, πού βρί­σκε­ται στήν Ἰ­τα­λί­α καί ἦ­ταν υἱ­ός τοῦ Γε­ωρ­γί­ου καί τῆς Βρυα­ίνης. Καί κα­θώς ἀ­φι­ε­ρώ­θη­κε στόν Θε­ό σχε­δόν ἀ­κό­μη ἀ­πό τά βρε­φι­κά σπάρ­γα­να, ὅ­ταν ἔ­φθα­σε σέ κα­τάλ­λη­λη ἡ­λι­κί­α, δό­θη­κε σέ ἕ­να Μο­να­στή­ρι καί ἐ­κεῖ με­τα­χει­ρι­ζό­ταν κά­θε ἀ­ρε­τή.

Καί ἐ­πει­δή ἔ­γι­νε ἐρ­γά­της δό­κι­μος τῶν ἐν­το­λῶν τοῦ Θε­οῦ, γι’ αὐ­τό καί ἀ­ξι­ώ­θη­κε θεί­ων ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ων. Αὐ­τός πέ­ρα­σε νη­στι­κός γιά εἴ­κο­σι ὁ­λό­κλη­ρες ἡ­μέ­ρες καί ἔ­μει­νε γυ­μνός γιά τέσ­σε­ρα χρό­νια καί πολ­λές ἄλ­λες τα­λαι­πω­ρί­ες καί κιν­δύ­νους ὑ­πέ­φε­ρε ὁ πα­νύ­μνη­τος, ὅ­ταν οἱ Σα­ρα­κη­νοί μπῆ­καν ἐ­πι­τι­θέ­με­νοι στήν Ἰ­τα­λί­α καί λεηλάτησαν τούς τό­πους της.

Μέ τέ­τοι­ους λοι­πόν πει­ρα­σμούς, ἀ­φοῦ πέρα­σε ἑ­ξῆν­τα χρό­νια, ὕ­στε­ρα πῆ­ρε τούς δύ­ο μα­θη­τές του, πού ὠ­νο­μά­ζον­ταν Βι­τά­λιος καί Νι­κη­φό­ρος, καί πῆ­γε στόν Μο­ριᾶ καί, ἀ­φοῦ ἔ­μει­νε γιά πο­λύ και­ρό στήν Κό­ριν­θο, ἔ­γι­νε γιά πολ­λούς πρό­ξε­νος σω­τη­ρί­ας. Με­τά ἀ­πό αὐ­τά πῆ­γε στήν Ἀ­θή­να, καί ἀ­φοῦ προ­σκύ­νη­σε τόν Να­ό τῆς Θε­ο­τό­κου, πού βρι­σκό­ταν ἐ­κεῖ, ἀ­να­χώ­ρη­σε καί πῆ­γε στήν Λά­ρι­σα. Καί ἀ­φοῦ ἔ­μει­νε γιά ἀρ­κε­τό και­ρό κον­τά στόν τά­φο τοῦ Ἁ­γί­ου Ἀ­χιλ­λί­ου, τοῦ Ἐ­πι­σκό­που Λα­ρίσσης, πῆ­γε στήν Θεσ­σα­λο­νί­κη. Καί ἀ­φοῦ ἀ­πό­λαυ­σε καί γεύ­θη­κε τά θαύ­μα­τα τοῦ Με­γα­λο­μάρ­τυ­ρα Δη­μη­τρί­ου γιά ὀ­κτώ χρό­νια, με­τα­χει­ρι­ζό­με­νος τόν συ­νη­θι­σμέ­νο κα­νό­να τῆς ἐγ­κρά­τειας, τε­λει­ώ­νει τήν ζω­ή του μέ ἀ­γα­θά γη­ρα­τειά καί ἔ­φυ­γε πρός τόν Κύ­ριο, τόν ὁ­ποῖ­ο πό­θη­σε.